Οι ψίθυροι από τη Βιέννη για πιθανή μετακίνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Φρανκφούρτη μπορεί να παρουσιάζονται ως ένα ακόμη «ευρωπαϊκό σενάριο», όμως για την Ελλάδα το ερώτημα είναι πολύ πιο απλό: αν ο πρωθυπουργός αναζητά ήδη την επόμενη μεγάλη καρέκλα, ποιος θα λογοδοτήσει για όσα αφήνει πίσω;
Γιατί η εικόνα ενός πρωθυπουργού που συζητείται για κορυφαία ευρωπαϊκά αξιώματα δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες. Την ώρα που κάποιοι μετρούν διεθνείς θέσεις και πολιτικές ισορροπίες, η κοινωνία μετρά λογαριασμούς, ανασφάλεια και απογοήτευση από μια κυβέρνηση που επένδυσε περισσότερο στην εικόνα παρά στην ουσία.
Το αφήγημα του «ηγέτη που αναβαθμίζει τη χώρα» έχει ακουστεί πολλές φορές. Όμως μια χώρα δεν κυβερνιέται με φωτογραφίες σε διεθνή φόρα και χειροκροτήματα από ευρωπαϊκούς κύκλους. Κυβερνιέται με αποτέλεσμα στην καθημερινότητα των πολιτών. Και εκεί είναι που η πραγματικότητα δεν είναι τόσο λαμπερή όσο οι κυβερνητικές παρουσιάσεις.
Η πιθανή Φρανκφούρτη θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως προσωπικός θρίαμβος. Για πολλούς, όμως, θα έμοιαζε περισσότερο με μια έξοδο κινδύνου: μια ευρωπαϊκή πόρτα διαφυγής πριν η πολιτική φθορά γίνει ακόμη μεγαλύτερη και πριν ο απολογισμός μιας πολυετούς διακυβέρνησης γίνει αναπόφευκτος.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να αφήσει πίσω του την εικόνα του πρωθυπουργού των τριών θητειών. Όμως η Ιστορία δεν θυμάται μόνο πόσες φορές κέρδισε κάποιος τις εκλογές. Θυμάται και τι έκανε με την εξουσία που του δόθηκε. Θυμάται τις επιλογές, τις παραλείψεις και κυρίως το χάσμα ανάμεσα στις υποσχέσεις και την πραγματικότητα.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση: ένας πρωθυπουργός που παρουσιάζει τη χώρα ως success story βρίσκεται ταυτόχρονα στο επίκεντρο συζητήσεων για το επόμενο βήμα του εκτός Ελλάδας. Ένα βήμα που θα μπορούσε να του προσφέρει διεθνή αναγνώριση, αλλά δεν θα σβήσει τα ερωτήματα που αφήνει πίσω του.
Γιατί η Φρανκφούρτη μπορεί να είναι μια μεγάλη καρέκλα. Δεν είναι όμως άφεση ευθυνών. Δεν διαγράφει τα προβλήματα της κοινωνίας, δεν κλείνει τις πληγές μιας κυβέρνησης και δεν αλλάζει την πραγματικότητα εκατομμυρίων πολιτών που αισθάνονται ότι πλήρωσαν το κόστος μιας πολιτικής που παρουσιάστηκε ως επιτυχία.
Αν τελικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιλέξει τον δρόμο της Ευρώπης, θα μείνει να απαντηθεί ένα ερώτημα: έφυγε προς μια μεγαλύτερη θέση ή απλώς βρήκε μια πιο άνετη έξοδο πριν η κοινωνική δυσαρέσκεια χτυπήσει ακόμη πιο δυνατά την πόρτα;
Διαβάστε περισσότερα