Λίγο πριν την έξοδό της στις αίθουσες, η ταινία «Αρκουδότρυπα» της Χρυσιάννας Παπαδάκη και του Στέργιου Ντινόπουλου φέρνει στο προσκήνιο έναν κόσμο οικείο αλλά και σχεδόν μυθικό, όπου η φιλία, η επιθυμία και η ανάγκη για φυγή συνυπάρχουν με τρόπο τρυφερό και συνάμα εκρηκτικό. Στην καρδιά αυτής της ιστορίας βρίσκονται δύο γυναίκες. Δύο πρόσωπα που κινούνται ανάμεσα στην αθωότητα και την ενηλικίωση, στη σταθερότητα και την αλλαγή. Η Αργυρώ και η Αννέτα, οι δύο βασικές ηρωΐδες, είναι δύο χαρακτήρες ενός βουκολικού ρομάντσου, και ταυτόχρονα φορείς μιας σύνθετης, εσωτερικής διαδρομής, που αντανακλά τις εντάσεις της επαρχίας.
Με αφορμή την πολυαναμενόμενη κυκλοφορία της ταινίας, συνομιλούμε με τις δύο πρωταγωνίστριες, τη Χαρά Κυριαζή (Αργυρώ) και την Πάμελα Οικονομάκη (Αννέτα) για τη σχέση τους με τους ρόλους, τη δυναμική που αναπτύχθηκε μεταξύ τους, αλλά και για όλα εκείνα που η «Αρκουδότρυπα» αφήνει να αιωρούνται σαν ένα μυστικό που δεν λέγεται ποτέ ολοκληρωμένα.
Ποια ήταν η πρώτη σας σκέψη όταν διαβάσατε την Αργυρώ και την Αννέτα, αντίστοιχα;
Χαρά Κυριαζή: Αν θέλουμε πραγματικά την πρώτη αφιλτράριστη σκέψη που έκανα με το που έπιασα το σενάριο ήταν όταν διάβασα στην πρώτη κιόλας σελίδα την παρενθετική οδηγία που έλεγε «ξύνει νωπά χώματα με τα νύχια της» και σκέφτηκα «όχι ρε κορίτσι μου». Μετά το ξεπέρασα.
Πάμελα Οικονομάκη: Όταν πρωτοδιάβασα τον ρόλο της Αννέτας σκέφτηκα «ΟΚ, την ξέρω αυτήν την κοπέλα». Μου ήταν πολύ γνώριμη περσόνα. Είναι μια κοπέλα που έχω συναναστραφεί πολλές φορές. Οπότε ένιωσα κατευθείαν πολύ άνετα μαζί της. Αυτό σε συνδυασμό με την καλύτερη παρτενέρ, τη Χαρά ως Αργυρώ και την εμπιστοσύνη και καθοδήγηση της Χρυσιάννας και του Στέργιου, μου έδωσαν αυτοπεποίθηση και μια μεγάλη ασφάλεια για να βρω ποια είναι όντως η Αννέτα.
Αν έπρεπε να περιγράψετε την ηρωΐδα σας με μία αντίφαση, ποια θα ήταν;
Πάμελα Οικονομάκη: Η Αννέτα είναι μια ευάλωτη τσαούσα.
Χαρά Κυριαζή: Η Αργυρώ, ενώ είναι φαινομενικά συνδεδεμένη με τον τόπο και εντεταγμενη στον τρόπο ζωής που αυτός λειτουργεί, εσωτερικά υπάρχει μια εξολοκλήρου διαφορετική αντίληψη για τα δοσμένα και είναι σίγουρη για τις επιθυμίες και επιλογές της πέρα από τα στεγανά και τα στερεότυπα της μικρής αυτής κοινωνίας που ζει.
Τι κρατά η καθεμία σας από τη μία ηρωΐδα προς την άλλη;
Χαρά Κυριαζή: Μια μορφή αφέλειας και παιδικότητας που έχει η Αννετα και το φέρει στη μεταξύ τους σχέση και αλληλεπίδραση.
Πάμελα Οικονομάκη: Νομίζω κρατώ την απλότητα της Αργυρούς ως προς το τι θέλει στην ζωή της. Μια ήσυχη ζωή στο χωριό, τα ζωάκια της και μια hot, baddie για σύντροφό της.
Η σπηλιά λειτουργεί συμβολικά στην ταινία. Τι συμβολίζει για εσάς; Είναι ένα καταφύγιο, μια δοκιμασία ή μια αποκάλυψη;
Πάμελα Οικονομάκη: Για την Αννέτα πιστεύω πως η σπηλιά είναι μια δοκιμασία και μια πάλη με το μέσα της που ακόμα δεν μπορεί να δει εντελώς ξεκάθαρα. Παλεύει με αυτά που νομίζει πως θέλει και με εκείνα που πραγματικά θέλει. Τι πιο λογικό για ένα νέο κορίτσι. Το ότι εν τέλει δεν μπορεί να αφήσει την Αργυρώ μόνη της σε αυτό το δύσβατο και τρομακτικό σημείο, ενώ μόλις έχουν τσακωθεί και έχει πικραθεί από εκείνη, δείχνει την αγάπη της προς την Αργυρώ κι ίσως υποσυνείδητα είναι μια πρώτη απόδειξη ότι αυτό που πραγματικά θέλει είναι μες στα χέρια της. Το αν θα γίνει εν τέλει και συνειδητό, θα το ανακαλύψετε βλέποντας την ταινία.
Χαρά Κυριαζή: Η σπηλιά θεωρώ ότι λειτουργεί ως ένα «πέρασμα», ένα κατώφλι συνειδητοποίησης για την Αργυρώ. Μια στιγμή ευαλωτότητας που ανακαλύπτει κάτι πολύ βαθιά ριζωμένο για την εαυτή της.
Πώς βιώσατε τα γυρίσματα σε αυτή τη συνθήκη; Θα λέγατε πως ήταν περισσότερο σωματική ή συναισθηματική εμπειρία;
Χαρά Κυριαζή: Προσωπικά δεν θεωρώ ότι μπορεί το βίωμα αυτό να είναι διαχωρισμένο. Δεν είναι αποκομμενη για μένα η σωματική και συναισθηματική εμπειρία, πόσο μάλλον όταν βρίσκεσαι υπό αυτή τη συνθήκη σε τέτοια μέρη, όπου όλες σου οι αισθήσεις οξύνονται με έναν τρόπο.
Πάμελα Οικονομάκη: Οι συνθήκες γυρισμάτων αρχικά λόγω της φύσης, ήταν από μόνες τους δύσκολες. Οι πεζοπορίες, οι αναβάσεις, τα ποτάμια, οι τσουκνίδες, η άσφαλτος που έκαιγε κι εγώ κουβαλούσα ένα ταψί και μαζί με όλη την ομάδα σοταριζόμασταν κανονικά, έχουν μια αρκετά μεγάλη σωματική δυσκολία από μόνα τους. Θα έπρεπε να έχουμε πάρει χορηγία ηλεκτρολύτες τόσους που καταναλώναμε καθημερινά. Αυτό αυτόματα φέρνει μετά και μια συναισθηματική δυσκολία. Η πίεση και η κούραση του σώματος κάποια στιγμή σίγουρα θα περάσει και στο μυαλό. Οπότε ναι, υπήρξαν ανά στιγμές και οι δύο αλληλένδετες μεταξύ τους. Αυτές οι δυσκολίες όμως φέρνουν και κάποια δώρα. Την επαφή με τη φύση και το ρίσκο που φέρνει, το να βλέπεις μέρη που μπορεί να μην έβλεπες ποτέ στη ζωή σου. Επίσης, παράλληλα, μας προσφέρεται ως ηθοποιούς μια φυσική συνθήκη έτοιμη, που πρέπει να την διαχειριστούμε αναλόγως κι αυτό είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα και δυνατή εμπειρία να ζήσεις στο πλαίσιο ενός γυρίσματος, με τα καλά και τα «κακά» της.
Αν έπρεπε να κρατήσετε μία μόνο εικόνα από τα γυρίσματα της «Αρκουδότρυπας», ποια θα ήταν; Υπάρχει κάποια στιγμή που δεν θα δούμε ποτέ στην ταινία αλλά έχει μείνει πολύ έντονα μέσα σας;
Πάμελα Οικονομάκη: Στη μικρού μήκους, όταν είχαμε τη μεγάλη πεζοπορία για τις σκηνές στο δάσος και στη σπηλιά, στο τέλος γυρνώντας, έχοντας πια σουρουπώσει κι όντας όλα μπλε, βλέπω ένα κοπάδι πυγολαμπίδες. Ειλικρινά πέθανα από τη χαρά μου. Είχαμε ξαναδεί σκόρπιες ανά στιγμές, αλλά εκείνη τη στιγμή ήταν πάρα πολλές. Ήταν σαν να έκαναν κι εκείνες πεζοπορία. Κι οι πυγολαμπίδες πέραν του ότι πεθαίνουν πολύ σύντομα, λέγεται πως ίσως σύντομα εξαφανιστούν και ως είδος. Μακάρι να μην… Οπότε νιώθω πολύ που έχω αυτή την εικόνα, ήταν σαν παραμύθι.
Χαρά Κυριαζή: Νομίζω εδώ θα κράταγα όχι κάποια σκηνή από την ταινία, αλλά το στιγμιότυπο που είμαστε όλοι μαζί καθισμένοι στα σκαλιά του σπιτιού στο χωριό μετά το πέρας των γυρισμάτων λίγο πριν χωριστούμε να φύγουμε και παίζει η παράνοια που μια κλαίμε ποτάμια και μια γελάμε σαν 8χρονα.
Μέσα από την «Αρκουδότρυπα», βλέπουμε μια queer δυναμική να αναπτύσσεται σε ένα μικρό χωριό. Πιστεύετε ότι η επαρχία στην Ελλάδα είναι πράγματι πιο κλειστή ή ότι τελικά αντανακλά την ίδια κοινωνία, απλώς σε πιο συμπυκνωμένη μορφή;
Πάμελα Οικονομάκη: Αν μιλάμε για queer αλλά και γυναικεία ελευθερία, ίσως η επαρχία στην Ελλάδα φαινομενικά είναι πιο κλειστή από την πόλη. Αυτό όμως δεν καθιστά απαραίτητα τις μεγάλες πόλεις ανοιχτές και ασφαλείς. Θυμάμαι το 2017 ένα κορίτσι από ένα μικρό χωριό της Κρήτης, το οποίο πέρασε σε μια σχολή στο Ρέθυμνο και ο πατέρας της έδωσε εντολή να πάει και η μητέρα της να μείνει μαζί της, για να την επιβλέπει και να την προστατεύει από το κακό. Λες και το κακό θα ρωτήσει με ποιον συγκατοικεί. Από την άλλη, εγώ και οι φίλες μου στην Αθήνα (κι όταν λέω φίλες εννοώ γενικότερα θηλυκότητες), στη μεγάλη πόλη, κάθε μέρα ξυπνάμε, βγαίνουμε έξω και παίζουμε τζόκερ, γιατί δεν ξέρουμε από πού θα μας έρθει. Μπορεί να είναι ένα μεσημέρι στο λεωφορείο, ένας ντελιβεράς που θα μας φέρει το μπέργκερ μας, κάποιο βράδυ που τολμήσαμε να ντυθούμε όπως θέλουμε ή κάποιο κρύο πρωί του χειμώνα που είμαστε ντυμένες σαν κρεμμύδια κι από δέρμα βλέπεις μόνο τη μύτη μας. Στην καλύτερη θα είναι μια μικρή παρενόχληση ή ένα χυδαίο σχόλιο. Αυτό που θέλω να πω και μακρηγόρησα, είναι πως η Ελλάδα αλλά και τα περισσότερα μέρη ανά τον κόσμο, είναι πολύ πιο κλειστά από όσο νομίζει το μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων. Οι γυναικοκτονίες, οι τρανσφοβικές επιθέσεις, ο μισογυνισμός και η ομοφοβία συνεχίζουν να υπάρχουν σταθερά και δυνατά κι όποιος νομίζει το αντίθετο, είτε έχει το προνόμιο να μην τον επηρεάζει, είτε εθελοτυφλεί, είτε είναι μέρος του προβλήματος. Στο τέλος της ημέρας έχουμε η μία την άλλη. Όπως η Αννέτα έχει την Αργυρώ και το αντίστροφο. Το στήριγμα η μία της άλλης. Όπως έχει τη Βαγγελίτσα τη γιαγιά της, να της υπενθυμίσει ότι εκείνη θα επιλέξει για τη ζωή της, ή και τη Μάρω, που μέσα από εκείνη βλέπει ένα πιθανό μέλλον της εαυτής της που σίγουρα δεν θέλει.
Χαρά Κυριαζή: Πιστεύω πως η ελληνική κοινωνία είναι κλειστή και απορριπτική, πόσο μάλλον όταν αυτό ζουμάρεται σε μικρότερες κοινότητες. Η πλειοψηφία του κόσμου δυστυχώς αδυνατεί να κατανοήσει, ή απλώς να αποδεχτεί a priori κάτι που φαίνεται να μην είναι δοσμένο με ένα κλασσικό πατροπαράδοτο τρόπο που έχει συνηθίσει. Αναπόφευκτα σε ένα αστικό περιβάλλον υπάρχουν περισσότερα ερεθίσματα, που θα γίνουν ο σπόρος για να έρθει κάποια στιγμή αυτή η μετατόπιση, αλλά έχουμε δρόμο ακόμα και μάχες που πρέπει να δοθούν.
Η πορεία της «Αρκουδότρυπας» στα φεστιβάλ και οι διακρίσεις της ήταν εντυπωσιακές. Το περιμένατε όταν ξεκινούσατε ή σας αιφνιδίασε;
Χαρά Κυριαζή: Δεν περιμέναμε καν ότι θα μας έπαιρναν στη Δράμα με τη μικρού μήκους, αντίστοιχα ήταν όλη η πορεία απροσδόκητη.
Πάμελα Οικονομάκη: Η αλήθεια είναι ότι εγώ το έλεγα από την πρώτη στιγμή, όταν διάβασα το σενάριο της μικρού μήκους και η υπόλοιπη ομάδα γέλαγε. Fun fact, είχα πει σε έναν Ιταλό γκόμενο, ότι θα κάναμε πρεμιέρα στη Βενετία 2 χρόνια μετά τα γυρίσματα της μεγάλου. Είχα μαντέψει και το μέρος και τον χρόνο. Delulu ή ένστικτο, δεν ξέρω αλλά είχα δίκιο.
Νιώθετε ότι η επιτυχία αυτή σας δίνει μεγαλύτερη ελευθερία στις επόμενες επιλογές σας ή το αντίθετο, μια ευθύνη;
Χαρά Κυριαζή: Δεν έχω πλήρη αντίληψη ή μάλλον καλύτερα ίσως να μην έχω συνειδητοποιήσει αυτό που λέτε επιτυχία, ίσως όμως το εντοπίζω λίγο παραπάνω στο αίσθημα ευθύνης που νιώθω ορισμένες φορές. Παρόλα αυτά η σκέψη πίσω από τις επιλογές ή μη που κάνω δεν έχει αλλάξει, γίνεται βάση διαφόρων παραγόντων και ίσως πυλώνων που με καθορίζουν ως άτομο σε όλους τους τομείς της ζωής μου.
Πάμελα Οικονομάκη: Οι επιλογές στην Ελλάδα είναι ήδη περιορισμένες ειδικά για τις γυναίκες ηθοποιούς. Πολλές από εμάς έχουμε ήδη να αντιμετωπίσουμε το δίλημμα του να παίξουμε κάπου που μπορεί να μην μας καλύπτει, απλώς για να θυμηθούμε ότι είμαστε ηθοποιοί. Ελπίζω η Αρκουδότρυπα να μας φέρει περισσότερες επιλογές, για να υπάρξει έτσι και μεγαλύτερη ελευθερία, γιατί μάλλον, όντως έχουμε μια ευθύνη τώρα, έχοντας παίξει σε μια ταινία που έχει πάει τόσο καλά.
Τι σας άλλαξε, αν σας άλλαξε αυτή η ταινία ως ηθοποιούς;
Χαρά Κυριαζή: Δεν ξέρω κατά πόσο με άλλαξε ως ηθοποιό μιας και είναι η πρώτη μου δουλειά η μικρού και η μεγάλου μήκους Αρκουδότρυπα αλλά έφαγα χαλβά Φαρσάλων επίσης πρώτη φορά.
Πάμελα Οικονομάκη: Πλέον μπορώ να τραγουδήσω αν μου ζητηθεί, χωρίς να πάθω κρίση πανικού (νομίζω).
Info:
Η ιστορία της Αρκουδότρυπα ξεκίνησε πριν τρία χρόνια και ήδη από την πρώτη της, μικρού μήκους εκδοχή κατέκτησε τόσο τα φεστιβάλ όσο και την αγάπη του κοινού. Μεσολάβησαν τρία χρόνια επιπλέον γυρισμάτων, εργασιών και τον Αύγουστο 2025, η μεγάλου μήκους πλέον Αρκουδότρυπα έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Βενετίας, όπου απέσπασε το βραβείο Europa Cinemas Venice Label 2025. Ακολούθησαν συμμετοχές σε σημαντικά φεστιβάλ σε Ευρώπη, Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδά, Ηνωμένο Βασίλειο, Αυστραλία, καθώς και στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασε συνολικά επτά βραβεία, ενώ βρέθηκε και στις shortlist ταινίες των Ευρωπαϊκών Βραβείων Κινηματογράφου. Η μεγάλου μήκους ταινία «Αρκουδότρυπα», το κινηματογραφικό ντεμπούτο της Χρυσιάννας Παπαδάκη και του Στέργιου Ντινόπουλου, έρχεται στις 21 Μαΐου στους κινηματογράφους.
The post «Αρκουδότρυπα»: Η Χαρά Κυριαζή και η Πάμελα Οικονομάκη μιλούν για την ταινία που ξεκίνησε από μικρού μήκους και έφτασε μέχρι τη Βενετία appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα