Ο εκλογικός θρίαμβος της Αριστεράς (Die Linke) στο Βερολίνο είναι ένα γεγονός ιστορικών διαστάσεων που δίνει την ευκαιρία για την εξαγωγή χρήσιμων πολιτικών συμπερασμάτων, που αφορούν ολόκληρη τη Γερμανία, αλλά ώς έναν βαθμό και την Ευρώπη. Η επικράτησή της, και μέσα από το πρόσωπο της Ελίφ Εράλπ, δείχνει ότι μια στοχευμένη και θαρραλέα αντιμετώπιση της ακροδεξιάς δημαγωγίας μπορεί να έχει επιτυχία, όταν ακριβώς δεν περιορίζεται μόνο σε μια αμυντική… αντι-στάση, αλλά συνδυάζεται με επιθετικές προτάσεις.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτές αφορούν καυτά κοινωνικά θέματα με βασικό το στεγαστικό. Η κατάσταση στον χώρο της κατοικίας είναι αφόρητη στο Βερολίνο και το σύνθημα για απαλλοτρίωση των σπιτιών από τις μεγάλες εταιρείες-«καρχαρίες» του χώρου συγκίνησε την πλειοψηφία των Βερολινέζων, ειδικά της νεολαίας στην οποία τα ποσοστά της Die Linke αγγίζουν το 50%. Αλλά στο προσκήνιο ήρθαν και άλλα θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας.
Ενα σύστημα σε πανικό
Η επιτυχία της Αριστεράς προκάλεσε έντονη ανησυχία, αν όχι πανικό, στο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της πόλης. Εκπρόσωποι των κατασκευαστικών έσπευσαν να δαιμονοποιήσουν το σχέδιο, προεξοφλώντας την αποτυχία του, ενώ συντηρητικοί πολιτικοί, αλλά και μερίδα του ελεγχόμενου από αυτούς Τύπου επιμένουν στο «τροπάριο» χαρακτηρισμού της Αριστεράς ως «αντισημιτικής». Στη σημερινή Γερμανία το να μιλά κανείς για «γενοκτονία στη Γάζα» σχεδόν ταυτίζεται με το να αρνείται το Ολοκαύτωμα.
Ωστόσο, η επιτυχία της Εράλπ στο Βερολίνο, όπως και η συγκράτηση των ποσοστών της Μανουέλα Σβέζιγκ από το SPD στο Μεκλεμβούργο, αποδεικνύουν ότι τελικά μόνο η Αριστερά στο σύνολό της έχει τα φόντα να αποτελέσει τον κυματοθραύστη απέναντι στο ακροδεξιό τσουνάμι. Δεν είναι τυχαίο ότι η Σβέζιγκ που συγκυβερνούσε με την Αριστερά και είχε διαφοροποιηθεί από επιλογές των κομματικών της συντρόφων στο Βερολίνο έχει πάλι τη δυνατότητα σχηματισμού μιας δημοκρατικής κυβέρνησης με την Αριστερά και τους Πράσινους.
Εράλπ και Σβέζιγκ έθεσαν αυτές την ατζέντα και δεν άφησαν την AfD να την «εγκλωβίσει» στο μεταναστευτικό, πειρασμό στον οποίον έχει προ πολλού υποκύψει η Χριστιανοδημοκρατία. Η συνταγή αυτή αποδείχτηκε ανεπαρκής, όπως και οι μονότονες αερολογίες περί «μεταρρυθμίσεων», σημαία όλων των νεοφιλελεύθερων στην Ευρώπη, που στα μάτια της κοινής γνώμης έχουν πλέον ταυτιστεί με βάναυσες περικοπές στο κράτος πρόνοιας.
«Δημοκρατικό τείχος»
Δεν είναι τυχαίο ότι η κορωνίδα του συντηρητισμού «Φράνκφουρτερ Αλγκεμαϊνε», σε χτεσινό της κύριο σχόλιο έγραψε τον «επικήδειο» τόσο του κόμματος των Φιλελευθέρων όσο και της Χριστιανοδημοκρατίας και μιλούσε για την ανάγκη δημιουργίας ενός νέου κόμματος που θα εκπροσωπήσει τον κεντροδεξιό-αστικό χώρο. Η υιοθέτηση συνθημάτων της AfD έχει μετατρέψει την CDU σε ορατό κακέκτυπό της. Αν δεν μπορέσει να τραβήξει σαφείς διαχωριστικές γραμμές απέναντι στην Ακροδεξιά και, κυρίως, αν δεν συνειδητοποιήσει ότι, για να υψώσει ένα πραγματικό «δημοκρατικό τείχος» απέναντί της, έχει ανάγκη τον δυναμισμό και τις αντιφασιστικές παραδόσεις της Αριστεράς, η Κεντροδεξιά θα σύρεται πίσω από θλιβερές πολιτικές φιγούρες που αναμασούν φανατικά ιδεολογήματα και μεγαλώνουν καθημερινά την απόστασή τους από την πραγματικότητα. Είναι πολλοί αυτοί που πλέον κατανοούν ότι η επιλογή Μερτς με την αντιμεταναστευτική και ακραία νεοφιλελεύθερη ατζέντα δεν ήταν απλώς ο αποχαιρετισμός στην εποχή Μέρκελ, αλλά η αρχή του τέλους για ένα κόμμα που υπερηφανευόταν ότι παραμένει «μεγάλο λαϊκό». Το πολιτικό σύστημα της Γερμανίας ξεριζώνεται και όσο αυτοί που είχαν ριζώσει σε αυτό δεν το κατανοούν, η Ευρώπη έχει λόγους να ανησυχεί.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr