Χρόνια γράφουμε για τα παιδιά που περνάνε που πρωτεύουν στα πανεπιστήμια στην εποχή μου βγάζαμε και φωτογραφίες μπροστά από τους πίνακες αυτών που πέρασαν. Τι οδύνη για όλα τα παιδιά που δεν τα κατάφεραν, λες και η κούρσα ήταν σημαδεμένη από πριν γι αυτά. Τίποτα δεν χάθηκε σας λέω και έχω παράδειγμα τρανό αληθινή ιστορία.
Ήταν ένα παιδί από πολύτεκνη πάμπτωχη οικογένεια σε ορεινή περιοχή της Ελλάδας όπου οι επαγγελματικές ευκαιρίες ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Όταν έφτασε το παιδί δέκα ή δώδεκα χρονών, του είπε ο πατέρας του, κανόνισε τι θα κάνεις γιατί θέλω να με βοηθήσεις να με ξεκουράσεις τόσα στόματα στο σπίτι πού να τα προλάβω όλα;
Με τα στόματα μέτραγαν τότε τα μέλη της οικογένειας. Λες και όλο το άτομο ήταν ένα στόμα. Τέλος πάντων. Το παιδί που λέτε δεν πήγαινε τα γράμματα. Δυσκολευόταν πολύ και στην ανάγνωση. Τον πήγε ο πατέρας του στον ιερέα του χωριού μήπως τον βοηθάει στην εκκλησία. Του είπε ότι τις λίγες δουλειές δηλαδή ένα σκούπισμα και σφουγγάρισμα στην εκκλησία άντε και γυάλισμα στα καντήλια τα έκανε εκείνος και στις γιορτές βοηθούσε και η παπαδιά. Όμως για το μικρό παιδί ούτε για δεξιό ψάλτη δεν θα μπορούσε να το κρατήσει γιατί ούτε να διαβάζει καλά ήξερε έκανε και λάθη.
Τι να κάνει το παιδί πήρε την ευχή των δικών του και κατέβηκε στην πόλη όπου είχε ένα θείο. Εκείνος δεν είχε να του δώσει μεροκάματο αλλά τον έστειλε σε έναν άλλον γνωστό του για θελήματα. Ότι χρήματα έπαιρνε δραχμή πενηνταράκι τα κρατούσε σε ένα σακουλάκι που του είχε ράψει η γιαγιά του. Δραχμή τη δραχμή έκανε ένα κομπόδεμα όσο ένα εισιτήριο για την Αθήνα. Ήρθε στην Αθήνα και αρχίζει να δουλεύει ως αχθοφόρος στο λιμάνι. Λίγο λίγο και αφού είχε φτάσει πια τα 18 έβγαλε εισιτήριο για Αμερική.
Εκεί δούλεψε σε εστιατόρια αλλά και σε μεγάλα ξενοδοχεία να σηκώνει βαλίτσες να πλένει πιάτα στην κουζίνα και να φροντίζει πεζοδρόμια και κήπους. Πιάστηκε γιατί ήταν δουλευταράς. Άνοιξε ένα δικό του υποδηματοποιείο κυρίως για να καθαρίζει παπούτσια από τη λάσπη των δρόμων. Άνοιξε και δεύτερο και τρίτο και όχι μόνο πάνω στο λιμάνι αλλά και πιο μέσα. Έφτασε να έχει 100 υπαλλήλους. Άνοιξε παπουτσάδικο με χειροποίητα παπούτσια, μετά ένα εστιατόριο μετά εμπορευόταν σφουγγάρια Καλύμνου. Απέκτησε πολλά χρήματα.
Κάποτε ένας δημοσιογράφος και συγγραφέας του πρότεινε να του γράψει τη βιογραφία γιατί είχε την ελπίδα για άνοδο μέσα της. Το δέχτηκε. Έγινε ένα καταπληκτικό βιβλίο.
Στην επίσημη παρουσίασή του, στη γεμάτη αίθουσα κάτω από τα φλας και τα χειροκροτήματα του ζήτησε ένας δημοσιογράφος να του υπογράψει το βιβλίο του.
Έβαλε έναν σταυρό. Έμεινε με το στόμα ανοιχτό. ” Εσείς ένας τόσο τρανός επιχειρηματίας και δεν ξέρετε να γράφετε; Σκεφτείτε τι θα ήσασταν αν ξέρατε και γράμματα” και η απάντηση άκρως αποστομωτική. ” Αν ήξερα να γράφω και να διαβάζω θα ήμουν δεξιός ψάλτης στο χωριό μου”.
Γι αυτό σας λέω κάθε όχι της μοίρας, κάθε αποτυχία είναι ευκαιρία για άνοδο ανάπτυξη και νέα ζωή.
Καλή επιτυχία παιδιά στη νέα σας ζωή και μην ξεχνάτε το παράδειγμα. Αν δεν είχατε αποτύχει μπορεί και να είχατε μείνει δεξιός ψάλτης. Να κάνετε όνειρα αυτά να μην είναι μικρά και φτηνιάρικα γιατί αποπνέουν μιζέρια.
The post Για τα παιδιά που δεν πέρασαν πουθενά, γι αυτά που με το ζόρι έβγαλαν το σχολείο appeared first on www.iatro.gr.
Διαβάστε περισσότερα
Iatro.gr