Δεκατρείς. Τόσες φορές χρειάστηκε να τραβηχτεί η σκανδάλη στο Άργος. Στόχος; Ένας άνθρωπος στο φάσμα του αυτισμού. Ένας συμπολίτης μας που το μόνο του «έγκλημα» ήταν ότι αντιλαμβανόταν τον κόσμο διαφορετικά από την πλειονότητα. Οι βολές τρύπησαν το σώμα και διαπέρασαν την καρδιά μας. Πέτυχαν βέβαια και την καρδιά κάθε έννοιας κοινωνικής συνύπαρξης, ασφάλειας και πολιτισμού.
Δεκατρείς βολές είναι το αποτρόπαιο αποτέλεσμα της κρατικής αδιαφορίας για την ουσιαστική εκπαίδευση των πολιτών και των Αρχών στη διαχείριση της αναπηρίας.
Δεκατρείς βολές είναι η αντίδραση του κοινωνικού αυτοματισμού που ονοματίζει την άγνοια «άμυνα» και τον φόβο «δικαίωμα στην αυτοδικία».
Δεκατρείς οι βολές της απόλυτης αποτυχίας των θεσμών να δημιουργήσουν ένα δίχτυ ασφαλείας για τις πιο ευάλωτες ομάδες.
Είναι το αποτέλεσμα μιας Πολιτείας που διαχρονικά δεν επένδυσε όσο όφειλε στην εκπαίδευση των υπηρεσιών πρώτης γραμμής για τη διαχείριση περιστατικών που αφορούν άτομα με αναπηρία ή ανθρώπους που βρίσκονται σε ψυχική ή νευροαναπτυξιακή κρίση. Η γνώση είναι εργαλείο προστασίας της ζωής.
Οι κοινωνίες δεν γίνονται συμπεριληπτικές επειδή ψηφίζουν νόμους. Παρά μόνο όταν οι νόμοι μετατρέπονται σε καθημερινή πρακτική, όταν η εκπαίδευση είναι συνεχής, οι θεσμοί συνεργάζονται με την επιστημονική κοινότητα και η διαφορετικότητα παύει να αποτελεί λόγο φόβου.
Η τραγωδία του Άργους μάς υποχρεώνει να αναρωτηθούμε πόσο έτοιμοι είμαστε να διαχειριστούμε καταστάσεις που απαιτούν ψυχραιμία, εξειδικευμένες γνώσεις και σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Μας υποχρεώνει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι η προστασία της ζωής δεν εξαρτάται μόνο από τον εξοπλισμό ή τα επιχειρησιακά πρωτόκολλα, αλλά και από την εκπαίδευση, την ενσυναίσθηση και την κατανόηση της ανθρώπινης διαφορετικότητας.
Η δημόσια συζήτηση δεν μπορεί να εξαντληθεί στην απόδοση ευθυνών, όσο αναγκαία κι αν είναι αυτή. Οφείλει να οδηγήσει σε ουσιαστικές αλλαγές. Σε καλύτερη εκπαίδευση των αρμόδιων αρχών, στη δημιουργία εξειδικευμένων πρωτοκόλλων διαχείρισης κρίσεων, στην ενίσχυση των δομών ψυχικής υγείας και υποστήριξης των ατόμων με αναπηρία και στην ενημέρωση της κοινωνίας για το τι πραγματικά σημαίνει να ζει κανείς στο φάσμα του αυτισμού.
Είναι αναγκαίο να εμπεδώσουμε πως η ασφάλεια δεν διασφαλίζεται μόνο με μέσα καταστολής. Διασφαλίζεται όταν οι θεσμοί γνωρίζουν πότε να αποκλιμακώνουν, πότε να αφουγκράζονται και πότε να προστατεύουν.
Οι δεκατρείς σφαίρες δεν μπορούν πλέον να ανακληθούν. Μπορούν, όμως, να γίνουν το τελευταίο κεφάλαιο μιας εποχής που αντιμετώπιζε τη διαφορετικότητα με φόβο και το πρώτο κεφάλαιο μιας κοινωνίας που θα επιλέξει τη γνώση αντί της άγνοιας, τη συμπερίληψη αντί του αποκλεισμού και τον σεβασμό αντί της βίας.
Οι δεκατρείς αυτές βολές τραυμάτισαν επίσης την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, διαπέρασαν και την πεποίθηση ότι το κράτος διαθέτει τα μέσα και τη γνώση να προστατεύει κάθε ανθρώπινη ζωή, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τους πιο ευάλωτους.
*Φιλόλογος, ποιήτρια, συγγραφέας
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr