01/05/2026 6:48 μμ.
Γυναίκες στην Τεχεράνη και στο Καράτζ προειδοποιούν για την κλιμάκωση των εκτελέσεων, την επιδείνωση της φτώχειας και την εντατικοποίηση της καταστολής υπό συνθήκες πολέμου.
Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και σε όλο τον κόσμο συνεχίζει να στοιχίζει θύματα. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των πιο φασιστικών φατριών του καπιταλισμού, σε συνδυασμό με δικτατορικές κυβερνήσεις —συμπεριλαμβανομένης της Ισλαμικής Δημοκρατίας— έχει θέσει τη ζωή εκατομμυρίων εργατών και εργαζομένων σε σοβαρό κίνδυνο. Υπό τις τρέχουσες συνθήκες, μόνο στο Ιράν, περισσότερα από 30 εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν την ανεργία και τον αμείωτο πληθωρισμό, ενώ ζουν υπό την απειλή πυραυλικών επιθέσεων. Αυτό που δεν σταματά είναι η πολεμική ρητορική και η προπαγάνδα της ‘Ισλαμικής Δημοκρατίας’ από τη μία πλευρά, και των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ από την άλλη.
Οι γυναίκες, ως το ήμισυ της κοινωνίας και υποκείμενες σε μερικές από τις πιο σοβαρές μορφές συστηματικής εκμετάλλευσης λόγω φύλου, αποτελούν επίσης μέρος της εργατικής τάξης — συχνά υπό την ιερή ετικέτα της «οικιακής εργασίας» και της «μητρότητας».
Η οικιακή εργασία, ως μορφή κρυφής εκμετάλλευσης, παράλληλα με άλλες μορφές εκμετάλλευσης της γυναικείας εργασίας στη βιομηχανία, τη γεωργία και σε πολυάριθμα καταπιεστικά πλαίσια που έχουν τις ρίζες τους στις σχέσεις τάξης-φύλου, έχει πάντα τοποθετήσει τους αγώνες των γυναικών δίπλα σε εκείνους των εργαζομένων ενάντια σε ένα κράτος που υποστηρίζει το κεφάλαιο και τους εργοδότες που επιδιώκουν κέρδη. Αυτή η θέση δίνει στις γυναίκες έναν αποφασιστικό —και συχνά ηγετικό— ρόλο στα κινήματα για τους μισθούς, τα μέσα διαβίωσης και τα ευρύτερα κοινωνικά και πολιτιστικά κινήματα.
Δεδομένου ότι η έννοια της εργατικής τάξης περιλαμβάνει όλους όσους πωλούν την πνευματική και σωματική τους εργασία, οι εκπαιδευτικοί και το ισχυρό κίνημά τους αποτελούν φυσικά μέρος αυτής της τάξης. Οι αλληλένδετοι αγώνες όλων των τομέων των εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένων των εκπαιδευτικών, των νοσηλευτών, των βιομηχανικών εργατών, των αγροτών και των εργαζομένων στον τομέα των υπηρεσιών, κατέχουν τεράστια δύναμη για να ανατρέψουν αυτό το απάνθρωπο σύστημα.
Όπως απέδειξαν κινήματα όπως αυτά του 2022 και του 2025, ο λαός θέλει —και είναι σε θέση— να φέρει τα πράγματα σε αποφασιστική κατάληξη, αντιστεκόμενος στην προπαγάνδα τόσο του κυρίαρχου συστήματος όσο και των μοναρχικών και κληρικών δυνάμεων, καθώς και στις αφηγήσεις των ξένων μέσων ενημέρωσης, και αποτρέποντας την εκτροπή του κινήματος.
Σε αυτή την Παγκόσμια Ημέρα των Εργαζομένων, εν μέσω μιας από τις σκληρότερες κρατικές καταστολές των τελευταίων δεκαετιών και υπό συνθήκες πολέμου, οι γυναίκες θα συνεχίσουν – πιο αποφασισμένες από ποτέ – να επιβάλλουν την ισχυρή παρουσία τους στην προώθηση της επανάστασης «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία».
Το να θέτουμε αιτήματα σε πολλαπλές διαστάσεις δεν σημαίνει ότι τρέφουμε ψευδαισθήσεις για τη μεταρρύθμιση αυτής της κυβέρνησης. Ακριβώς όπως δεν υπήρξε ποτέ καμία προσδοκία για απελευθέρωση από τον Τραμπ, τον Νετανιάχου ή μοναρχικές προσωπικότητες, ο στόχος είναι αντίθετα να οργανώσουμε και να ενώσουμε μια πλουραλιστική αντιπολίτευση γύρω από κοινά αιτήματα – μια αντιπολίτευση που μπορεί να προχωρήσει προς την οικοδόμηση ενός ισχυρού μετώπου βασισμένου στη συλλογική βούληση και τη δράση διαφορετικών στρωμάτων της κοινωνίας.
Αυτά τα αιτήματα περιλαμβάνουν:
-την κατάργηση της θανατικής ποινής·
-την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων·
-την άνευ όρων ελευθερία σκέψης, έκφρασης και οργάνωσης·
-και την παροχή κοινωνικής πρόνοιας και ασφάλειας διαβίωσης για όλους τους ανθρώπους.
Το εκτεταμένο δίκτυο καταστολής των μισθών –το οποίο περιλαμβάνει τόσο το κράτος όσο και τους εργοδότες που επιδιώκουν κέρδη χωρίς παραγωγική εργασία, σε συνεργασία με τους φορείς ασφάλειας και επιτήρησης– έχει καταστήσει τον αγώνα και την οργάνωση των καταπιεσμένων πολύ πιο περίπλοκη και δαπανηρή υπόθεση, ενέχοντας κινδύνους όπως η σύλληψη, η φυλάκιση, η απόλυση και ο εκφοβισμός.
Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, η ευρεία αλληλεγγύη και συνεργασία μεταξύ όλων των τομέων της ευρύτερης εργατικής τάξης, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών, είναι τόσο ουσιαστική όσο και επείγουσα. Όσο πιο κατακερματισμένοι είναι οι άνθρωποι, τόσο πιο σοβαρές θα γίνουν οι συνέπειες της βίας που είναι ενσωματωμένη στην καπιταλιστική-πατριαρχική δομή.
Ας γίνουμε η φωνή ο ένας της άλλης, ώστε να μην μας φιμώσουν.
Η 1η Μαΐου αποτελεί ανανέωση και επιβεβαίωση του συλλογικού μας αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και τη συστηματική βία τόσο του κράτους όσο και του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος.
Είθε αυτή η ενότητα και η πορεία προς τα εμπρός να γίνουν ακόμα πιο δυνατές.
30 Απριλίου 2026
-Μια ομάδα γυναικών από την Τεχεράνη και το Καράτζ-