01/05/2026 6:47 μμ.
Ο τερματισμός του πολέμου επιτρέπει στον λαό να αναπνεύσει, μειώνει την καταστροφή και δημιουργεί χώρο για οργάνωση και αγώνα. Ο άμεσος τερματισμός του πολέμου — ειρήνη, ψωμί, ελευθερία — πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο του αγώνα των εργαζομένων.
Το καπιταλιστικό σύστημα σε παγκόσμιο επίπεδο – και ειδικά στο Ιράν – κυβερνά μέσω αυταρχικής κυριαρχίας, ελέγχου της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής, καθώς και μέσω εντατικής στρατιωτικοποίησης και αιματηρής καταστολής. Παρά τη συστηματική καταστολή και παρεμπόδιση από την ‘Ισλαμική Δημοκρατία’, οι Ιρανοί εργάτες και οι ανεξάρτητες οργανώσεις συνέχισαν να γιορτάζουν την Πρωτομαγιά.
Φέτος, παράλληλα με τη συνεχιζόμενη καταστολή, οι εργαζόμενοι και ευρείες στρώσεις της κοινωνίας βίωσαν για άλλη μια φορά την πικρή και τραγική εμπειρία του Ιανουαρίου, που σημαδεύτηκε από τη μαζική σφαγή παιδιών, γυναικών, ανδρών και ανθρώπων όλων των ηλικιών που βγήκαν στους δρόμους για ψωμί και ελευθερία. Ταυτόχρονα, οι πολιτικές λεηλασίας των Ηνωμένων Πολιτειών, ο επεκτατισμός και η πολεμοκαπηλεία του Ισραήλ, καθώς και οι περιφερειακές αντιπαλότητες και φιλοδοξίες των καθεστώτων του Ιράν και του Ισραήλ έχουν επιβάλει έναν καταστροφικό πόλεμο στον λαό.
Οι βαριά οπλισμένες δυνάμεις, στην υπηρεσία των δικών τους και των παγκόσμιων εκμεταλλευτικών συστημάτων, έχουν στρέψει τα όπλα τους εναντίον των λαών. Αυτός ο πόλεμος έχει επιβληθεί στους εργαζόμενους του Ιράν και της περιοχής. Η επιθετικότητα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, σε συνδυασμό με τις προσπάθειες της ‘Ισλαμικής Δημοκρατίας’ να εκμεταλλευτεί αυτόν τον πόλεμο για να εδραιώσει τη θέση της –μέσω του «πολέμου μέχρι τη νίκη» και της συνεχούς εθνικιστικής προπαγάνδας– έχει οδηγήσει σε σκοτωμούς, καταστροφή σπιτιών και βομβαρδισμό εργατικών κέντρων, βιομηχανικών εγκαταστάσεων και υποδομών.
Οι δολοφονίες, η καταστροφή των χώρων εργασίας, η μαζική ανεργία και η εντατικοποιημένη καταστολή συγκαταλέγονται στις συνέπειες αυτού του πολέμου – ενός πολέμου που δεν είναι ο πόλεμος των εργατών και των εργαζομένων. Η αστική τάξη και οι προπαγανδιστικοί, πολιτικοί και ιδεολογικοί μηχανισμοί της προσπαθούν – παράλληλα με τη φυσική καταστολή – να εμποδίσουν τις επαναστατικές ιδέες, να διαστρεβλώσουν τη στρατηγική της εργατικής τάξης και να προωθήσουν τον εθνικισμό, τον οπορτουνισμό και τον συμβιβασμό.
Υπό αυτές τις συνθήκες, το καθήκον των εργατών και των οργανώσεών τους είναι σαφές:
-να προωθήσουν τις επαναστατικές ιδέες της εργατικής τάξης,
-να ενισχύσουν την ταξική συνείδηση,
-και να οικοδομήσουν μια εναλλακτική λύση για την εργατική τάξη.
Ο πόλεμος έχει επιδεινώσει τη σφαγή, την καταστροφή, τη φτώχεια και την ανεργία, ωθώντας τις ήδη δύσκολες συνθήκες διαβίωσης σε ανυπόφορα όρια. Κανένας από τους εμπλεκόμενους δεν εκπροσωπεί τα συμφέροντα του λαού. Ο τερματισμός του πολέμου επιτρέπει στον λαό να αναπνεύσει, μειώνει την καταστροφή και δημιουργεί χώρο για οργάνωση και αγώνα. Ο άμεσος τερματισμός του πολέμου — ειρήνη, ψωμί, ελευθερία — πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο του αγώνα των εργαζομένων.
Οι βομβαρδισμοί και η καταστροφή των εργοστασίων έχουν οδηγήσει σε κλείσιμο επιχειρήσεων, απολύσεις και μαζική ανεργία. Μόνο στο Χουζεστάν, περίπου 100.000 εργαζόμενοι έχουν χάσει τις δουλειές τους. Δεκάδες βιομηχανικά κέντρα έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας. Οι βομβαρδισμοί διυλιστηρίων, πετροχημικών συγκροτημάτων και βιομηχανικών κέντρων, σε συνδυασμό με τις απώλειες θέσεων εργασίας στον τομέα των υπηρεσιών και των μεταφορών, έχουν επεκτείνει την κρίση σε όλους τους τομείς και τις περιοχές.
Τα αιτήματα των εργαζομένων περιλαμβάνουν: την καταβολή των μισθών, την επιστροφή στην εργασία, την ασφάλιση ανεργίας, τη συνέχιση της κοινωνικής ασφάλισης, τη μείωση του ωραρίου εργασίας, την αναγνώριση της επικίνδυνης εργασίας, την ταξινόμηση των θέσεων εργασίας, το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, τη συνάθροιση και την απεργία, την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών εργαζομένων στην απασχόληση, τους μισθούς και τις ευθύνες, τις συντάξεις για τους συνταξιούχους, την απαγόρευση της παιδικής εργασίας, τη δωρεάν καθολική υγειονομική περίθαλψη και στέγαση για όλους όσους έχουν πληγεί ή δεν έχουν στέγη.
Οι επίσημοι μισθοί παραμένουν πολύ κάτω από το κόστος διαβίωσης και δεν επαρκούν για τη διατήρηση των νοικοκυριών των εργαζομένων. Ο αγώνας για αυξήσεις μισθών είναι απαραίτητος και πρέπει να συνεχιστεί υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Η άνοδος των τιμών, ο πληθωρισμός άνω του 60%, οι συνθήκες πολέμου και η διοχέτευση πόρων προς τη στρατιωτικοποίηση συνεχίζουν να εντείνουν τις ταξικές διακρίσεις. Οι εργαζόμενοι απαιτούν μισθούς που να ανταποκρίνονται στο πραγματικό κόστος διαβίωσης.
Οι εργαζόμενοι πρέπει να συμμετέχουν συνειδητά στην οικοδόμηση ανεξάρτητων, επαναστατικών οργανώσεων — συμπεριλαμβανομένων υπόγειων δομών προσαρμοσμένων στην καταστολή. Η οργάνωση στους χώρους εργασίας και οι επιτροπές γειτονιάς είναι απαραίτητες για την προώθηση τόσο του εργατικού κινήματος όσο και του ευρύτερου κοινωνικού αγώνα.
Η ελευθερία της έκφρασης, της έκδοσης, της πρόσβασης στα μέσα ενημέρωσης, η ελευθερία στο διαδίκτυο και η άνευ όρων απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων είναι ουσιαστικά αιτήματα. Καμία δύναμη δεν μπορεί να νικήσει μια εργατική τάξη που αποκτά συνείδηση, ενώνεται και οργανώνεται. Μόνο μια τέτοια εργατική τάξη μπορεί να φέρει πραγματική — και όχι ψευδαισθητική — ελευθερία.
Ζήτω η ενότητα της εργατικής τάξης!
Ζήτω η Πρωτομαγιά!