Η ώρα της αλήθειας έφτασε στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, γνωστή και ως κράτος του Ισραήλ: οι κάλπες ανοίγουν τα χαράματα και, σήμερα το βράδυ, ή το αργότερο αύριο, ο κόσμος θα ξέρει αν η αιματοβαμμένη πολιτική καριέρα του καταζητούμενου εγκληματία πολέμου Μπενιαμίν Νετανιάχου έφτασε στο τέλος της – ή αν το εκλογικό σώμα των σιωνιστών εποίκων τού έδωσε άλλο ένα «αβάντσο» στην πρωθυπουργία για να ολοκληρώσει τη γενοκτονία της Γάζας και την προσάρτηση των παράνομα κατακτημένων εδαφών σε Δυτική Οχθη, Λίβανο και Συρία.
Ομως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει. Ολες οι δημοσκοπήσεις προβλέπουν καθαρή ήττα για τον… μόνιμο Ισραηλινό πρωθυπουργό, καθώς οι επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου 2023 αλλά και η πανθομολογούμενη αποτυχία του να συντρίψει τον «Αξονα της Αντίστασης», στους πολυάριθμους πολέμους που εξαπέλυσε, έχουν διαλύσει την εικόνα του ως εγγυητή της ασφάλειας στο κράτος-απαρτχάιντ. Αλλά στην πράξη κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν αυτή η ήττα θα είναι αρκετή για να στείλει τον Νετανιάχου σπίτι του, και πολύ περισσότερο στο εδώλιο του κατηγορουμένου για τον σκοτεινό ρόλο που έπαιξε πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της «Πλημμύρας του Αλ Ακσα». Και ο «Μπίμπι», εκτός από σύγχρονος Ηρώδης και «Χασάπης της Γάζας», είναι αποδεδειγμένα και ένας εκπληκτικός survivor, ένας εφτάψυχος πολιτικός επιζών που κανείς δεν μπορεί να ξεγράψει πριν πέσουν οι οριστικοί τίτλοι τέλους – ιδίως όσο διατηρεί την υποστήριξη της αμερικανικής πολιτικοεπιχειρηματικής ελίτ, χωρίς την οποία θα είχε πέσει προ πολλού.
Από τα γκάλοπ προκύπτει ένα ξεκάθαρο φαβορί, ο πρώην αρχηγός του στρατού, ο Γκάντι Αϊζενκοτ – ένας σχεδόν ιδανικός «αντι-Νετανιάχου», που συνδυάζει την εικόνα ενός ανθρώπου λαϊκού και ανεπιτήδευτου, με ταπεινή καταγωγή και χωρίς σχέσεις διαπλοκής με το πολιτικό-επιχειρηματικό κατεστημένο, με το προφίλ ενός σκληρού στρατιωτικού που έστειλε το παιδί του και δύο ανίψια του να σκοτωθούν στα τσιμεντένια αλώνια της Γάζας, παρότι διαφωνούσε με τη χερσαία εισβολή. Οπως έχω ξαναγράψει, ο Αϊζενκοτ δεν διαφέρει και τόσο από τον Νετανιάχου στον πυρήνα των προεκλογικών του υποσχέσεων: αντιτίθεται κι αυτός, όπως άλλωστε η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων, σε κάθε συζήτηση για ίδρυση παλαιστινιακού κράτους και υποσχέθηκε δημόσια ότι αν εκλεγεί, θα τερματίσει τον πόλεμο στη Γάζα εντός 18 μηνών, είτε μέσω του «σχεδίου Τραμπ», είτε με νέο πόλεμο. Ούτε στην πολιτική των εποικισμών στη Δυτική Οχθη διαφέρουν ουσιαστικά οι μονομάχοι – ο Αϊζενκοτ είναι απλά πιο «ρεαλιστής», με την έννοια ότι υπόσχεται να αποσύρει κάποιους από τους πιο προκλητικούς οικισμούς.
Θα τον στηρίξουν μετεκλογικά δύο παλιοί ορκισμένοι πολιτικοί αντίπαλοι, οι πρώην πρωθυπουργοί Ναφτάλι Μπένετ και Γιαΐρ Λαπίντ. Τους οποίους ενώνει, εκτός από το μίσος για τον Νετανιάχου, και η συνειδητοποίηση ότι η πολιτική των διαρκών επεκτατικών πολέμων κατά πάντων και η αυξανόμενη διεθνής κατακραυγή και απομόνωση εγκυμονούν πλέον τεράστιους κινδύνους για την ίδια την επιβίωση του Ισραήλ.
Συμμαχία
Αλλωστε αυτή η παράξενη… αριστεροδεξιά λυκοσυμμαχία ήταν η τελευταία που κατάφερε να εκθρονίσει έστω και προσωρινά τον «Μπίμπι» από την κυβέρνηση το 2021, συνεργαζόμενη μάλιστα -για πρώτη φορά στην ισραηλινή Ιστορία- με ένα αραβικό κόμμα. Το κακό είναι πως, όταν έπεσε εκείνη η κυβέρνηση το 2022, ο Νετανιάχου επανήλθε δριμύτερος στην εξουσία ως επικεφαλής της πιο εξτρεμιστικής ακροδεξιάς κυβέρνησης συνασπισμού που είχε ποτέ το Ισραήλ – με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα.
Υπάρχουν όμως κι άλλοι σημαντικοί παίκτες που διεκδικούν τον ρόλο του «ρυθμιστή». Οπως ο σκληροπυρηνικός πρώην υπουργός Αμυνας, Αβίγκντορ Λίμπερμαν, άλλοτε στενός σύμμαχος του Νετανιάχου, που σήμερα τον… πυροβολεί από τα δεξιά και τον κατηγορεί για προδοσία. Ή οι αριστεροί, τηρουμένων των αναλογιών πάντα, «Δημοκρατικοί», με επικεφαλής τον πρώην στρατηγό Γιαΐρ Γκολάν – ίσως το μόνο κόμμα με κάπως προοδευτικό και φιλειρηνικό πρόγραμμα και λόγο σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Και βέβαια τα τέσσερα… αποσυνάγωγα αραβικά κόμματα, που εκπροσωπούν το 20% του πληθυσμού.
Αλλά ας μην προτρέχουμε – ας μιλήσουν οι κάλπες, τόσο οι σημερινές όσο και οι… συγκοινωνούσες της 3ης Νοεμβρίου στις ΗΠΑ. Να σημειώσω απλά, σαν υστερόγραφο, ότι αυτή τη φορά όλα τα βρόμικα προεκλογικά πολεμοχαρή κόλπα του Νετανιάχου -«αεροπειρατείες», βομβαρδισμοί στη Γάζα και αιματηρές επιδρομές στη Δυτική Οχθη- έπεσαν στο κενό. Με αποκορύφωμα την προχτεσινή αποκάλυψη δύο μεγάλων ισραηλινών καναλιών ότι ο πρωθυπουργός διέταξε λέει τις ένοπλες δυνάμεις να βομβαρδίσουν ξανά το Ιράν, αλλά ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εγιάλ Ζαμίρ αρνήθηκε να εκτελέσει την εντολή, ζητώντας ενυπόγραφες και νομικά κατοχυρωμένες εξουσιοδοτήσεις από την πολιτική ηγεσία! Πληροφορία που φυσικά ο Νετανιάχου διέψευσε αμέσως ως «ανοησία», αλλά που «κουμπώνει» απόλυτα με τα ρεπορτάζ των προηγούμενων ημερών, σύμφωνα με τα οποία το Τελ Αβίβ πίεσε ασφυκτικά την Ουάσινγκτον να εξαπολύσουν νέα, κοινή εκστρατεία βομβαρδισμών εναντίον του Ιράν πριν από τις εκλογές, χωρίς να το πετύχει…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr