Η κυβέρνηση ανακάλυψε ξαφνικά την «ψηφιακή κυριαρχία». Μια έννοια που μέχρι χθες αντιμετώπιζε με ειρωνεία, σήμερα παρουσιάζεται από τη ΔΕΘ ως κυβερνητικός στόχος για την Ελλάδα του 2030. Η μεταστροφή αυτή θα μπορούσε να είναι θετική, αν δεν ερχόταν σε ευθεία αντίθεση με την ίδια την κυβερνητική πρακτική: ένα Δημόσιο που παραμένει εξαρτημένο από μεγάλους τεχνολογικούς αναδόχους, εγκλωβισμένο σε κλειστά οικοσυστήματα και συμβάσεις που συχνά περιορίζουν τις πραγματικές δυνατότητες επιλογής και αλλαγής προμηθευτή. Η κυβέρνηση μπορεί να αλλάζει τη ρητορική της· δεν μπορεί όμως να βαφτίζει «ψηφιακή κυριαρχία» την ψηφιακή εξάρτηση που η ίδια έχει οικοδομήσει. Αν πράγματι άλλαξε θέση, ήρθε η ώρα να το αποδείξει στην πράξη.
Ανακοίνωση του Τομέα Ψηφιακής Πολιτικής της ΕΛ.Α.Σ.
Ψηφιακή κυριαρχία: από την ειρωνεία στην κυβερνητική εξαγγελία
Μόλις πριν από λίγους μήνες, όταν μιλούσαμε για «ψηφιακή κυριαρχία», εθνικές τεχνολογικές υποδομές και ρήτρες κυριαρχίας στις δημόσιες ψηφιακές συμβάσεις, η κυβέρνηση αντιμετώπιζε την έννοια με ειρωνεία.
Χθες από τη ΔΕΘ, το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης έθεσε πλέον ως στόχο «η Ελλάδα του 2030 να είναι ψηφιακά κυρίαρχη». Κυβερνητικά στελέχη μίλησαν για «ικανότητα επιλογής και δράσης», ανοικτά πρότυπα, ασφαλή δεδομένα και έλεγχο της πρόσβασης στις υπολογιστικές υποδομές.
Καλώς ήρθαν στη συζήτηση.
Μόνο που η ψηφιακή κυριαρχία δεν οικοδομείται με αλλαγή λεξιλογίου. Κρίνεται στις πολιτικές επιλογές.
Και η μέχρι σήμερα κυβερνητική πρακτική βρίσκεται σε εμφανή αντίφαση με αυτή τη νέα εξαγγελία: περιορισμένος πραγματικός ανταγωνισμός σε μεγάλες ψηφιακές προμήθειες, συγκέντρωση έργων σε περιορισμένο αριθμό μεγάλων αναδόχων, εξάρτηση του Δημοσίου από συγκεκριμένους προμηθευτές και κλειστά τεχνολογικά οικοσυστήματα, συμβάσεις χωρίς επαρκείς στρατηγικές εξόδου. Ένα Δημόσιο που επενδύει τεράστιους δημόσιους και ευρωπαϊκούς πόρους στην τεχνολογία χωρίς να διασφαλίζει ταυτόχρονα τον μακροχρόνιο έλεγχο των συστημάτων, των δεδομένων και των επιλογών του.
Αυτό δεν είναι ψηφιακή κυριαρχία. Είναι ψηφιακή εξάρτηση.
Ψηφιακή κυριαρχία σημαίνει το Δημόσιο να μπορεί πραγματικά να επιλέγει: να αλλάζει προμηθευτή χωρίς απαγορευτικό κόστος, να μεταφέρει τα δεδομένα και τα συστήματά του, να απαιτεί ανοικτά πρότυπα και πραγματική διαλειτουργικότητα, να διαθέτει τα αναγκαία δικαιώματα και την τεχνογνωσία. Σημαίνει να χρησιμοποιεί τη δημόσια δαπάνη όχι για να αναπαράγει εξαρτήσεις, αλλά για να διευρύνει τον ανταγωνισμό και τις τεχνολογικές επιλογές της χώρας, να στηρίζει την έρευνα και την καινοτομία, να ενισχύει τις ελληνικές επιχειρήσεις και την εγχώρια προστιθέμενη αξία και να προσελκύει παραγωγικές τεχνολογικές επενδύσεις.
Αν λοιπόν η κυβέρνηση εννοεί όσα λέει σήμερα για «ψηφιακή κυριαρχία», ας αρχίσει να τα εφαρμόζει εκεί όπου πραγματικά κρίνονται: στις δημόσιες ψηφιακές επενδύσεις και συμβάσεις, στην πολιτική για cloud, δεδομένα και Τεχνητή Νοημοσύνη, στον σχεδιασμό των κρίσιμων ψηφιακών υποδομών και στη δημιουργία μιας ισχυρότερης εγχώριας τεχνολογικής και παραγωγικής βάσης.
Διαβάστε περισσότερα