Σεπτέμβριος σήμερα. Πρωτομηνιά. Ενα πολύ ζεστό καλοκαίρι καταχωρίζεται στις αναμνήσεις. Γίνεται story στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι φωτογραφίες στο ίνσταγκραμ και τα βίντεο στο τίκι τόκι γίνονται βάιραλ. Σώματα όλων των τύπων εκτεθειμένα σε δημόσια θέα. Οι περαντζάδες στην ακτή για οπτική ηδονή έχουν παρέλθει. Τις εμποδίζουν πια οι ξαπλώστρες και η βουλιμία όσων τις πακτώνουν να δημιουργήσουν ιδιωτικούς χώρους στις πλαζ.
Ετσι κι αλλιώς, αυτή η ανάγκη ικανοποιείται από τις αναρτήσεις, από παντού, φωτογραφίες ημεδαπών αλλά και αλλοδαπών. Για κάθε γούστο. Δεν χρειάζεται καν αυτοπρόσωπη παρουσία σε κάποια ακτή. Οι άνθρωποι συνήθισαν να αντλούν οπτική ικανοποίηση μακρόθεν. Κι αυτό έχει τα καλά του. Φέρνει στο πιάτο του φιλοθεάμονος κοινού και τα σώματα των πολιτικών και των πολιτευτών. Που επιδεικνύουν τη σωματική τους ρώμη αλλά και τους γραμμωμένους μυς, άμα τε και την απαστράπτουσα, καφετίζουσα επιδερμίδα τους.
Πρωτομηνιά σήμερα. «Γιατί να φεύγουν έτσι τα καλοκαίρια μας» άδει ο Γιάννης Κότσιρας. Το ερώτημα αυτό πλανάται, ως εκπεσόν καλοκαιριάτικο στεφάνι, στη σκέψη όσων επιστρέφουν στο σπίτι και στη δουλειά τους μετά τις διακοπές. Ο Αύγουστος δημιουργεί ψευδαισθήσεις. Πως είναι μπορετό να ζήσουμε ένα αιώνιο καλοκαίρι. Ξεχνώντας τα βάρη και τα βαρίδια της καθημερινότητας.
«Χωρίς να ξημερώνουνε τ’ αστέρια μας;». Η φωνή του Κότσιρα προσθέτει νοσταλγία για το καλοκαίρι που πέρασε αλλά και μια μπόλικη γεύση πικραμύγδαλου για τα ματαιωμένα όνειρα και τις προσδοκίες που σκεπάστηκαν από την αμμώδη ακρογιαλιά.
Ομως, αυτό το καλοκαίρι ήταν αλλιώτικο. Πολλοί πολίτες δεν μπόρεσαν να κάνουν διακοπές, έστω και για λίγες μέρες. Αλλά κι όσοι το κατάφεραν είχαν μια βιασύνη να αποφύγουν τους πειρασμούς. Σαν την ταβέρνα που διαγράφτηκε από την ατζέντα πολλών νοικοκυριών. Κατάντησε αυτή η ανάγκη εξωτικό φρούτο.
Μια μελαγχολία είναι διάχυτη στο τραγούδι του Κότσιρα. Για τη ζωή που γλιστράει το καλοκαίρι. Οσο να ονειροφανταστεί μιαν άλλη ζωή ο παραθεριστής/στρια, αρκεί ένα… φραπ με το χέρι για να εξαφανιστούν οι κόκκοι της άμμου και των ψευδαισθήσεων.
Αυτό το αίσθημα περιχυμένο με επιφύλαξη συνόδευε τα βήματά τους στα σούπερ μάρκετ. Οι μόνοι τόποι που μάζευαν το γλίσχρο κομπόδεμα πολλών για τα έξοδα των καλοκαιρινών διακοπών. Πάνε οι παλιές δόξες με τα μεγάλα καρότσια, που γέμιζαν ώς τα αυτιά με προϊόντα, μην επιτρέποντας στους εαυτούς τους να κοιτάξουν τις τιμές. Οι καιροί ου μενετοί, λέγανε οι παλιοί. Οι τιμές αλλάζουν κάθε μέρα, με κάθε τρόπο. Κι έτσι, οι πελάτες πρώτα ελέγχουν την τιμή και μετά ψωνίζουν μετρημένα προϊόντα για να βγει η μέρα.
Ενα αλλιώτικο καλοκαίρι το φετινό. Οσο κι αν γέμισαν οι παραλίες με κόσμο. Που έμοιαζε σαν κάτι να φοβάται. Σαν κάτι να περιμένει.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr