Ποια είναι η σταθερά και ποια η μεταβλητή στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης; Για πολλοστή φορά στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής η Γερμανία και οι Φειδωλοί του Βορρά διαμήνυσαν στον Νότο ότι η απάντηση στο ερώτημα έχει δοθεί από την Ανοιξη του 1994 με την έκθεση Σόιμπλε-Λάμερς να περιγράφει μια Ε.Ε των δύο ταχυτήτων.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις αρχές του 1998, ο Κολ προσπάθησε να συγκροτήσει μια πρώτη ταχύτητα ενάρετων πλεονασματικών χωρών του Βορρά διά της παραλείψεως της Ιταλίας, η συμμετοχή της οποίας μπορούσε να διασφαλιστεί μόνον με την απονεύρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Τότε η Γαλλία των Σιράκ-Ζοσπέν επέβαλε τη συμμετοχή της Ιταλίας στην πρώτη ομάδα χωρών της ΟΝΕ απειλώντας ότι σε αντίθετη περίπτωση θα μπλοκάρει τη διεύρυνση της Ε.Ε προς Ανατολάς.
Τρεις δεκαετίες μετά και στη σκιά δύο πολέμων που έχουν προκαλέσει ντόμινο αναταράξεων στην Παγκόσμια Οικονομία ο καγκελάριος Μερτζ βάζει βέτο στη στροφή προς τη δημοσιονομική χαλάρωση και μιλά για περαιτέρω περικοπές δαπανών.
Οποιος σήμερα στην ευρωζώνη μιλά για περαιτέρω περικοπές παίζει με σπίρτα σε πυριτιδαποθήκη και βρίσκεται σε παράλληλο σύμπαν όταν επιχειρεί να ερμηνεύσει την άνοδο της Ακροδεξιάς στο προσφυγικό/μεταναστευτικό.
Οταν ο Κολ πείστηκε ότι δεν θα μπορούσε να επιβάλει την περιοριστική και άκαμπτη δημοσιονομική σταθερότητα των Σόιμπλε – Λάμερς με τον Νότο να μένει εκτός της πρώτης ομάδας χωρών της ΟΝΕ, οδήγησε την ευρωζώνη σε βήμα σημειωτόν το οποίο γρήγορα έγινε ακινησία.
Με τη Λεπέν στον προθάλαμο της εξουσίας στη Γαλλία και την Εναλλακτική να εκτοξεύεται δημοσκοπικά και εκλογικά, η εμμονή του Μερτζ στη μόνιμη λιτότητα θυμίζει τον Ταλεϊράνδο, ο οποίος λίγους μήνες μετά την παλινόρθωση των Βουρβόνων, μετά την ήττα του Ναπολέοντα το 1815, αποτίμησε το καθεστώς απαξιωτικά με τη φράση «Δεν κατάλαβαν τίποτε, δεν έμαθαν τίποτε».
Το 1997 η υπό τον Ζοσπέν κυβέρνηση της «Πληθυντικής Αριστεράς» επιχείρησε να δώσει προτεραιότητα στην άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων χωρίς αποτέλεσμα…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr