Χωρίς καμιά ουσιαστική πρόοδο και με την κραυγαλέα απουσία της… αποσυνάγωγης Ευρώπης, ολοκληρώθηκε χτες η πρώτη μέρα των τριμερών συνομιλιών μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας και Ουκρανίας στο Αμπου Ντάμπι – την ώρα που ο Γερμανός καγκελάριος Μερτς έριχνε με επιστολή του μια πραγματική χειροβομβίδα στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ενωσης, απειλώντας ότι η Γερμανία θα καταψηφίσει τον κοινοτικό προϋπολογισμό αν δεν συμμετάσχουν όλα ανεξαιρέτως τα κράτη-μέλη στην απαιτούμενη νέα αύξηση της οικονομικής υποστήριξης του χρεοκοπημένου Κιέβου!
Τι έγινε όμως στα Εμιράτα; Τόσο οι Αμερικανοί απεσταλμένοι Γουίτκοφ και Κούσνερ, όσο και η ουκρανική αντιπροσωπεία έκαναν λόγο για «πολύ παραγωγικές» και «εποικοδομητικές» συνομιλίες, αλλά στην πραγματικότητα το περιεχόμενό τους ήταν επτασφράγιστο, καθώς πραγματοποιήθηκαν κεκλεισμένων των θυρών και χωρίς έστω και τυπική δημοσιογραφική εκπροσώπηση. Ετσι, το μόνο που φάνηκε καθαρά αυτή την πρώτη μέρα ήταν πως τόσο η ουκρανική όσο και η ρωσική αντιπροσωπεία παρέμειναν αδιάλλακτες στα βασικά τους προαπαιτούμενα: η Ουκρανία επιμένει ότι πρώτα πρέπει να τερματιστούν οι εχθροπραξίες και μετά να υπάρξει οποιαδήποτε ουσιαστική διαπραγμάτευση στα επιμέρους ζητήματα, ξεκινώντας από το εδαφικό και προχωρώντας στις εγγυήσεις ασφαλείας, στην ανοικοδόμηση και όλα τα άλλα που ζητά το Κίεβο.
Αλλά η Ρωσία, που διατηρεί τη στρατηγική πρωτοβουλία στα πεδία των μαχών και τεράστια υπεροπλία στον «πόλεμο του αέρα» των πυραύλων και των drones, δεν πρόκειται να δεχτεί κάτι τέτοιο, καθώς εκτιμά πως η απαίτηση για άμεση κατάπαυση του πυρός είναι ένα τέχνασμα με μόνο σκοπό την ανασυγκρότηση και τον ανεφοδιασμό των αντιπάλων της. Αυτός είναι και ο λόγος που η ρωσική ηγεσία απαιτεί σταθερά την αναγνώριση των τετελεσμένων και μια συνολική ειρηνευτική συμφωνία, που θα περιλαμβάνει αυτό που δεν της δόθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια – τη διαμόρφωση μιας συνολικής νέας αρχιτεκτονικής ευρωπαϊκής ασφάλειας, που θα λαμβάνει επιτέλους υπόψη και τα δικά της εθνικά συμφέροντα.
Με τους δύο φυσικούς εμπολέμους ουσιαστικά αμετακίνητους στις θέσεις τους, αναγκαστικά η προσοχή στρέφεται στον τρίτο πόλο, που οργάνωσε και τη συνάντηση – τις ΗΠΑ του Τραμπ. Πίσω από τις κλειστές πόρτες, λοιπόν, είναι σαφές ότι η αμερικανική κυβέρνηση «καίγεται» για μια μεγάλη διπλωματική επιτυχία που θα ισορροπήσει κάπως το φιάσκο του Ιράν και πιέζει όλο και περισσότερο τον Ζελένσκι να κάνει παραχωρήσεις, εδαφικές και άλλες, έναντι της Ρωσίας – εξ ου και ο πλήρης αποκλεισμός των Ευρωπαίων από τη συνάντηση των Εμιράτων, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα. Και μπορεί ο Ζελένσκι για την ώρα να αντιστέκεται και οι Ευρωπαίοι… α-πρόθυμοι «σπόνσορες» να γκρινιάζουν και να πλακώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα πληρώνει για πολλά χρόνια ακόμα την ουκρανική «λυπητερή», αλλά είναι προφανές ότι η ώρα της αλήθειας πλησιάζει: εξ ου και η προχτεσινή κυνική δήλωση του Τραμπ στο CBS, ότι η Ουκρανία θα έχει «κάπως διαφορετικό σχήμα όταν τελειώσει ο πόλεμος»…
Αν πιστέψουμε μάλιστα τις πιο σοβαρές «διαρροές», όπως το τελευταίο εκτενές δημοσίευμα του Economist, αυτό που πράγματι παζαρεύουν πλέον οι Αμερικανοί με τον Πούτιν είναι όντως μια νέα «αρχιτεκτονική ασφαλείας», με την Ουκρανία να «θυσιάζει» τις ήδη χαμένες ρωσόφωνες επαρχίες της προκειμένου να υπάρξει μια σταδιακή επιστροφή σε ένα σχήμα «διαλόγου» Ρωσίας και NATO: ένα σχήμα δηλαδή που θα επιτρέψει ουσιαστικά την παροχή μακροπρόθεσμων «εγγυήσεων ασφαλείας» προς το Κίεβο, αλλά χωρίς την ένταξη της πετσοκομμένης χώρας στη Συμμαχία, και από την άλλη θα επιτρέψει τη σταδιακή άρση των κυρώσεων και την επιστροφή της Ρωσίας στις διεθνείς, και ιδιαίτερα τις ευρωπαϊκές, ενεργειακές αγορές, αλλά αυτή τη φορά με «μουστερή» την Αμερική…
Ποιος θα είναι ο μεγάλος χαμένος σε μια τέτοια διευθέτηση – πέρα φυσικά από τα εκατομμύρια «αδερφοφάδες» νεκρούς, τραυματίες και ξεριζωμένους Ουκρανούς και Ρώσους; Μα φυσικά η (αμετ-)ανόητη Ευρώπη, που πέταξε στα σκουπίδια το μεγαλύτερο ανταγωνιστικό της πλεονέκτημα -τα φτηνά ρωσικά καύσιμα- για να παίξει τον ρόλο του κομπάρσου σε ακόμα ένα βρόμικο παιχνίδι της Ουάσινγκτον.
Ας είμαστε όμως ρεαλιστές – η πιθανότητα μιας τέτοιας τιτάνιας συμφωνίας ανάμεσα στις υπερδυνάμεις παραμένει εξαιρετικά χλομή, ιδίως όταν ο βασικός «ντίλερ» είναι ο παντελώς αναξιόπιστος, διπρόσωπος και επικίνδυνος Τραμπ…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr