Αυτός που φροντίζει κάποιον ανοϊκό με Αλτσχάιμερ ή κάποιον καρκινοπαθή -διαλέγω αυτές τις ασθένειες γιατί είναι οι πιο εξαντλητικές για την ψυχή, το συναίσθημα και το σώμα, τόσο του ασθενή όσο και του φροντιστή- έρχεται καθημερινά σε αντιπαράθεση με τον εαυτό του, τις αντοχές του και -αν καταφέρει να μπει στα παπούτσια του προσώπου που διακονεί- τότε θα ανακαλύψει ότι καθημερινά σκάβει όλο και πιο βαθιά στο πηγάδι της καρδιάς του.
Και κάθε που η σκαπάνη χτυπά, η γλυκύτητα της αγάπης αναβλύζει και δίνει τη δύναμη για μια ακόμη ανάσα, ένα ακόμη βήμα, λίγη ακόμη υπομονή. Γιατί μόνο αν αγαπάς αντέχεις και δέχεσαι να περάσεις τη ζωή σου δίπλα σε κάποιον σαν φροντιστής. Τότε μόνο ο πόνος για τον άνθρωπο που έχεις πλέον την ευθύνη της ζωής του σταματάει να παίρνει κεφάλι και δίνει τη θέση του στην τρυφεράδα της φροντίδας.
Μεγαλώσαμε και η ελευθερία μας της αυτάρκειας, της αυτονομίας δέχεται χτυπήματα φόβου στη θωρακισμένη πόρτα της. Τα μάτια μας κοιτούν όλο και πιο συχνά στο μέλλον με αβεβαιότητα, αμφιβολία, αλλά και με ένα παραφουσκωμένο εγώ. Τι θα γίνει αν; Θα γίνει αυτό που είδαμε να κάνουν οι δικοί μας αν έτυχε να είμαστε μάρτυρες τέτοιας φροντίδας.
Η θεία μου η Μαριώ έλεγε μια παροιμία που συχνά πυκνά βγαίνει στον δρόμο μου: «Κάθε κατσικάκι από το ποδαράκι του κρέμεται». Εν προκειμένω σημαίνει ότι αν υπήρξες άνθρωπος της αρετής και φρόντισες να φυτέψεις ευωδιαστά λουλούδια στον κήπο της καρδιάς κάποιων ανθρώπων -όχι αναγκαστικά με σχέση αίματος-, τότε έχεις ελπίδες να δεχτείς να διακονηθείς και οι φροντιστές σου να περπατήσουν δίπλα σου τον δρόμο της μεταμόρφωσης.
Γιατί ο φροντιστής αναλαμβάνει ένα τεράστιο έργο, μεταμορφωτικό για τον εαυτό του προς το ευ αν θελήσει να διαβεί αυτό το μονοπάτι. Γιατί κάθε που γονατίζεις από την κούραση, από τις δύσκολες εικόνες που ξεσκίζουν τα μέσα σου -μάρτυρας της φθοράς σε ένα σώμα, σε ένα πνεύμα που η αγάπη σας συνέχει, χωρίς να λυγίσεις- γυρνάς και πιάνεσαι από τον ιστό της αγάπης και ξανασηκώνεσαι με αβγατισμένη τη συμπόνια -αυτή ανοίγει την πόρτα της καρδιάς-, τη στωικότητα, την ανάγκη να απαλύνεις τον Γολγοθά του άλλου προσώπου.
Ένα χαμόγελο, ένα ευχαριστώ, μια ευτυχισμένη στιγμή διαύγειας, είναι η πληρωμή σου που αντάξιά της σε βάθος πολυπλοκότητας δεν βρίσκεται αλλού. Η διακονία της μητέρας μου ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ψυχοθεραπευτικά, προσωπικής ανάπτυξης μονοπάτια. Μου δίδαξε μέσα από τον προσωπικό της πόνο τον δρόμο της αγάπης. Μου χάρισε γαλήνη, με ευλόγησε με δύναμη για τα πολλά μετά. Μου πήρε χρόνια αυτή η συνειδητότητα και η αποδοχή της.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr