Αν βγαίνει ένα πρώτο πολιτικό συμπέρασμα από το «γαλάζιο τσουνάμι» των Δημοκρατικών που σάρωσαν στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, είναι ότι ο ίδιος λαός που εξέλεξε έναν ανεξέλεγκτο πρόεδρο πριν από δύο χρόνια, τώρα «διορθώνει» την ψήφο του και του αφαιρεί την πλειοψηφία στα δύο νομοθετικά σώματα του Κογκρέσου.
Προφανώς ο Τραμπ παραμένει πρόεδρος για άλλα δύο χρόνια και διαθέτει την (εξαιρετικά χρήσιμη) συντηρητική πλειοψηφία στο Ανώτατο Δικαστήριο, μιας και έχει διορίσει τους περισσότερους δικαστές του, ωστόσο το χαστούκι της πολιτικής ήττας του ακούστηκε μέχρι την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Κανείς δεν αμφιβάλλει βέβαια ότι θα συνεχίσει να είναι ο ίδιος απρόβλεπτος καταστροφικός πρόεδρος, όμως το τίμημα της δεύτερης θητείας του είναι ήδη πολύ βαρύ για τις ΗΠΑ και τον δυτικό κόσμο.
Ο Τραμπ υποσχέθηκε να αντιμετωπίσει την ακρίβεια και τελικά με τους πολέμους και τους δασμούς που επέβαλε, την επιδείνωσε.
Ξεκίνησε έναν αχρείαστο πόλεμο με το Ιράν, χωρίς την άδεια ούτε καν της αμερικανικής Βουλής, εκτοξεύοντας τις τιμές των καυσίμων παγκοσμίως και μάλιστα χωρίς ορατό τέλος.
Αντί να βοηθήσει στη λήξη του πολέμου στην Ουκρανία, άρχισε τα κολλητηλίκια με τον Πούτιν.
Εξευτέλισε θεσμούς και κράτος δικαίου στην ισχυρότερη χώρα της Δύσης.
Εβγαλε τον στρατό στους δρόμους των πόλεων, ίδρυσε ένα σώμα ένοπλων τραμπούκων που δέρνουν και σκοτώνουν μετανάστες στη μέση του δρόμου, ενώ συλλαμβάνουν μέχρι και Αμερικανούς πολίτες.
Προσέβαλε τους παραδοσιακούς συμμάχους των ΗΠΑ και τσακώθηκε από τους Ευρωπαίους μέχρι τον… Καναδά.
Μπούκαρε σε ξένη χώρα (Βενεζουέλα) για να απαγάγει τον πρόεδρό της (Μαδούρο) και να τον δικάσει στις ΗΠΑ.
Εργαλειοποίησε τη δικαιοσύνη για να στραφεί εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων, κατέστρεψε το υπουργείο Παιδείας, πιέζει τα πανεπιστήμια, διορίζει «ψεκασμένους» στο χώρο της υγείας και το σημαντικότερο απ’ όλα (για τον ίδιο): Φροντίζει να γίνει πλουσιότερος κατά αρκετά δισεκατομμύρια, τόσο ο ίδιος όσο και η υπόλοιπη οικογένειά του.
Οι Αμερικανοί τιμώρησαν εκλογικά το αλαζονικό ύφος ενός ανεξέλεγκτου ηγεμόνα, σε συνδυασμό με τη δυσβάστακτη ακρίβεια που πλήττει την τσέπη τους.
Αν μας θυμίζει κάτι αυτό στα καθ’ ημάς, τότε μπορεί στις εκλογές ο (άλλοτε σοφός και άλλοτε όχι) ελληνικός λαός να «διορθώσει» την παρούσα κατάσταση, εάν φυσικά κρίνει ότι χρειάζεται διόρθωση. Είτε επιβάλλοντας (τουλάχιστον έναν) παρτενέρ στο μη αυτοδύναμο πρώτο κόμμα είτε δίνοντας την εξουσία σε μια προοδευτικότερη συμμαχία. Γι’ αυτό, ας κάνουμε μερικούς μήνες υπομονή.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr