Στη νέα της ατομική έκθεση με τίτλο «εν λευκώ», η Βαρβάρα Μαυρακάκη παρουσιάζει ένα εκτενές σώμα πρόσφατης και νέας δουλειάς καθιστώντας τις επιφάνειες πεδίο εγγραφής εμπειρίας. Με βασικό υλικό τη χαρτοταινία, η καλλιτέχνις συνθέτει ανάγλυφες δομές μέσω επαναλαμβανόμενων επεμβάσεων, δημιουργώντας μορφές που προκύπτουν σταδιακά και σχεδόν οργανικά.
Η πρακτική της Μαυρακάκη με τα διαφανή και εύθραυστα στοιχεία της, εστιάζει σε μια πειθαρχημένη επανάληψη που παραπέμπει σε διαλογισμό. Κάθε χειρονομία εντάσσεται σε ένα σύστημα μέτρησης και συγκέντρωσης. Σημάδια και σύμβολα οργανώνουν τον χώρο, ενεργοποιώντας μια ιδιότυπη επιτελεστικότητα. Οι μορφές αναδύονται μέσα από επικαλύψεις, πιέσεις και μετατοπίσεις, διατηρώντας έντονα την αίσθηση ανθρώπινης παρουσίας.
Στα έργα επανέρχονται μνημονικές εικόνες: δέντρα σε διαφορετικά τοπία, χειμερινά περιβάλλοντα, ίχνη διαδρομών, κοσμήματα. Οι αναφορές αυτές εμφανίζονται ως εγγραφές του ασυνειδήτου που συνομιλούν διακριτικά με τον θεατή. Παράλληλα, η ανθρώπινη μορφή εμφανίζεται ως αποτύπωμα και ως κατάλοιπο επαφής.
Κάτι από την επιμονή της φροντίδας διαπερνά το σύνολο των έργων. Τα ίχνη διατηρούν μια αίσθηση εγγύτητας που παραμένει αδιευκρίνιστη. Εκεί, η αγάπη εμφανίζεται ως υφέρπουσα αντήχηση. Η έκθεση εν λευκώ διαμορφώνει ένα περιβάλλον συγκέντρωσης. Τα έργα διατηρούν μια ανοιχτή σχέση με ένα βίωμα που εξελίσσεται διαρκώς. Κάθε σύνθεση αποτελεί πεδίο παρατήρησης και ενδοσκόπησης, διατηρώντας ενεργό έναν ρυθμό που δεν εξαντλείται.
Η εικαστικός Βαρβάρα Μαυρακάκη μοιράζεται το Ημερολόγιο Δημιουργίας με αφορμή την νέα της έκθεση «εν λευκώ» που φιλοξενείται έως τις 6 Ιουνίου στην αίθουσα τέχνης έκφραση:
Και να που έρχεται η στιγμή, επτά χρόνια μετά την προηγούμενη ατομική μου έκθεση «το απτό του άυλου» στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, να παρουσιάσω την έκθεση «εν λευκώ» στην γκαλερί Έκφραση.
Η διαδικασία ήταν μακρά και γεμάτη δυσκολίες και εσωτερικές αναζητήσεις.
2016-2020
Τα έργα ξεκίνησαν να δημιουργούνται σε σποραδικά διαστήματα. Τον Ιούλιο του 2016, σε περίοδο διακοπών, αισθάνθηκα την ανάγκη να δουλέψω. Ήθελα μία δουλειά μικρόσωμη, να μπορώ να την έχω κοντά μου, στην αγκαλιά μου. Είχα ήδη μικρά κόντρα πλακέ και χαρτοταινίες. Ιδανικά υλικά που δεν χρειαζόταν να μετακινούμαι και δεν λέρωναν με χρώματα. Άλλωστε τις χαρτοταινίες τις χρησιμοποιούσα σε άλλες μου δουλειές, ως βοηθητικό υλικό. Άλλοτε για να προστατέψουν τμήματα έργου, άλλοτε για να προετοιμάσουν σχήματα, π.χ. δέντρα κ.α. Θυμήθηκα όμως κάτι πιο ουσιαστικό, «τις προσευχές». Αλλεπάλληλες στρώσεις ταινίας μού έδιναν την επιφάνεια, που πάνω της μπορούσα να δημιουργήσω. Μετρήματα, σκάψιμο, τρύπημα, γραφή, επαναληπτικά, ελαφρύ χρώμα και ό,τι άλλο… μου επέτρεπαν να ολοκληρώνω τα έργα μου. Είχα υιοθετήσει την πρακτική αυτή από πολύ νωρίτερα, κιόλας από το 1990-1995.
2021
Στο τέλος του 2021, τον Οκτώβρη, έχοντας υποστεί μία μεγάλη απώλεια, αδυνατώ να δουλέψω για 3 χρόνια. Οποιαδήποτε εμπλοκή με την τέχνη μου, έγινε ξαφνικά πολύ δύσκολη για μένα. Χρειαζόμουν μια περίοδο αποστασιοποίησης, ξεκούρασης.
2024
Στο τέλος του 2024, αρχίζω να ενδιαφέρομαι τουλάχιστον για τέχνη άλλων καλλιτεχνών και να μπαίνω σιγά σιγά σε μια διαδικασία εξωστρέφειας. Μαζί με την Μαρία Βεϊοπούλου, την γραφίστα, επισκέπτομαι την έκθεση “wanderlust / all passports” στο μέγαρο Σλήμαν – Μελά (Πανεπιστημίου 46) επιμελημένη εξαιρετικά από τον Κώστα Πράπογλου. Εκεί συναντήθηκα μαζί του για πρώτη φορά. Συστηθήκαμε και μετά από λίγο, τελείως αυθόρμητα, του ζήτησα, αν ήθελε να δει μια δουλειά μου. Το δέχτηκε με πολλή ευγένεια και έτσι, μετά από λίγο καιρό, συναντηθήκαμε στο ατελιέ μου.
2025
Με το που μπήκε ο Κώστας στο εργαστήριό μου, είδε ένα έργο μου επάνω σε χάρτη ναυτικό. Με ρώτησε αν έχω άλλα παρόμοια και αν θα με ενδιέφερε να συμμετέχω στην ομαδική έκθεση “all aboard” στον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών. Δέχτηκα με χαρά και αυτό μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω και να αρχίσω πάλι να δημιουργώ και να δουλεύω εντατικά όπως κάποτε. Από κει και πέρα, άλλαξαν όλα. Ένιωθα ότι είχα έναν άνθρωπο που μπορούσα να εμπιστευτώ και ήμουν σίγουρη ότι θα με βοηθούσε ουσιαστικά, μιας και οι δυνάμεις μου είναι λιγότερες.
2026
Με τον Κώστα κάναμε πολλές ενδιαφέρουσες συζητήσεις, σε σχέση με την επερχόμενη ατομική μου έκθεση και καταλήξαμε στην παρουσίασή της στην γκαλερί Έκφραση της Γιάννας Γραμματοπούλου. Η Γιάννα αγκάλιασε τη νέα μου δουλειά, ήρθε στο ατελιέ μου να δει τα έργα, συζητήσαμε και αποφασίσαμε με την δική της παρότρυνση να προχωρήσουμε.
Μάιος 2026
Το πρώτο έργο της σειράς που εκθέτω (Ιούλιος 2016) είναι πολύ απλό, όμως πολύ αγαπημένο. Παράλληλα οριζόντια διαστήματα, επεξεργασμένα με χαράξεις, οπές κ.α. Εν τω μεταξύ, άρχισε να φανερώνεται το ανάγλυφο. Αυτό ήταν για μένα πολύ σπουδαίο. Μπορούσα, προσθέτοντας και αφαιρώντας τμήματα της ταινίας να σχηματίζω εικόνες. Ξαφνικά, πρόβαλλαν κοσμήματα (2016-2017). Περιβάλλοντα, πρόσωπα (2019). Ζώα, φυτά αλλά και τα πρώτα μου σώματα (2020-2021). Όλα αυτά άρχισα να τα ξαναεπισκέπτομαι και να τα επεξεργαστώ περαιτέρω για την παρούσα έκθεση. Ήταν μεγάλο το ταξίδι, όμως όλο αυτό μου έδωσε δύναμη να προχωρήσω, να ξανα-αναπνεύσω.
©Christos Simatos
©Christos Simatos
©Christos Simatos
©Christos Simatos
Info
«εν λευκώ» | αίθουσα τέχνης έκφραση
The post Η εικαστικός Βαρβάρα Μαυρακάκη μοιράζεται το Ημερολόγιο Δημιουργίας με αφορμή την νέα της έκθεση «εν λευκώ» appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα