–O ρόλος Σαμαρά και η Αριστερά
Του
ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΒΕΛΑΚΗ,
Οικονομολόγου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Είναι διάχυτος ο κυβερνητικός πανικός από την αναμενόμενη ίδρυση του κόμματος του κ. Σαμαρά. Αντίστοιχα υπάρχει και απογοήτευση σε κάποιους αριστερούς, διότι, ύστερα από έξι χρόνια βίου και πολιτείας του κ. Μητσοτάκη, ο καταλύτης των πολιτικών εξελίξεων είναι ένας πολιτικός της Δεξιάς και όχι κάποιο αριστερό κόμμα ή κίνηση.
Δεν συμμερίζομαι αυτήν την ανάγνωση των εξελίξεων. Όχι διότι ο κ. Σαμαράς δεν είναι ένας πολιτικός της Δεξιάς, ίσως και της άκρας Δεξιάς. Είναι και παραείναι. Όμως, η κίνησή του είναι απόδειξη της γενικευμένης κρίσης του επίσημου πολιτικού συστήματος και ως τέτοια πρέπει να αναλυθεί από τις αριστερές δυνάμεις.
Συγκεκριμένα, ο κ. Σαμαράς, ο οποίος υπήρξε ο καταλύτης για την εκλογή Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, δεν προχωρά στις συγκεκριμένες κινήσεις κυρίως ή μόνο για λόγους πολιτικής πικρίας. Μαζί με άλλους πολιτικούς της Δεξιάς αναγνωρίζει ένα νέο δεδομένο. Αυτό είναι ότι τα χρήματα από την Ευρωπαϊκή Ένωση για τη Νότια Ευρώπη έχουν τελειώσει και η ελληνική αστική τάξη θα πρέπει να πορευθεί χωρίς αυτά τα επόμενα χρόνια. Επιπλέον, η αστική τάξη θα έχει να αντιμετωπίσει και το σύστημα Μητσοτάκη, αν παραμείνει στην εξουσία. Πρόκειται για ένα πανάκριβο σύστημα πελατειακών σχέσεων που μπορεί να λειτουργούσε με τον πακτωλό των χρημάτων του «Ελλάδα 2.0», όμως τώρα η σχέση κόστους / οφέλους έχει ανατραπεί. Παράλληλα, υπάρχει και ένα κομμάτι της αστικής τάξης, κυρίως τα απομεινάρια της ελληνικής βιομηχανίας, το οποίο δεν ήταν ποτέ κομμάτι του συστήματος Μητσοτάκη.
Το ζήτημα έχει και διεθνή διάσταση, αφού περιλαμβάνει και την αντίθεση Ισραήλ – Τουρκίας στη Μέση Ανατολή. Ο κ. Σαμαράς μοιάζει να μη θέλει καμιά λύση συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο και διχοτόμησης της Κύπρου. Στην ουσία συντάσσεται με τη σκληρή γραμμή του Ισραήλ, που επιδιώκει να περιορίσει τον ρόλο της Τουρκίας. Την ίδια ώρα, ο κ. Μητσοτάκης φέρεται να έχει συμφωνήσει σε σχέδιο για το Κυπριακό, ενώ πολλοί λένε ότι τα έχει βρει και για το Αιγαίο.
Κοντολογίς, τμήματα της αστικής τάξης επιδιώκουν να διατηρήσουν τη δεξιά στα πράγματα και να ελέγξουν έτσι το πολιτικό σκηνικό στα δύσκολα χρόνια που έρχονται. Το όχημα παραμένει η Νέα Δημοκρατία, αλλά χωρίς τον κ. Μητσοτάκη. Αυτός είναι και ο σκοπός του «κόμματος μίας χρήσης» του κ. Σαμαρά, η ανάκτηση της Νέας Δημοκρατίας.
Όμως, υπάρχουν σημαντικά ιστορικά προηγούμενα όπου ενδοαστικές αντιθέσεις αυτής της μορφής οδήγησαν σε ενίσχυση διαφορετικών εκφάνσεων της Αριστεράς. Η διάσπαση της ρωσικής αστικής κυβέρνησης αναφορικά με τη συμμετοχή στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η παράλυσή της οδήγησε στην ενίσχυση και στην επικράτηση του κόμματος του Λένιν με το ξεκάθαρο σύνθημα «Ειρήνη – Γη – Ψωμί – Ελευθερία». Αλλά και τη δεκαετία του 1930, στις ΗΠΑ, η λυσσαλέα αντίδραση τμημάτων της αστικής τάξης στην κρατική παρέμβαση εξανάγκασε τον Ρούσβελτ σε συμμαχία με τη Ρεφορμιστική Αριστερά – συμμαχία που έφερε την ενίσχυση των συνδικάτων για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αλλά και το 1936, στη Γαλλία, η επιμονή της αστικής τάξης στη λιτότητα οδήγησε μικροαστικά κόμματα να συμμαχήσουν με την Κομμουνιστική Αριστερά.
Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, ανεξάρτητα από τη φύση και την κατάληξή τους, η Αριστερά είχε έναν ξεκάθαρο στόχο και μια ξεκάθαρη πολιτική επιδίωξη. Το ακριβώς αντίθετο από τον τρόπο που πολιτεύονται συστημικές δυνάμεις όπως η ΕΛΑΣ, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να πείσουν την αστική τάξη ότι δεν αποτελούν απειλή για τα συμφέροντά της, ενώ αν τις στηρίξει θα τη βγάλει και φθηνά (1% αναδιανεμητικός φόρος, άντε να πληρώσουν και κάτι τραπεζίτες).
Αυτό αφήνει σημαντικό χώρο στην αντισυστημική Αριστερά να αναδείξει τα αιτήματα της ειρήνης και της αλληλεγγύης στην περιοχή αλλά και της ουσιαστικής αναδιανομής, της μείωσης του ληστρικού ΦΠΑ και της αποκατάστασης των εργασιακών σχέσεων. Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτά τα απλά ζητήματα φοβούνται και να τα ψελλίσουν οι συστημικές δυνάμεις. Όμως, η αξιόπιστη διατύπωσή τους απαιτεί την αποδοχή μετωπικών λύσεων, όρους και κριτήρια, από την πραγματική Αριστερά.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
The post Η κρίση του πολιτικού συστήματος – Του Ν. Στραβελάκη appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα