Η Μαρία Κοσοβίτσα ανήκει στη νέα γενιά λυρικών τραγουδιστών που κινούνται με άνεση ανάμεσα στη διεθνή και την ελληνική σκηνή. Με τις σπουδές της και την καλλιτεχνική της πορεία έχει ήδη διαμορφώσει ένα προφίλ ερμηνεύτριας που συνδυάζει πειθαρχία, ευαισθησία και έντονη θεατρικότητα. Όταν την γνωρίσετε και συνομιλήσετε μαζί της θα καταλάβετε ότι είναι ένας ζεστός άνθρωπος με τις ποιότητες που θέλουμε από καλλιτέχνες. Ενσυναίσθηση στην καθημερινότητά της, γείωση στην πραγματικότητα και πολλή αγάπη για τον πλησίον. Άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις με την ερμηνεία του ρόλου της Λιου στο Ηρώδειο το καλοκαίρι που μας πέρασε στην όπερα Τουραντότ. Εκεί την πρωτογνώρισα μέσα στο καμαρίνι λίγο πριν την παράσταση. Είχε ενθουσιασμό και αγωνία. Στη σκηνή όμως είχε έντονη θεατρικότητα πέρα από μαγική φωνή. Τώρα θα την απολαύσουμε πάλι από την Εθνική Λυρική Σκηνή ως βασίλισσα, σε έναν από τους πιο απαιτητικούς ρόλους, εκείνον της Άννας Μπολένα. Στη νέα παραγωγή της ΕΛΣ που δεν επιχειρεί μια απλή ιστορική αναπαράσταση, αλλά ανοίγει έναν πολυεπίπεδο διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Όπως σημειώνει ο σκηνοθέτης Θέμελης Γλυνάτσης, «πυρήνας της δραματουργίας, αλλά και ολόκληρης της αισθητικής της παράστασης, είναι οι συγκρούσεις διαφορετικών εκδοχών ιστορικότητας»: από τη ρομαντική – και ιστορικά ανακριβή – αποτύπωση της ιστορίας της Άννας Μπολένα από τον Ντονιτσέττι, μέχρι τα κοστούμια του Νίκου Γεωργιάδη από την ιστορική παρουσίαση του έργου το 1976 στην Εθνική Λυρική Σκηνή, και τη σημερινή μας ματιά.
Σε αυτή τη συνάντηση εποχών τα κοστούμια του Γεωργιάδη «αναβιώνουν μισό αιώνα μετά μέσα σε έναν καινούργιο τολμηρό σκηνικό χώρο», ο οποίος αποτυπώνει την ένταση ανάμεσα στην ιστορική αυθεντικότητα και τη σύγχρονη εμπειρία. Σκηνικό και κοστούμια μεταλλάσσονται μπροστά στα μάτια των θεατών, δραματοποιώντας τη σύγκρουση μιας σαγηνευτικής αυθεντικότητας με μια σύγχρονη εικαστική χειρονομία αποκάλυψης των μηχανισμών εξουσίας και καταπίεσης που η σαγήνη αυτή συχνά κρύβει. Η «καινούρια» Άννα Μπολένα της ΕΛΣ δεν εστιάζει μόνο στις τραγικές σχέσεις των χαρακτήρων, αλλά εξερευνά και τη φυλάκισή τους από την ίδια τους την ιστορία, τα ρούχα τους, τον χώρο που κατοικούν, αλλά και από τις δικές μας φαντασιώσεις για το παρελθόν. Επιδιώκει, τέλος, να τους συντροφεύσει στη μελαγχολική προσπάθειά τους να βιώσουν μια φευγαλέα εμπειρία συναισθηματικής αλήθειας και προσωπικής ελευθερίας. Να γίνουν δηλαδή σύγχρονοι». Μέσα σε αυτό το σύμπαν η Μαρία Κοσοβίτσα προσεγγίζει την Άννα Μπολένα όχι απλώς ως μια «τραγική βασίλισσα» αλλά ως κάτι παραπάνω και πάνω απ’ όλα πιο σύγχρονο. Εμείς πιάσαμε την κουβέντα από εκεί που την αφήσαμε, από την πρώτη φορά που τη συναντήσαμε στο Ηρώδειο:
Μαρία Κοσοβίτσα – φωτό Α. Σιμόπουλος
Τελευταία φορά που τα είπαμε στο Ηρώδειο στην παράσταση Τουραντότ είχες τον ρόλο της Λιου. Πες μου τι ωραία πράγματα σου συνέβησαν επαγγελματικά έκτοτε.
Έπειτα από την Τουραντότ, ξαναγύρισα στην Ιταλία, και συμμετείχα σε διάφορες συναυλίες του Βασιλικού Θεάτρου της Πάρμας αλλά και εκτός. Είχα μάλιστα την ευκαιρία στην Πάρμα να με επιλέξουν και ως cover για τον υπέροχο ρόλο της Δυσδαιμόνας στον Οθέλλο του Βέρντι, κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Βέρντι. Επίσης τον Νοέμβριο του 2026 συμμετείχα με πολύ μεγάλη χαρά και συγκίνηση ως σολίστ στην τελετή των διεθνών βραβείων όπερας που έγινε στην Εθνική Λυρική Σκηνή.
Σου είχα ευχηθεί τότε να σε απολαύσω και σε πρωταγωνιστικό ρόλο στο Ηρώδειο. Αλήθεια πώς ένιωσες ερμηνεύοντας στο Ηρώδειο; Θυμάσαι την πρώτη φορά που πήγες εκεί ως θεατής;
Η εμπειρία τού να παίξω στο Ηρώδειο ήταν πραγματικά μαγευτική για μένα. Θες η ενέργεια αυτού του ιδιαίτερου αρχαιολογικού χώρου κάτω από την Ακρόπολη, η καταπληκτική συνεργασία με τους θρυλικούς συντελεστές και τους υπέροχους ανθρώπους που γνώρισα, η θεία μουσική του Πουτσίνι και ο ρόλος της Λιου, νομίζω όλα αυτά μαζί έχουν κάνει αυτή την εμπειρία αξέχαστη. Και για μένα ήταν ένα όνειρο που εκπληρώθηκε διότι από μικρή που πήγαινα, ο χώρος αυτός με ταξίδευε σε μια άλλη διάσταση. Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά όλες τις όπερες που έχω παρακολουθήσει εκεί, Κάρμεν, Νόρμα, Μαντάμα Μπατερφλάι, Τόσκα αλλά και άλλες παραστάσεις, παραδοσιακής μουσικής, κλασικής, ρεσιτάλ πιάνου κ.ά. Μου έχει μείνει αξέχαστη η Τόσκα που είχα δει, αν και δεν είμαι σίγουρη ότι ήταν η πρώτη παράσταση εκεί, και συγκεκριμένα η στιγμή που ο τενόρος τραγουδούσε στην άριά του: «Και ποτέ δεν αγάπησα τόσο πολύ τη ζωή»… τα πάντα είχαν σωπάσει και η ενέργεια του τραγουδιστή, της ορχήστρας, του χώρου, του κοινού, είχαν γίνει ένα.
πρόβα ΕΛΣ Άννα Μπολένα – φωτό Α. Σιμόπουλος
Τώρα όμως από Λιου μια «σκλάβα» θα σε χαρούμε ως Άννα Μπολένα μια «βασίλισσα». Το κοινό στοιχείο και στις δυο είναι το «αδικημένες» ή κάνω λάθος;
Θα προτιμούσα να πω ότι παρόλο του ότι και οι δύο αδικήθηκαν, το στοιχείο που περισσότερο τις συνδέει για μένα είναι ότι και οι δυο θαρραλέα αποφάσισαν ποιο θα ήταν το τέλος τους. Η Λιου για να σώσει τον αγαπημένο της, επιλέγει να θυσιαστεί. Αλλά και η Άννα κρατά το ανάστημά της, δεν δηλώνει ένοχη ώστε να πάρει χάρη από τον βασιλιά και να σώσει τη ζωή της, υπερασπίζεται την τιμή της, τον έρωτα που είχε για τον βασιλιά αλλά και την τιμή του παιδιού της.
Τι σε γοητεύει στον ρόλο της Άννας Μπολένα;
Με γοητεύει πάρα πολύ το ότι είναι μια γυναίκα έξυπνη, δυναμική, και έχει αυτογνωσία. Έχει τη δύναμη του λόγου της και της αλήθειας της, δεν φοβάται να αντισταθεί στον βασιλιά. Ακόμη κι αν κάποιες στιγμές κλονίζεται συναισθηματικά και νιώθει να συντρίβεται, βρίσκει το κουράγιο να σηκωθεί, να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Απ’ όσο γνωρίζω φωνητικά είναι πολύ απαιτητικός αυτός ο ρόλος «γολγοθάς», ένα μπελ κάντο και μια Μαρία Κάλλας που άφησε και εκεί το στίγμα της. Εσύ όλο αυτό πώς το διαχειρίζεσαι;
Είναι πράγματι ένας ρόλος ορόσημο του μπελ κάντο, απαιτητικός και φωνητικά και ερμηνευτικά, γεγονός που απαιτεί μεγάλη μελέτη και αφοσίωση προσωπική αλλά και πολύωρη συνεργασία με τον μαέστρο, τον σκηνοθέτη και όλους τους συμπρωταγωνιστές. Η Μαρία Κάλλας ήταν το πρόσωπο που επανέφερε με τη συγκλονιστική της ερμηνεία, αυτή την όπερα, στο προσκήνιο του βασικού ρεπερτορίου της σοπράνο. Η ερμηνεία της αξεπέραστη, όμως και εξαιρετικά διδακτική για μένα. Προσέγγισε αυτόν τον ρόλο με την αλήθεια της ψυχής και του ταλέντου της. Δεν έκανε απλά ένα πανέμορφο τραγούδι, αλλά έφερε στη ζωή αυτό τον χαρακτήρα με την απίστευτη θεατρική της δεινότητα. Η εκφορά του λόγου σε συνδυασμό με τη μουσικότητά της, πραγματικά ζωντανεύει την Άννα, και μας μεταφέρει όλες τις συναισθηματικές διακυμάνσεις του χαρακτήρα. Για μένα το να μελετώ την ερμηνεία της λοιπόν με βοήθησε να καταλάβω πόσο σημαντικό είναι να προσπαθήσω να προσεγγίσω τον ρόλο όσο μπορώ βιωματικά, σεβόμενη φυσικά τις υποδείξεις του συνθέτη, του μαέστρου, του σκηνοθέτη μας, αλλά και τα ερεθίσματα που λαμβάνω από τους συναδέλφους μου στη σκηνή.
πρόβα ΕΛΣ Άννα Μπολένα – φωτό Β. Ισάεβα
Υπάρχει και αυτή η σκηνή της τρέλας στο τέλος της όπερας λίγο πριν πέσει το «τσεκούρι». Έχεις δηλαδή μια ηρωίδα να ενσαρκώσεις που περνάει απ’ όλα τα στάδια. Πώς τις πετυχαίνεις αυτές τις μεταβάσεις συναισθηματικά; Τι ανασκάπτεις από την προσωπική σου φαρέτρα συναισθημάτων;
Σκέπτομαι όλα αυτά που συμβαίνουν στην ηρωίδα μου, και προσπαθώ να καταλάβω πώς θα ένιωθε, πώς θα αντιδρούσε. Σε αυτό βοηθάει φυσικά και η μουσική του Ντονιτσέττι, που έχει ντύσει αυτό τον χαρακτήρα με μοναδικό τρόπο, οδηγώντας σε κατά κάποιο τρόπο συγκεκριμένα συναισθήματα και αντιδράσεις, αλλά αφήνοντας και το περιθώριο εκφραστικής ελευθερίας. Επίσης πολύ σημαντική και η βοήθεια του σκηνοθέτη μας, ο οποίος με τη δικιά του βαθιά μελέτη των χαρακτήρων και συνολικά του έργου, τους βλέπει από μια άλλη οπτική, την οποία μοιράζεται με τον τραγουδιστή και τον βοηθά να ανακαλύψει και άλλα αφώτιστα ψυχαναλυτικά μονοπάτια του χαρακτήρα. Για μένα αυτό το συναισθηματικό ταξίδι σε αυτόν τον χαρακτήρα, αν και διόλου εύκολο, είναι συναρπαστικό, και με κάνει να βλέπω πράγματα και στον ίδιο μου τον εαυτό. Όλοι σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό έχουμε βιώσει συναισθήματα, όπως αυτά που βιώνει η Άννα, πόνο, θυμό, προδοσία, ζήλεια, συμπόνια, υπερηφάνεια, φόβο. Μπορεί να μην έχουμε περάσει τις ίδιες καταστάσεις, αλλά και με την ενσυναίσθηση μπορούμε να αναγνωρίσουμε, και να προσπαθήσουμε να βιώσουμε ως ερμηνευτές αυτά τα έντονα συναισθήματα, όσο πιο αληθινά μπορούμε και αντέχουμε, κρατώντας πάντα τις ισορροπίες με τις τεχνικές απαιτήσεις του έργου.
Έχω καταλάβει όπως τα είχαμε πει τότε στο Ηρώδειο ότι είσαι «δουλευταρού», είσαι «αθλήτρια». Πόση δουλειά έριξες γι’ αυτό τον ρόλο; Κοιμάσαι με την παρτιτούρα αγκαλιά ή βάζεις κι ένα όριο να μην εξαντληθείς;
Είναι αρκετή η δουλειά που πρέπει να γίνεται για την προετοιμασία ενός ρόλου, όχι μόνο τεχνικά, μουσικά και ερμηνευτικά, αλλά και ως προς τη μελέτη για το ιστορικό υπόβαθρο της όπερας και του ρόλου. Η αλήθεια είναι ότι όταν αρχίζουμε και εμβαθύνουμε σε ένα χαρακτήρα, αυτή η διαδικασία μοιάζει να μην έχει τελειωμό. Ειδικά για ένα τόσο σημαντικό πρόσωπο ιστορικά, όπως η Ανν Μπολέυν. Αλλά και με την κάθε πρόβα, με την εξάσκηση στο σπίτι, με την κάθε κουβέντα, με την κάθε παράσταση είναι σαν να ανακαλύπτουμε κάθε μέρα και ένα μικρό καινούργιο στοιχείο για τον χαρακτήρα μας. Γι’ αυτό τον λόγο, αν και φυσικά υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν και οι στιγμές ξεκούρασης, σε τέτοιες περιόδους προετοιμασίας και παραστάσεων, ο χαρακτήρας που ερμηνεύεις γίνεται κατά κάποιο τρόπο μέρος της καθημερινής σου ζωής.
backstage Άννα Μπολένα – Μαρία Κοσοβίτσα – φωτό Α. Σιμόπουλος
Θα ήθελα να μου πεις την πρώτη σκέψη που σου ήρθε στο μυαλό όταν έλαβες την πρόσκληση για να ερμηνεύσεις τον ρόλο της Άννας Μπολένα στην Εθνική Λυρική Σκηνή.
Ένιωσα τεράστια χαρά και τιμή που μου πρότειναν να παίξω την Μπολένα. Ήταν για μένα άλλο ένα θαύμα (όπως ήταν και η Λιου). Νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη που με εμπιστεύτηκαν από την Εθνική Λυρική Σκηνή σε αυτό τον συναρπαστικό ρόλο.
Σκηνοθετικά στην παραγωγή σας θα υπάρχει κάποιο στοιχείο έκπληξης; Ποια είναι η γενική προσέγγιση στο έργο;
Η σκηνοθετική προσέγγιση του αξιοθαύμαστου Θέμελη Γλυνάτση είναι θα έλεγα μοναδική. Δεν θα ήθελα να πω πολλά γιατί και ο ίδιος ο σκηνοθέτης έχει αναφερθεί στο τι έχει προσπαθήσει να κάνει. Στα σίγουρα είναι μοναδικά υπέροχη. Και αυτό που εκτίμησα πολύ είναι ότι δίνει πολύ μεγάλη έμφαση και έκφραση και ερμηνεία των τραγουδιστών, και τη θεατρική διάσταση της όπερας. Νομίζω πολλά στοιχεία έκπληξης υπάρχουν. Είναι μια καταπληκτική παραγωγή που συνδυάζει τόσο παραδοσιακά στοιχεία όσο και μοντέρνα σε ένα συνεχή διάλογο μεταξύ τους, με στόχο να φέρει το κοινό ακόμα πιο κοντά στους χαρακτήρες και στη μεγάλη τέχνη της όπερας. Μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε πως ο άνθρωπος μπορεί να βρεθεί φυλακισμένος μέσα στα συστήματα πολιτικής και κοινωνικής εξουσίας, πως τον φυλακίζουν τα ίδια του τα πάθη, η εικόνα που έχει για τον εαυτό του και η εικόνα που έχουν οι άλλοι για εκείνον, και αν και πώς μπορεί να ελευθερωθεί από αυτά. Επίσης ανάμεσα στις διαφορετικές εκδοχές ιστορικότητας που προκύπτουν μέσα στην παράσταση, για τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και τα συγκεκριμένα πρόσωπα, μπορεί να βρεθεί η αλήθεια των χαρακτήρων που μιλάει άμεσα στην ψυχή του ακροατή.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια της παραγωγής σας σίγουρα θα μας μεταφέρουν στην εποχή των Τυδώρ. Είναι σημαντικό στοιχείο για να προσεγγίσεις τον ρόλο ένα κοστούμι και ο σκηνικός χώρος πιστεύεις;
Στο θέατρο υπάρχει αυτό που λέμε «τα ράσα κάνουν τον παπά». Είναι εξαιρετικά σημαντικά, και ιδίως για την εποχή στην οποία αναφερόμαστε. Για παράδειγμα η επιλογή των ρούχων την περίοδο των Τυδώρ μπορούσε να είναι από μια ιεροτελεστία μέχρι μια πολιτική πράξη. Και από τη δική μου εμπειρία με τον ρόλο, όταν ντύνεσαι με αυτά τα συγκεκριμένα ρούχα, καταλαβαίνεις «το ειδικό τους βάρος» που θα είχαν για τα ίδια τα πρόσωπα, και κατευθείαν σε υποβάλλουν σε μια συγκεκριμένη συνθήκη. Από την άλλη και τα σκηνικά σε περιβάλλουν, σου δημιουργούν συναισθήματα και καθορίζουν την κίνησή σου.
πρόβα ΕΛΣ Άννα Μπολένα – φωτό Γ. Αντώνογλου
Υπάρχουν σημεία στο έργο που αφήνεται ελεύθερη η ερμηνεία από τον τραγουδιστή, και όχι αυστηρά καθορισμένη από τον συνθέτη;
Όπως και στα περισσότερα μπελκάντο έργα, ο συνθέτης έχει αφήσει τον χώρο για την προσωπική έκφραση. Έτσι με τη βοήθεια του εξαιρετικού μας μαέστρου Ζακ Λακόμπ, βρήκαμε τέτοια σημεία στην όπερα και οδηγούμενοι από τη θεατρική και συναισθηματική ροή, τα προσεγγίσαμε ανάλογα.
Στη φάση των προβών υπήρξε κάποια στιγμή που σε έκανε να δακρύσεις ή να ανατριχιάσεις και ποια ήταν αυτή;
Υπήρξαν πάρα πολλές στιγμές που συγκινήθηκα κατά την διάρκεια των προβών και δάκρυσα. Χαρακτηριστικά θυμάμαι σε μια σκηνή με τον απίστευτο τενόρο μας Γιάννη Χριστόπουλο, όπου από την τεράστια συναισθηματική του φόρτιση στο ντουέτο μας, ξαφνικά δεν μπόρεσα να συνεχίσω τη φράση μου, σαν να πάγωσε ο χρόνος.
Από τους στίχους του έργου υπάρχει κάποια φράση που πιστεύεις διδάσκει κάτι τον άνθρωπο;
Νομίζω αρκετές. Από την Άννα θα πω, είναι μια στιγμή όπου παραδέχεται τη φιλοδοξία της, η οποία την οδήγησε στον θρόνο και στο στέμμα από καρφιά. Και στο τέλος που στρέφονται στον ουρανό πλέον και λέει: «Δώσε μου την ησυχία και αυτοί οι τελευταίοι παλμοί της πονεμένης μου καρδιάς ας είναι παλμοί της ελπίδας».
πρόβα ΕΛΣ Άννα Μπολένα – φωτό Γ. Αντώνογλου
Θύμα της πατριαρχικής εξουσίας η Άννα Μπολένα, την χρησιμοποίησαν και την πέταξαν. Βρίσκεις παραλληλισμούς με το σήμερα και τη θέση της γυναίκας; Ποια είναι τα θέλω σου και η στάση ζωής σου ως νέα γυναίκα σε έναν ακόμα ανδροκρατούμενο κόσμο;
Σίγουρα υπάρχουν παραλληλισμοί με το σήμερα, καθώς σε όλο τον κόσμο η γυναίκα ακόμα βρίσκεται σε καταστάσεις εξευτελισμού και υποτίμησης, μέσα στα σαθρά πολιτικά κοινωνικά και θρησκευτικά συστήματα που ταλαιπωρούν τις κοινωνίες μας. Θα ήθελα να μπορώ να είμαι ελεύθερη να εκφράζομαι ως άνθρωπος και ως γυναίκα στο πλαίσιο της καθημερινότητας και της δουλειάς μου, χωρίς να έχω τον οποιοδήποτε φόβο κατάκρισης ή παρερμήνευσης των λόγων και των πράξεων μου. Εύχομαι όλες οι γυναίκες αλλά και όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο, να μπορούσαν να ζουν ελεύθεροι, πράγμα κάπως ουτοπικό, το παραδέχομαι, δεδομένου ότι ζούμε μέσα σ’ αυτό τον κόσμο που μαστίζεται από τους πολέμους, την πείνα, την εχθρότητα και την παράνοια.
Άμα μπορούσες να ξαναγράψεις το τέλος της ιστορίας της Άννας Μπολένα θα ‘θελες να σωθεί; Ή ο θάνατός της τελικά είναι αυτός που την κάνει αθάνατη;
Το ιστορικό πρόσωπο της Ανν, βρήκε όπως γνωρίζουμε, αυτόν τον τραγικό θάνατο του αποκεφαλισμού. Μέσα στην όπερα, το έργο τελειώνει πριν την εκτέλεσή της. Σε ορισμένες σκηνοθεσίες, οδηγείται η Άννα στο ικρίωμα. Στη σκηνοθεσία του εξαιρετικού μας σκηνοθέτη Θέμελη Γλυνάτση, το φινάλε έχει ένα χαρακτήρα λίγο διαφορετικό, και παρουσιάζει θα λέγαμε την Άννα ως ένα επαναστατικό σύμβολο, γεγονός που συμβαδίζει απόλυτα με το στίγμα που άφησε στην αγγλική ιστορία αυτή η δυναμική γυναίκα.
Γύρω μας υπάρχει ενεργός πόλεμος, φτώχεια και πολύς πόνος. Αναρωτιέμαι είμαστε «κόσμο μας» εμείς που ασχολούμαστε με τον πολιτισμό και τις τέχνες ή πιο αναγκαίοι από ποτέ;
Ο κόσμος μας σχεδόν πάντα μαστιζόταν από τον πόλεμο, τη φτώχεια, την αδικία, αλλά ακόμα και στις πιο ζοφερές περιόδους, γεννιόνταν οι καλλιτέχνες που υπερασπίζονταν το φως του πολιτισμού. Η τέχνη εξανθρωπίζει τον άνθρωπο και τον επαναφέρει στις θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες. Οπότε νομίζω ότι πάντοτε είναι αναγκαία η τέχνη στη διατήρηση του Πολιτισμού και την ανθρωπιά μας, και μπορεί να αποτελεί μια ηχηρή απάντηση στην αδικία, την παράνοια και το κακό αυτού του κόσμου.
πρόβα ΕΛΣ Άννα Μπολένα – φωτό Γ. Αντώνογλου
Ποιο πιστεύεις είναι το μυστικό που φέρει ο κόσμος της όπερας και καταφέρνει να μας συγκινεί ακόμα μετά από τόσους αιώνες;
Νομίζω ότι είναι ο μαγικός συνδυασμός του θεατρικού λόγου, του σκηνικού κόσμου που στήνεται για να περιβάλλει τις ιστορίες των ανθρώπων που αφηγείται η κάθε όπερα, της ανθρώπινης φωνής που εξερευνά τα όρια της έκφρασής της και της μουσικής που την αγκαλιάζει με τα διάφορα ηχοχρώματα των μουσικών οργάνων. Στήνεται λοιπόν ένα μικρό σύμπαν, που δίνει τη δυνατότητα στον ακροατή να μοιραστεί με τους ερμηνευτές και κατ’ επέκταση όλους τους συντελεστές, συναισθήματα, σκέψεις και να ζήσει μια εμπειρία κοινής κάθαρσης.
Είθισται να προσφέρουν λουλούδια στο καμαρίνι οι θαυμαστές και οι αγαπημένοι στους καλλιτέχνες. Ποιο είναι το αγαπημένο σου λουλούδι Μαρία;
Μου αρέσουν πάρα πολύ τα γιασεμάκια.
Αν και εσένα σου είναι αρκετό να σου πουν έναν καλό λόγο, πες μου το καλύτερο που έχεις ακούσει από κάποιον θεατή που ήρθε στο καμαρίνι σου, κάτι που σε συγκίνησε που σου έχει μείνει.
Αυτό που με έχει συγκινήσει είναι όταν έχω ακούσει από θεατή ότι ερμήνευσα αληθινά τον ρόλο και ότι τον συγκίνησα με την αλήθεια μου.
Πάντως εγώ θα σου φέρω σοκολατάκια να ξέρεις, εκτός κι αν δεν είσαι γλυκατζού.
Η σοκολάτα είναι μια από τις αδυναμίες μου.
Αλήθεια, ισχύει ότι τα σοκολατάκια δεν κάνουν καλό στους τραγουδιστές γιατί κάθονται στις φωνητικές χορδές ή είναι μύθος;
Εξαρτάται. Ίσως αν έχω να τραγουδήσω στο επόμενο λεπτό, να μην είναι η καλύτερη ιδέα να φάω σοκολατάκι, αλλά γενικότερα, αν κάποιος δεν έχει κάποιο άλλο πρόβλημα, δεν υπάρχει θέμα νομίζω.
Μιας και ανέφερα τη σοκολάτα που είναι συνδεδεμένη με τα παιδικά μας χρόνια που την απολαμβάναμε σαν θησαυρό και σαν μια επιβράβευση, για κλείσιμο θέλω να σε ρωτήσω: αν μπορούσα μαγικά να σε πάω πίσω στον χρόνο τότε που ήσουν παιδί τότε που πρώτο-σκεφτόσουν ν’ ακολουθήσεις την τέχνη αυτή, τότε που μελετούσες τις πρώτες σου παρτιτούρες. Ποια φράση θα ψιθύριζες στο αυτί της μικρής Μαρίας Κοσοβίτσα;
Θα της ψιθύριζα να έχει πίστη, και να παραμείνει αληθινή σε αυτό που κάνει, να μην ξεχάσει ποτέ πόσο το αγαπάει, πόσο τη συγκινεί και γιατί, να έχει υπομονή και να μην χάσει ποτέ τη χαρά που έχει μέσα του ένα μικρό παιδί.
backstage ΕΛΣ Άννα Μπολένα – φωτό Α. Σιμόπουλος
Info παράστασης:
Άννα Μπολένα | Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ΚΠΙΣΝ
The post Η Μαρία Κοσοβίτσα μιλάει στο ελc για τη δική της διαδρομή από τη Λιου του «Τουραντότ» στην «Άννα Μπολένα» του Ντονιτσέττι από την Εθνική Λυρική Σκηνή appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα
Elculture.gr