Η επίσκεψη του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ στην Κύπρο αναζωπύρωσε τις ελπίδες για μια νέα προσπάθεια εξεύρεσης λύσης που θα επανενώσει το νησί και τις δύο κοινότητες, την ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή. Ο γ.γ. ανακοίνωσε τη σύγκληση νέας πενταμερούς διάσκεψης (οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις: Μ. Βρετανία, Τουρκία και Ελλάδα και οι δύο Κοινότητες), αλλά δεν προσδιόρισε το πότε αυτή θα γίνει.
Έθεσε τρεις προϋποθέσεις για την πραγματοποίησή της: σαφή δέσμευση πάνω στις συγκλίσεις του Κραν Μοντανά, συμφωνία ή σύγκλιση στο δίπτυχο ασφάλεια – διαμοιρασμός εξουσίας και άμεσο άνοιγμα νέων σημείων διέλευσης για να αλλάξει το κλίμα αντιπαλότητας στο νησί. Τίποτα από όλα αυτά δεν φαίνεται να είναι λυμένο ή να υπάρχει διάθεση να λυθεί. Αν δεν λυθεί, δεν πρόκειται να γίνει η προαναφερόμενη διάσκεψη. Και φυσικά δεν πρόκειται να υπάρξει ούτε ως ελπίδα η προοπτική επίλυσης του Κυπριακού.
Γιατί όμως δεν λύνεται το Κυπριακό εδώ και πάνω από 50 χρόνια; Γιατί απλούστατα δεν είναι ένα θέμα που αφορά αποκλειστικά το πώς θα ζήσουν οι δύο μεγάλες Κοινότητες του νησιού, οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι. Αν αυτό ήταν το θέμα, το Κυπριακό δεν θα είχε καν προκύψει. Ούτε το πρόβλημα βρίσκεται στην πρόθεση της Ελλάδας και της Τουρκίας να προσθέσουν κάποια εδάφη στην επικράτειά τους.
Το Κυπριακό δεν λύνεται γιατί η Κύπρος έχει στρατηγική σημασία για τον έλεγχο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και είναι το σημείο στο οποίο συναντιούνται τα ισχυρότερα συμφέροντα στον κόσμο, δηλαδή τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων του πλανήτη.
Στο πλαίσιο αυτό, ο έλεγχος της Κύπρου είναι ένα ισχυρό χαρτί για τη διεθνή διαπραγματευτική δύναμη -στο πλαίσιο αυτών των συμφερόντων- και της χώρας μας και της Τουρκίας.
Στο παρελθόν η Κύπρος είχε χαρακτηριστεί ως το αβύθιστο αεροπλανοφόρο της Ανατολικής Μεσογείου και άλλοτε πάλι ως το νησί που θα μπορούσε να γίνει η Κούβα της περιοχής. Τότε βεβαίως η παγκόσμια αντίθεση ήταν ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον υπαρκτό σοσιαλισμό ή αλλιώς ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τις ΗΠΑ. Τώρα ο κόσμος έγινε πιο περίπλοκος και πολυπολικός.
Αυτό μάλλον σημαίνει ότι η επίλυση του Κυπριακού έγινε πιο δύσκολη ή σίγουρα δεν έγινε πιο εύκολη. Με αυτή την έννοια η νέα πρωτοβουλία του γ.γ. του ΟΗΕ δεν φαίνεται να έχει πολλές ελπίδες επιτυχίας. Εντούτοις, χρειάζεται να υποστηριχθεί, καθώς δεν ξέρουμε πότε και αν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr