Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να συνεχίζει να κοιτάζει προς την αντιπολίτευση και να βλέπει τον Αλέξη Τσίπρα να επιστρέφει στο προσκήνιο, το ΠΑΣΟΚ να προσπαθεί να ξαναβρεί τον δρόμο του και τα κόμματα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας να ψαρεύουν ψηφοφόρους από τη γαλάζια δεξαμενή. Μόνο που το μεγαλύτερο πρόβλημα για το Μέγαρο Μαξίμου δεν βρίσκεται απαραίτητα απέναντι. Αρχίζει να εμφανίζεται όλο και πιο καθαρά μέσα στο ίδιο το κυβερνητικό στρατόπεδο.
Γιατί πίσω από την εικόνα της απόλυτης πολιτικής αυτοπεποίθησης και της περίφημης κυβερνητικής σταθερότητας, η Νέα Δημοκρατία κάθε άλλο παρά ακίνητη μοιάζει. Οι εσωτερικές ισορροπίες μετακινούνται, οι προσωπικές φιλοδοξίες μεγαλώνουν και αρκετά στελέχη φαίνεται να αντιλαμβάνονται ότι η πολιτική ζωή δεν σταματά στον σημερινό πρωθυπουργό.
Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ίσως ο πιο χαρακτηριστικός πονοκέφαλος. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν περιορίζεται πλέον σε κάποιες σποραδικές διαφωνίες με την κυβέρνηση. Οι παρεμβάσεις του έχουν αποκτήσει σαφές πολιτικό στίγμα και απευθύνονται σε ένα κομμάτι της δεξιάς βάσης που δεν αισθάνεται ότι εκφράζεται από τη σημερινή ηγεσία.
Και αυτό ακριβώς είναι που ενοχλεί περισσότερο το Μαξίμου. Ο Σαμαράς δεν χρειάζεται να ζητήσει την προεδρία της ΝΔ για να δημιουργήσει πρόβλημα στον Μητσοτάκη. Αρκεί να αμφισβητεί τις επιλογές του, να τραβάει προς τα δεξιά ένα τμήμα της παράταξης και να υπενθυμίζει ότι η Νέα Δημοκρατία δεν είναι ιδιοκτησία κανενός πρωθυπουργού.
Την ίδια ώρα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί και η κινητικότητα γύρω από τον Γρηγόρη Δημητριάδη. Ένας άνθρωπος που γνωρίζει από πρώτο χέρι τη λειτουργία του πρωθυπουργικού μηχανισμού και υπήρξε για χρόνια στο κέντρο του συστήματος Μητσοτάκη δεν περνά απαρατήρητος όταν επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση με περισσότερο αυτόνομο πολιτικό βηματισμό.
Και στην πολιτική, η αυτονομία έχει τη δική της σημασία. Ειδικά όταν προέρχεται από ανθρώπους που γνωρίζουν πώς λειτουργούν οι μηχανισμοί, ποιοι συνομιλούν με ποιους και πού βρίσκονται οι πραγματικές ισορροπίες.
Και φυσικά υπάρχουν και οι επίδοξοι διάδοχοι. Ο Νίκος Δένδιας, ο Κυριάκος Πιερρακάκης, ο Κωστής Χατζηδάκης, ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Βασίλης Κικίλιας και άλλα κορυφαία στελέχη της ΝΔ δεν έχουν κανέναν λόγο να ανοίξουν σήμερα επισήμως κουβέντα για διαδοχή. Άλλωστε, στην πολιτική κανείς δεν λέει ότι θέλει την καρέκλα μέχρι να είναι απολύτως βέβαιος ότι μπορεί να την πάρει.
Όλοι λοιπόν παραμένουν πιστοί, όλοι στηρίζουν την κυβέρνηση, όλοι περιμένουν. Και φυσικά κανείς δεν κοιτάζει το αύριο. Απλώς όλοι τυχαίνει να διαθέτουν προσωπικό ακροατήριο, πολιτικές σχέσεις, επιρροή και φιλοδοξίες. Συμπτώσεις της πολιτικής ζωής.
Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος θα βγει ισχυρότερος από την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Ποιος θα έχει μεγαλύτερη επιρροή στην κοινοβουλευτική ομάδα, ποιος θα μπορεί να απευθυνθεί στη δεξιά βάση, ποιος θα διαθέτει πολιτικό κεφάλαιο και ποιος θα εμφανιστεί την κρίσιμη στιγμή ως η «λογική λύση».
Η επίσημη κούρσα μπορεί να μην έχει ξεκινήσει. Οι προπονήσεις όμως φαίνεται πως έχουν αρχίσει.
Και εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα για το Μέγαρο Μαξίμου. Για χρόνια είχε συνηθίσει ένα μοντέλο στο οποίο το κέντρο αποφάσεων ήταν σαφές: το Μαξίμου έδινε τον τόνο, η κυβέρνηση ακολουθούσε και το κόμμα προσαρμοζόταν. Μόνο που όσο περνά ο χρόνος, αυτό το μοντέλο παρουσιάζει ρωγμές.
Το άλλοτε πανίσχυρο κέντρο ελέγχου δεν έχει πλέον το ίδιο μονοπώλιο. Οι διαφορετικές φωνές πληθαίνουν, οι προσωπικές στρατηγικές αποκτούν μεγαλύτερη σημασία και η συζήτηση για την επόμενη ημέρα αρχίζει να γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αγνοηθεί.
Και μέσα σε όλα αυτά επιστρέφει στο κάδρο ο Αλέξης Τσίπρας.
Η επιστροφή του πρώην πρωθυπουργού προσθέτει έναν ακόμη παράγοντα σε ένα ήδη σύνθετο πολιτικό σκηνικό. Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να ανακτήσει χώρο, η Κεντροαριστερά αναζητά ξανά ισορροπίες, ενώ στα δεξιά της ΝΔ υπάρχουν δυνάμεις που επιχειρούν να αξιοποιήσουν τη δυσαρέσκεια ενός τμήματος των ψηφοφόρων.
Για τον Μητσοτάκη, επομένως, το πρόβλημα δεν είναι ένας αντίπαλος. Είναι ότι αρχίζει να δημιουργείται ένα ολόκληρο περιβάλλον αμφισβήτησης γύρω από το κυβερνητικό αφήγημα.
Και όσο η κυβέρνηση επιμένει να παρουσιάζει την πολιτική της κυριαρχία ως περίπου αυτονόητη, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να αγνοήσει τις ενδείξεις φθοράς. Η κοινωνική δυσαρέσκεια, η οικονομική πίεση που βιώνουν πολλά νοικοκυριά και οι πολιτικές υποθέσεις που έχουν προκαλέσει αντιδράσεις έχουν αλλάξει σημαντικά το κλίμα.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι η συζήτηση δεν αφορά πλέον μόνο το αν ο Μητσοτάκης θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Αφορά και το τι θα συμβεί στη Νέα Δημοκρατία την επόμενη ημέρα.
Αν κερδίσει, θα πρέπει να διαχειριστεί μια παράταξη όπου οι προσωπικές φιλοδοξίες θα έχουν ενισχυθεί. Αν χάσει, τότε η συζήτηση για τη διαδοχή δεν θα χρειαστεί ούτε πρόσκληση ούτε επίσημη ανακοίνωση. Θα ανοίξει σχεδόν αυτόματα.
Και τότε όσοι σήμερα φωτογραφίζονται χαμογελαστοί δίπλα στον πρωθυπουργό θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα συνεχίσουν να χειροκροτούν ή αν θα θυμηθούν ξαφνικά ότι έχουν και οι ίδιοι άποψη για το μέλλον της παράταξης.
Για την ώρα, ο Μητσοτάκης εξακολουθεί να κρατά το τιμόνι. Όμως η πολιτική έχει μια κακή συνήθεια: οι επιβάτες αρχίζουν να κοιτούν ποιος κάθεται στη θέση του οδηγού πολύ πριν φτάσει η στιγμή να αλλάξει οδηγός.
Και στη Νέα Δημοκρατία φαίνεται πως αρκετοί έχουν ήδη αρχίσει να κοιτούν το ρολόι.
Διαβάστε περισσότερα