Στον λεγόμενο «δυτικό κόσμο», τον φαινομενικά προηγμένο κόσμο, με τις μόνιμες κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών, με απαρχή την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, που έδωσε τη σκυτάλη στην κρίση χρέους της Ευρωζώνης και στα ελληνικά Μνημόνια, η οποία με τη σειρά της… παρέδωσε στην υγειονομική κρίση της πανδημίας του κορονοϊού και εκείνη στην ανατροφοδοτούμενη οικονομική κρίση των πολεμικών αναμετρήσεων στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, οι τρέχουσες γενιές των ανθρώπων αμφισβητούν ευθέως και πολυεπίπεδα το σύστημα.
Η κρίση αμφισβήτησης του πολιτικού συστήματος οδηγεί σε κρίση απονομιμοποίησης της εξουσίας του, μια κρίση αντιπροσώπευσης, απόρροια και της σκανδαλώδους υποτίμησης και υποβάθμισης της ποιότητας του πολιτικού προσωπικού, που δύσκολα θα αποτρέψει την αμφισβήτηση του πυρήνα της δημοκρατίας, ως κατ’ εξοχήν βιωματικού και όχι… καταναγκαστικού πολιτεύματος.
Αυτές τις τελευταίες δεκαετίες, οι πολίτες των δυτικών κρατών αναζητούν αφορμές για να εκδηλώσουν τη δυσφορία τους, για να τρολάρουν το σύστημα. Οι δημοσκοπήσεις, με μεθοδολογία και πρακτική καταγραφής του κοινωνικού σφυγμού, των τάσεων που διαμορφώνονται και επικρατούν σε επίπεδο κοινωνικής διαστρωμάτωσης, προσφέρονται για ένα τέτοιο τρολάρισμα. Χώρες-πυλώνες του δυτικού κόσμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία, η Μεγάλη Βρετανία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Ισπανία, βρήκαν τον τρόπο να μη… ξεγελιούνται οι δημοσκοπήσεις, αλλά να προσπερνούν το… χιούμορ και τελικά να βρίσκουν το δείγμα που έχει αντιπροσωπευτικά χαρακτηριστικά.
Στην Ελλάδα των διαρκών κρίσεων, της παρατεταμένης, παγιωμένης, πολυδιάστατης παρακμής, δεν τα έχουμε καταφέρει. Γι’ αυτό και με… εξοργιστική συνέπεια οι εκλογικές αναμετρήσεις των πολλών τελευταίων ετών συνοδεύονται από… πεφτοσυννεφάκηδες, αναφορικά με όσα είχαν προβλέψει προεκλογικά οι μετρήσεις των δημοσκοπικών εταιρειών και την πραγματική κρίση των πολιτών, όπως προκύπτει από το άνοιγμα της κάλπης.
Περί εταιρειών δημοσκοπήσεων και της χαμένης αξιοπιστίας τους, ο λόγος. Σε επίπεδο πολιτικής αντιπαράθεσης, κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και πτέρυγες της τρέχουσας πολιτικής κυριαρχίας δεν κρύβουν τον προβληματισμό τους για το… τις πταίει. Για το «πόθεν έσχες» της παταγώδους αποτυχίας των δημοσκοπικών προβλέψεων. Οι περισσότερο κυνικοί δεν διστάζουν να οδηγήσουν τη σκέψη τους ένα βήμα παραπέρα, στα όρια της συνωμοσιολογίας. Αναζητούν… περίεργα αίτια πίσω από συγκεκριμένα δημοσκοπικά ευρήματα, με κορυφαίο όλων φυσικά τη… χιουμοριστική εκτίμηση πρόθεσης ψήφου, που μονάχα στη χώρα μας προκύπτει μέσα από μια αμφιλεγόμενη μεθοδολογία, σε αντίθεση με τα επιστημονικά κριτήρια που εφαρμόζονται στον υπόλοιπο προηγμένο δυτικό κόσμο. Κάπου εκεί… σεργιανίζει και η σοκαριστική διαπίστωση δημοσκόπου, με όρους ενοχικής εξομολόγησης, όπως τουλάχιστον κυκλοφορεί στα ΜΜΕ και στα πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία, ότι η λεγόμενη εκτίμηση πρόθεσης ψήφου λειτουργεί ως… αμοιβή υπηρεσιών.
Στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, οι δημοσκοπήσεις δεν καταγράφουν τις τάσεις που επικρατούν στην κοινωνία. Τις διαμορφώνουν, τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορικής και επιχειρημάτων, καθώς τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, αμφιλεγόμενων και μη, είναι εκείνα με βάση τα οποία εξελίσσεται στη χώρα μας η πολιτική αντιπαράθεση και επικαλούνται τα ΜΜΕ περίπου ως… δόγμα.
Στη χώρα μας, όπως φάνηκε και τους τελευταίους μήνες, με μετρήσεις ακόμη και… μέσα στις διακοπές, καταγράφεται μια… περίεργη δυσαρμονία ανάμεσα στις δημοσκοπήσεις και στο κοινωνικό κλίμα. Ανάμεσα στην ατμόσφαιρα που επικρατεί, στις παρέες, στους χώρους εργασίας, στις συναθροίσεις, σε κάθε μετερίζι συλλογικού ανταμώματος, και στα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, που αρκετές φορές έχουν… διασκεδαστικό περιερχόμενο, εξοργίζοντας τους πολίτες και επιδεινώνοντας την τάση αμφισβήτησης και απαξίωσής τους.
Μια εύλογη ερμηνεία θα μπορούσε να προκύψει αν διάβαζε κανείς προσεκτικά την ταυτότητα των ερευνών. Εκεί διαβάζουμε για δείγματα… 1.000 – 1.200 ανθρώπων, με «τηλεφωνικές συνεντεύξεις βάσει ηλεκτρονικού ερωτηματολογίου και αυτοσυμπληρούμενα ερωτηματολόγια». 1.000… απρόσωπα τηλεφωνήματα, 1.000… απρόσωπα ερωτηματολόγια καθορίζουν την πολιτική αντιπαράθεση και, αναπόφευκτα, επηρεάζουν καθοριστικά την κοινωνία. Διαμορφώνουν, λοιπόν, κλίμα. Δεν το καταγράφουν.
Αν η δημοκρατία στη χώρα μας λειτουργούσε με… κανονικούς ρυθμούς, αν οι θεσμοί, όπως η Δικαιοσύνη, δεν είχαν καταστεί συνώνυμο της απαξίωσης και της έλλειψης εμπιστοσύνης από την πλευρά των πολιτών, μάλλον αναπόφευκτα μπορεί να εκτιμήσει κανείς ότι και οι δημοσκοπήσεις θα διενεργούνταν και θα δημοσιοποιούνταν με όρους… κανονικότητας. Μια συγκλονιστική ρωγμή εμπιστοσύνης στο σώμα της δημοκρατίας μας, που πολύ δύσκολα θα επουλωθεί, πολύ δύσκολα θα κλείσει στα χρόνια που ακολουθούν.
Συνηθίσαμε στην παρακμή. Συνηθίσαμε στη φθορά. Συνηθίσαμε το τέρας, τόσο ώστε αρχίσαμε να του μοιάζουμε, όπως είχε προβλέψει, τόσο εύστοχα και εμφατικά, ο μεγάλος, τεράστιος και αναντικατάστατος Μάνος Χατζιδάκις.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
Φωτό: Ψηφιακή απεικόνιση/paron.gr
Ακολουθήστε το paron.gr στο Google News
➜
Ακολουθήστε το paron.gr στο MSN
➜
The post Η… ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΔΥΣΑΡΜΟΝΙΑ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΛΙΜΑΤΟΣ appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα