Την προσωπική της μαρτυρία καταθέτει, μέσω του Facebook, η βουλεύτρια της Νέας Αριστεράς Σία Αναγνωστοπούλου, όταν περνώντας προχθές έξω από ένα Δημοτικό σχολείο, σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας -«από τις πιο λαϊκές μάλιστα»- έγινε μάρτυρας μιας ωραίας σχολικής γιορτής για το τέλος της χρονιάς. Μιας γιορτής που περιελάμβανε: «Σκετσάκια με πληροφορίες για Συρία, Παλαιστίνη, Λίβανο, Αλβανία, κ.λπ. Τραγούδια από όλες αυτές τις χώρες. Αλλα σκετσάκια για την ειρήνη, με τα παιδιά να κάνουν έκκληση στον ειρηνοποιό […] αλλά και στον ισχυρό του πλανήτη, τον Τραμπ». Ομως, στο σημείο αυτό κάνει τις συγκρίσεις με όσα γίνονταν στη Βουλή μερικά 24ωρα νωρίτερα: «Εμείς προχτές στη Βουλή ακούγαμε Πλεύρηδες, Βορίδηδες, Βελόπουλους για τις βάρκες που βουλιάζουν και πνίγουν κόσμο -μην τυχόν και δεν βουλιάζουν αρκετές- ως και για Μακρονήσια ακούγαμε». Τα παιδιά δείχνουν τον δρόμο…
Η ανάρτηση της Σίας Αναγνωστοπούλου:
«Μια άλλη πραγματικότητα
Χθες το απόγευμα πέρναγα έξω από ένα Δημοτικό Σχολείο, σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας. Από τις πιο λαϊκές μάλιστα.
Είχε γιορτή για το τέλος της σχολικής χρονιάς. Στάθηκα για λίγο και το λίγο έγινε πολύ. Δεν πίστευα στα αυτιά και τα μάτια μου. Τόσο ωραία γιορτή σπάνια έχω παρακολουθήσει.
Σκετσάκια με πληροφορίες για Συρία, Παλαιστίνη, Λίβανο, Αλβανία, κλπ. Τραγούδια από όλες αυτές τις χώρες. Άλλα σκετσάκια για την Ειρήνη, με τα παιδιά να κάνουν έκκληση στον ειρηνοποιό (“ειρηνοποιέ φέρε την Ειρήνη “, κλπ). Επιστολές στον ισχυρό του πλανήτη, τον Τραμπ (όταν πέφτουν βόμβες σκοτώνουν παιδιά, παππούδες, γιαγιάδες, καταστρέφουν σχολεία, νοσοκομεία).
Και όλα αυτά με την ανυπέρβλητη χάρη των μικρών παιδιών, τη ζωντάνια και την ομορφιά τους.
Και σκεφτόμουν: εμείς προχτές στη Βουλή ακούγαμε Πλεύρηδες, Βορίδηδες, Βελόπουλους για τις βάρκες που βουλιάζουν και πνίγουν κόσμο-μην τυχόν και δεν βουλιάζουν αρκετές- ως και για Μακρονήσια ακούγαμε.
Και σε ένα σχολείο λαϊκής γειτονιάς της Αθήνας κάποιοι δάσκαλοι, κάποιες δασκάλες, κάποιοι γονείς, παλεύουν. Παλεύουν για να κρατήσουν την ανθρωπιά και την ομορφιά του κόσμου όρθια.
Αυτοί οι δάσκαλοι, αυτές οι δασκάλες δεν “δικαιούνται αύξηση μισθών”. Αυτοί και αυτές που με το μεράκι για τη δουλειά τους κάνουν τα “μικρά θαύματα ” δυνατά, που δεν βγάζουν πύρινους, τοξικούς πολλές φορές, λόγους σε εκκλησίες, αυτοί και αυτές κρατάνε όρθια την ελπίδα για το μέλλον της κοινωνίας.
Συγκινήθηκα!!!
Υ. Γ. 4ο Δημοτικό Σχολείο Ταυρου. Οι “αόρατοι ” άνθρωποι σηκώνουν τις μεγάλες πέτρες στην κοινωνία που ζούμε. Σεβασμός».
Efsyn.gr