Πριν από λίγες μέρες ένας νέος άνδρας πέθανε μόνος και αβοήθητος σε αμαξοστάσιο της Αθήνας. Αναγκαζόταν να κοιμάται σε ράντσο στον χώρο εργασίας του, γιατί είχε περιέλθει σε κατάσταση αστεγίας. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, 66χρονος βρέθηκε νεκρός σε χώρο του υπεραστικού σταθμού της Κοζάνης. Για μήνες κοιμόταν στις καρέκλες έξω από το κυλικείο του ΚΤΕΛ, γιατί δεν είχε πού αλλού να μείνει. Τον περασμένο Φεβρουάριο άπορη γυναίκα, πρώην κρατούμενη, πέθανε ξεχασμένη από τους συγγενείς της κι ένας άγνωστος ανέλαβε τα έξοδα του τάφου.
«Αόρατοι» άνθρωποι στη ζωή και στον θάνατο. Διαφορετικές διαδρομές αποκαλύπτουν την ίδια σκληρή πραγματικότητα, που περνά συνεχώς στα ψηλά αφήνοντας στο απυρόβλητο τις αιτίες που την προκαλούν.
Δεν πρόκειται βέβαια για μεμονωμένες ανθρώπινες τραγωδίες ούτε για αναπόφευκτες αδυναμίες του κράτους, αλλά για τις συνέπειες συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών και προτεραιοτήτων. Οι δήμοι έχουν την ευθύνη να εντοπίζουν και να στηρίζουν ανθρώπους σε ανάγκη, αλλά είθισται να αντιμετωπίζουν την κοινωνική φροντίδα ως δευτερεύουσα δαπάνη. Η κυβέρνηση έχει την ευθύνη για τη λειτουργία ενός αποτελεσματικού δικτύου κοινωνικής προστασίας, αλλά εξακολουθεί να διατηρεί τις αρμόδιες υπηρεσίες της υποχρηματοδοτημένες και υποστελεχωμένες.
Ομως η μόνιμη δικαιολογία των ελλείψεων προσωπικού δεν απαλλάσσει τις αρμόδιες αρχές από τη λογοδοσία, όταν οι πιο ευάλωτοι συμπολίτες μας μένουν χωρίς τα στοιχειώδη και η κοινωνική προστασία έχει διαλυθεί.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr