Πρώτη φορά δυσκολεύομαι τόσο πολύ να μεταφέρω όλα όσα ένιωσα στην συναυλία των Florence + The Machine στο πλαίσιο του Eject Festival. Αρχικά να σας πω πως δεν θα καταφέρω να είμαι απόλυτα τυπική και στο κείμενο θα αναφέρομαι στη συναυλία ως το μαγικό show της Florence, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω σε καμία περίπτωση την φοβερή αυτή μηχανή-μπάντα που μας χάρισε μια υψηλής αισθητικής και αρτιότητας μουσικής εμπειρία.
Λίγο πριν δύσει ο ήλιος, το Telekom Center Athens είχε ήδη αρχίσει να γεμίζει. Όσοι βρέθηκαν από νωρίς στον χώρο είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τις εμφανίσεις της δικής μας Έλενας Λεώνη, στην οποία έχω φοβερή αδυναμία και μάλιστα έκανε απόβαση στη σκηνή του Eject με την άρπα της και με αέρα performer. Ακολούθησαν οι εμφανίσεις της Holly Humberstone και των Suede, που ανέλαβαν να οδηγήσουν σταδιακά το κοινό προς την κορύφωση της βραδιάς. Δεν θα προσποιηθώ ότι μπορώ να κρίνω τις εμφανίσεις τους, αφού ήταν η πρώτη φορά που τους άκουγα ζωντανά. Αυτό που κράτησα όμως, ήταν οι αντιδράσεις του κόσμου, που τους υποδέχτηκε με ιδιαίτερη θέρμη. Ο ήλιος έχει πέσει για τα καλά και είμαι στην ουρά με τους φίλους μου για το απαραίτητο refill, όταν στις δύο τεράστιες οθόνες αριστερά και δεξιά από τη σκηνή εμφανίζεται το σύμβολο των Florence + The Machine. Η καρδιά μου αρχίζει να χτυπάει τόσο δυνατά και σκέφτομαι ότι η ενήλικη Μύριαμ βάζει τικ σε ένα πάρα πολύ ενήλικο κουτάκι της. Και ξέρετε κάτι; Τα ενήλικα όνειρα, όταν πραγματοποιούνται, κρύβουν μέσα τους τη συνειδητοποίηση του εαυτού. Και αυτό είναι απίστευτα απελευθερωτικό.
Τα φώτα αρχίζουν να παίζουν σα να κάνουν σήματα μορς και εγώ με κάτι ακαταλαβίστικα νοήματα προς την παρέα μεταφέρομαι στο κέντρο. Σηκώνω την κάμερα. Οι πρώτοι στίχοι και μελωδίες, οι οποίες προέρχονται μόνο από τη φωνή της Florence ηχούν στον αττικό ουρανό. Τα φώτα αρχίζουν να τρεμοπαίζουν ξανά και μια μελωδία σαν από ξέφωτο ονείρου εμφανίζει την μπάντα πάνω στη σκηνή. Τα φώτα γίνονται κόκκινα. Τα ντραμς, τα πλήκτρα και το μπάσο σε άψογη τονική και αισθητική αναλογία παίζουν την εισαγωγή από το “Everybody Screams”. H Florence εμφανίζεται στη σκηνή με ένα διάφανο μπορντό γοτθικού στυλ jumpsuit, όσο οι χορεύτριές της ανεμίζουν τις λευκές φαρδιές φούστες τους, βγαλμένες από κάποιο μεσαιωνικό καμπαρέ. Ακολουθεί ο ύμνος της απελευθέρωσης το “Shake it Out”. Βουρκώνω-τραγουδάω-πίνω(πάντα υπεύθυνα παιδιά). Και αυτό ήταν το τρίπτυχο όλης της βραδιάς. Αρχίζω να παρατηρώ τις εκφράσεις της από τραγούδι σε τραγούδι να αλλάζουν. Από την μάγισσα του “Everybody Screams” στην πολύ ανθρώπινη ανακούφιση πως έχεις αφήσει πίσω το παρελθόν και από εκεί στον απόκοσμο δυναμισμό του “Which Witch”. Aυτό που μου έκανε εντύπωση είναι πόσο συγχρονισμένος ήταν ο Χορός της. Οι γυναίκες αυτές έμοιαζαν με χαμένες ψυχές μαγισσών, που κάποιο μαγικό φίλτρο τις επανέφερε στη ζωή. Κι από τότε έβαλαν πείσμα να μη φοβηθούν ποτέ ξανά. Χορεύουν, φωνάζουν και δοξάζουν τη θηλυκότητά τους πλάι στο αερικό που λέγετε Florence Welch.
Tι φοβέρα τραγούδια, “Howl”, “What Kind of Man”, “Heaven Is Here”, “One of the Greats”, “Buckle”. Στο “You Got the Love”, συνειδητοποιώ πως η φωνή της ήταν ένα μουσικό όργανο ακόμα. Και χωρίς το “+ The Machine” δίπλα από το όνομά της, η Florence θα μπορούσε να στέκεται μόνη της σε ένα κοίλο φτιαγμένο από τεράστιες πέτρες και να σκαρώνει μελωδίες. Κι εμείς απέναντί της, σχεδόν μαγνητισμένοι, να τραγουδάμε με ψυχές πλημμυρισμένες από φως στα “Spectrum”, “Rabbit Heart (Raise It Up)”, ”Hunger”. To “Never Let Me Go” το οποίο περιείχε και ένα acapella μέρος στη γλώσσα των μαγισσών, όσο το κοινό κινούσε τα χέρια του δεξιά και αριστερά, μου χάρισε μια φανταστική λήψη με το κινητό την οποία έκανα άμεσα φόντο και ένιωσα ξανά για λίγο δεκαέξι χρονών. Η εισαγωγή από το “Sympathy Magic” με την ίδια να περπατάει και να τραγουδάει ανάμεσα στο κοινό σε λούπα:
“So come on, come on, I can take it // Give me everything you got// What else, what else, what else, what else// So come on, come on, I can take it//Give me everything you got”
μας χάρισε μια από τις soulful συναυλιακές εμπειρίες. Σαν αυτό το λιτό τραγούδισμα να ήταν μια αγκαλιά για κάθε χέρι που έσφιξε και για όλα τα υπόλοιπα στα οποία μετέφερε την ενέργεια της χωρίς μέτρο. Για λίγο χάθηκε backstage και επέστρεψε με ανάσα γρήγορη, αλλά ανακούφισης με το “Dog Days Are Over” να μας έχει ξεσηκώσει όλους. Ώσπου εκεί στη δεύτερη στροφή και σε αυτόν τον μαγικό λυρισμό που δημιουργεί στον στίχο:
“And I never wanted anything from you // Except everything you had and what was left after that too“
μας παρακαλεί να κλείσουμε τα κινητά μας, γιατί τα σιχαίνεται και να ζήσουμε την στιγμή. Και εγένετο στιγμή! Εκεί αρχίζω να καταλαβαίνω πόσο κόσμο έχει το Τelecom Arena, όσο προσπαθώ να πάρω τις ανάσες μου από τα 04:12 λεπτά ασταμάτητου χορού.
Το κομμάτι που έκλεισε τη συναυλία ήταν το “Free” και πολύχρωμα βεγγαλικά εμφανίστηκαν στον ουρανό. Είπε για ακόμα μια φορά «Ευχαριστώ πολύ Αθήνα», με άριστη προφορά, μας είπε πόσο θερμό κοινό είμαστε και ότι θα μας έχει για πάντα στη καρδιά της. Τα φώτα έκλεισαν. Οι παρέες έφευγαν και όλοι προχωρούσαμε. Ώσπου σε κάποιες από τις σκάλες κάποι@ ξεκίνησε να χτυπάει τα χέρια στο ρυθμό του “Dog Days Are Over” και τότε όλοι ακολουθήσαμε. Πριν ξεκινήσει το σόου συζητώντας για το Eject Festival, λέγαμε για τους Cure ότι αν μαζεύαμε 200 τραγούδια που θα έπρεπε να εξάγουμε σε εξωγήινους πολιτισμούς το “Love Song” θα ήταν μέσα σε αυτά. Νομίζω πως μέσα σε αυτή τη λίστα θα ήταν και το “Dog Days Are Over”.
Florence ευχαριστούμε για το φως…
The post Η Florence Welch έστησε ένα ξέφωτο ονείρου στην Αθήνα appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα