Ιστορική μνήμη, στρατηγικό βάθος, και πάνω από όλα αρχές!
Αν αυτά δεν είναι τα κριτήρια πριν την μεγάλη απόφαση ενός πολιτικού αρχηγού, τότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται από τίποτα άλλο μεγαλύτερο του πολιτικού καιροσκοπισμού.
Ως αποτέλεσμα των γεγονότων στην Θέουτα και «πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις», 22 ευρωπαίοι ηγέτες συνυπέγραψαν μια επιστολή-καταπέλτη εναντίον της ισπανικής κυβέρνησης. Η δε σπουδή του Έλληνα πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, να βάλει την υπογραφή του σε αυτό το κείμενο, ταυτιζόμενος με τη σκληρή δεξιά γραμμή της Τζόρτζια Μελόνι, συνιστά ένα στρατηγικό ατόπημα για τη χώρα μας.
Οι «22» είχαν φυσικά το τυπικό δικαίωμα να μην επιδείξουν αλληλεγγύη. Επέλεξαν όμως αντί αυτής να επιτεθούν στη Μαδρίτη. Οι κατασκευασμένες γραμμές του «παράγοντα έλξης» (pull factor), έκαναν ακόμη πιο εμφανή την πραγματικότητα. Ο στόχος είναι η ικανοποίηση ακροδεξιών ακροατηρίων. Ακόμη και με έναν φτηνό «λεκτικό ακτιβισμό» που αγνοεί και τα ίδια τα γεγονότα.
Και το επίκεντρο των γεγονότων είναι η εξόφθαλμη ανθρώπινη τραγωδία. Και όσο και αν δεν σοκάρει η πλήρης απουσία ενσυναίσθησης ενός Έλληνα πρωθυπουργού -που κατά τα δικά του λεγόμενα αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η επικοινωνία και όχι η ουσία- τόσο αυτό είναι προσβλητικό όταν συνυπογράφει θεσμικά και εξ ονόματος ενός λαού, ενός έθνους που ιστορικά έχει βιώσει τον πόνο των άλλων αλλά προπάντων τον δικό του. Η υπογραφή του δικού μας έθνους δεν μπορεί για λόγους επικοινωνίας και ίσως πρόσκαιρης ψηφοθηρίας να μπαίνει υποστηρικτικά δίπλα σε καμία ξενοφοβική ενδοευρωπαϊκή αντιπαράθεση με χαρακτηριστικά προεκλογικής υστερίας.
Πολλώ δε μάλλον όταν οι περιστάσεις, αναδεικνύουν την ελλιπέστατη ικανότητα των κυβερνήσεων τους να αντιδρούν και να αντιμετωπίσουν αυτά με τα οποία εδώ και καιρό τρομοκρατούν τους πολίτες τους. Συνθήκες ψηφιακού πολέμου, υβριδικές επιθέσεις, διέγερση των μαζών μέσω συστηματικής παραπληροφόρησης· εν ολίγοις εθνική ανασφάλεια. Η κρίση δεν είναι απλώς ένα ζήτημα μεταναστευτικών ροών, αλλά πρωτίστως αποκαλύπτει την αδυναμία της Ε.Ε. απέναντι σε υβριδικούς εκβιασμούς. Ανέδειξε την ελλιπέστατη ικανότητα ευρωπαϊκών κρατών να αντιδράσουν σε οργανωμένες εξωτερικές παρεμβάσεις, σε καμπάνιες ψευδών ειδήσεων, σε υβριδικές επιθέσεις. Ας μην πάμε μακριά· αρκεί να θυμηθούμε, στα καθ’ ημάς, την απόλυτη εργαλειοποίηση της υπηρεσίας πληροφοριών μέσα από τα σκάνδαλα παρακολουθήσεων έως και το απόλυτο «ρεζίλι Ντοκού εναντίον Gmail» στην περίφημη, ψευτο-«υβριδική» επίθεση των Ρώσων παρουσιαστών -hackers-κωμικών. Όταν τα κράτη στήνουν αφηγήματα πάνω στην ψηφιακή ανικανότητά τους, ο πολιτικός πανικός κυριαρχεί. Και όπως αναλύθηκε ήδη, η σπασμωδική αυτή αντίδραση αφήνει την Ευρώπη μπροστά σε «συντρίμμια», που σύντομα θα υπονομεύσει το Σύστημα Ασύλου (GEAS), προσφέροντας δώρο σε ακραίες αντιλήψεις και αυταρχικά καθεστώτα.
Η θεσμική και εθνική μας υποχρέωση να σταθούμε στο πλευρό της Ισπανίας δεν εμποδίζεται ούτε από την γεωγραφική θέση της Θέουτα στην Αφρική, ούτε από αμφιταλαντευόμενες και απρόβλεπτες πρόσκαιρες αντιπαλότητές της με άλλες χώρες εντός της συμμαχίας του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.. Η Μαδρίτη αντιμετωπίζει μια συντονισμένη πίεση που εκ του αποτελέσματος εξυπηρετεί τα σκοτεινά συμφέροντα των διακινητών. Ειδικά για τις ευρωπαϊκές χώρες της Μεσογείου, η υποστήριξη προς την Ισπανία είναι ζήτημα επιβίωσης. Όταν η Ελλάδα εγκαταλείπει μια άλλη μεσογειακή χώρα, νομιμοποιεί ουσιαστικά την αυριανή δική της εγκατάλειψη από τους εταίρους της.
Μετά και την επιστολή των «9» χωρών, στις 22 Μαΐου του 2025 που κραύγαζε την ανάγκη των ΚΜ να αποφασίζουν ποιους πότε και γιατί μπορούν να απελάσουν χωρίς λογοδοσία στην ΕΔΔΑ, η εικόνα των υπογραφών των «22» στο κείμενο πρωτοβουλίας Ιταλίας (ξανά!), είναι μια ακόμη πρόβα πανευρωπαϊκής Βαϊμάρης. Παραδομένη στον φόβο και τον καιροσκοπισμό, ανοίγει διάπλατα τις πόρτες στον λαϊκισμό και την επικράτηση κομμάτων όπως το γερμανικό AfD. Η υπογραφή Μητσοτάκη δεν προσέφερε καμία λύση· απλώς επιβεβαιώνει την επικίνδυνη διολίσθηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε τακτικές που απομονώνουν την πατρίδα μας από τους φυσικούς της συμμάχους και το γεωπολιτικό της περιβάλλον.
Τουλάχιστον κάποιοι, δεν υπέγραψαν.
Die großen Männer eines Volkes reichen der Menschheit die Hand. Sie sind völkerverbindend, nicht völkertrennend; international ausgleichend und doch national groß.“
«Οι μεγάλοι άνδρες ενός έθνους απλώνουν το χέρι σε όλη την ανθρωπότητα. Είναι ενωτικοί, όχι διχαστικοί· διεθνώς συμφιλιωτικοί και ταυτόχρονα εθνικά μεγάλοι.»
Gustav Stresemann (γερμανός Καγκελάριος και Υπουργός Εξωτερικών, Νόμπελ Ειρήνης 1926)
* Αναπληρωτής Τομεάρχης Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΛΑΣ
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr