Ξέρετε ποιο είναι το ποσοστό που συγκεντρώνουν τα κόμματα που προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ; Κοντά στο 28%. Αν προσθέσουμε τα ποσοστά που παίρνουν το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ φτάνουμε στο 50%. Αλλο τόσο πάνω-κάτω είναι και το ποσοστό των κομμάτων που κινούνται στη δεξιά πτέρυγα του πολιτικού συστήματος. Αρα προοδευτική παράταξη και συντηρητική παράταξη είναι ισοδύναμες. Στα χαρτιά. Εδώ σταματάει η αριθμητική και αρχίζει ο προβληματισμός. Γιατί πορεύονται χωριστά, γιατί μισεί το ένα κόμμα το άλλο και στις δύο περιοχές, υπάρχει περίπτωση να βρεθούν τρόποι συνεννόησης και συνεργασίας, το θέλουν οι ηγεσίες τους;
Το γιατί πορεύονται χωριστά και γιατί μισεί το ένα το άλλο σηκώνει μεγάλη συζήτηση που έχει να κάνει με τις διαδρομές, τα ηγετικά πρόσωπα, τους εγωισμούς, τους ναρκισσισμούς της λεπτομέρειας, τα αριστερόμετρα και τα δεξιόμετρα. Στο ερώτημα αν είναι εφικτό να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να έχουμε έναν καθαρό διπολισμό σε επίπεδο κοινωνίας η απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό «όχι». Στη Δεξιά το εμπόδιο είναι ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Δεν τον εμπιστεύονται τα άλλα δεξιά κόμματα, θεωρούν ότι δεν ανήκει στον σκληρό ιδεολογικό πυρήνα της Δεξιάς, φλερτάρει με το νερόβραστο Κέντρο, ρέπει προς τη woke ατζέντα, δεν θέλει εταίρους, είναι αλαζόνας, μοναχοφαγάς, οπορτουνιστής και δηλώνει ότι δεν επιθυμεί να συνεργαστεί με κόμματα που είναι δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας.
Οπότε δεν γίνεται να αποδώσει οποιαδήποτε προσπάθεια εκλογίκευσης των πολιτικών και προγραμματικών αντιθέσεων. Η κατάσταση είναι δύσκολη αν συνυπολογίσουμε την εχθρότητα Σαμαρά για το σύστημα Μητσοτάκη (κατηγορεί τον πρωθυπουργό για μετάλλαξη της Νέας Δημοκρατίας) και την επίμονα κριτική στάση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή απέναντι στις επιλογές του Κυριάκου Μητσοτάκη εφ’ όλης της διδακτέας ύλης. Τα ίδια και χειρότερα έχουμε στην άλλη πλευρά. Εδώ η Ιστορία βαραίνει περισσότερο. Το παρελθόν, μακρινό και πρόσφατο, παίζει αποφασιστικό ρόλο. Οι διαφορές πολλές, μερικές ήσσονος σημασίας, μερικές επί της ουσίας, δίκες προθέσεων στήνονται συνεχώς. Οι εμφύλιοι στην Αριστερά είναι σκληροί και όπως συμβαίνει στους εμφυλίους, γίνονται χωρίς κανόνες.
Το ΚΚΕ έχει καεί στον χυλό, φυσάει και το γιαούρτι. Εχει μετανιώσει για την απόφασή του να συνεργαστεί με την Ε.ΑΡ. για να σχηματιστεί ο ενιαίος Συνασπισμός, βλέπει ότι τα αδελφά κόμματα σε διάφορες περιοχές του πλανήτη που δέχτηκαν να μπουν σε λογικές κυβερνητικής συνεργασίας με τη Σοσιαλδημοκρατία και τη ρεφορμιστική Αριστερά υπέστησαν ήττες, μερικά πανωλεθρίες, κάποια εξαφανίστηκαν και απορρίπτει μετά βδελυγμίας κάθε πρόταση για διάλογο και συνεννόηση, θεωρώντας ότι όλα τα υπόλοιπα κόμματα της λεγόμενης προοδευτικής παράταξης είναι συστημικά. Ισως είναι το μοναδικό κομμουνιστικό κόμμα, σίγουρα στην Ευρώπη, ενδεχομένως και στον καπιταλιστικό κόσμο, που αντέχει πολιτικά και επιβιώνει αξιοπρεπώς εκλογικά.
Το ΚΚΕ λοιπόν εξαιρείται, για την ακρίβεια αυτοεξαιρείται, με τα υπόλοιπα κόμματα τι γίνεται; Αφού κάποτε ήταν μαζί, γιατί να μην ψάξουν να βρουν τι τα ενώνει και να αφήσουν στην άκρη ό,τι τα διχάζει; Και τότε που ήταν μαζί δεν συμφωνούσαν σε όλα, συχνά-πυκνά οι διαφωνίες τους έπαιρναν την ένταση καταιγίδας και απειλούσαν τη συμπάγεια του χώρου, αλλά δεν έφτασαν στα άκρα, υπέστειλαν τις σημαίες της κριτικής, έκαναν υποχωρήσεις στο όνομα της ενότητας και κατάφεραν με τη βοήθεια του τότε επικεφαλής τους να κερδίσουν εκλογές και ένα δημοψήφισμα κόντρα στα προγνωστικά και με όλους τους αρμούς της εξουσίας (ντόπιους και ξένους) απέναντί τους.
Μετά ήρθε το Μνημόνιο, αργότερα η ήττα το 2019, στη συνέχεια ο Κασσελάκης, η αποχώρηση Τσίπρα και ο ΣΥΡΙΖΑ από κόμμα εξουσίας έγινε λιλιπούτειος σχηματισμός που αγκομαχάει για να πιάσει το όριο εισόδου στη Βουλή και τα κόμματα που βγήκαν απ’ αυτόν, με εξαίρεση την Πλεύση Ελευθερίας, δίνουν μάχη κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες για να υπάρξουν. Οποιος-α έχει την προσδοκία ότι κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο στην περιοχή της προοδευτικής παράταξης και να μαζευτεί το σκορποχώρι, ας παρακολουθήσει τις εργασίες της εξεταστικής επιτροπής για το ιδιωτικό χρέος και τις συζητήσεις εκτός Βουλής την ίδια περίοδο. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι στο στόχαστρο των ηγεσιών των αριστερών κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου του ΠΑΣΟΚ, θα είναι και ο Τσίπρας. Αυτόν και το κόμμα του θεωρούν μεγάλη απειλή.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr
