Και ξαφνικά μας προέκυψε ο Τσίπρας τρομοκράτης! Δεν πρόκειται για κάποια ακρότητα του αρειμάνιου Κυρανάκη, που έχει μπλεχτεί στα δίχτυα του πάθους και από τη μια καταδικάζει, από την άλλη αθωώνει τον κατηγορούμενο. Αυτός τόσος είναι. Πρόκειται για γραμμή που εκφωνούν με αντιτρομοκρατική έξαψη όσοι κυβερνητικοί παρελαύνουν στα παράθυρα.
Μια γυναίκα δολοφονήθηκε, η χώρα συγκλονίστηκε, οι πολιτικές δυνάμεις σε μια σπάνια επίδειξη ενότητας πενθούν και καταγγέλλουν το έγκλημα χωρίς αστερίσκους. Και το Μαξίμου, αντί για σεβασμό σ’ αυτή την ενότητα πένθους, επιλέγει τον διχασμό. Ανήθικο, κατασκευασμένο, επικίνδυνο. Και χωρίζει τους Ελληνες ο Μητσοτάκης, σε όσους πενθούν ειλικρινά και σε όσους υποκρίνονται. Για να φορτώσει στην Αριστερά, και πρωτίστως στον Τσίπρα, τις ευθύνες.
Δεν έχει νόημα να ξύνει κανείς πληγές ανατρέχοντας στο παρελθόν, αλλά αυτού του είδους οι πρακτικές ανήκουν στην εργαλειοθήκη της Δεξιάς. Αρκεί να θυμηθούμε ότι ακόμα και τη 17 Νοέμβρη τη «φόρτωσαν» κάποτε στο ΠΑΣΟΚ και στον Ανδρέα. Εχει νόημα, όμως, ο προβληματισμός για τα κίνητρά τους. Γιατί η Ν.Δ. του Μητσοτάκη άρπαξε από τα μαλλιά ως «ευκαιρία» ένα αποτρόπαιο έγκλημα, για να στήσει στον τοίχο τον Τσίπρα; Γιατί τον θεωρεί ως τον πιο επικίνδυνο αντίπαλό του ο Μητσοτάκης, είναι η προφανής απάντηση. Αλήθεια, αλλά δεν είναι όμως μόνο αυτό. Είναι ολοφάνερο –και η εμπρηστική ρητορική τους το αποκαλύπτει– ότι επενδύουν στην τεχνητή πόλωση. Στην τρομοκρατία με πρόσχημα την τρομοκρατία. Και στη συκοφάντηση της προοδευτικής πλευράς του φάσματος. Συλλήβδην.
Με δυο λόγια, αποσταθεροποιούν για να εμφανιστούν ως δύναμη σταθερότητας. Διαπράττουν απόπειρα εμπρησμού για να εμφανιστούν ως πυροσβέστες. Το σχέδιό τους και το σχήμα που το υπηρετεί είναι σαφές: Τα «άκρα», οι σκοτεινοί αυτουργοί του εγκλήματος, απειλούν ανθρώπινες ζωές, τη δημοκρατία και την ομαλότητα. Η αντιπολίτευση είναι ανίκανη ή τους κλείνει το μάτι ή στηρίζει τους τρομοκράτες. Αρα ο Μητσοτάκης και οι λοιποί είναι η μεγάλη αγκαλιά της ασφάλειας. Και στην παγίδα αυτή θέλουν να παρασύρουν όχι μόνο τον Τσίπρα –που όπως αποδείχτηκε δεν «μασάει»– αλλά ολόκληρη την αντιπολίτευση. Και ολόκληρη τη χώρα, παρεμπιπτόντως. Να πλακωνόμαστε για το ποιοι ευθύνονται για το έγκλημα, αντί να προβληματιζόμαστε για τη διαφθορά, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τη συγκάλυψη της συγκάλυψης.
Δύο γενικά συμπεράσματα προκύπτουν από το έγκλημα και τη σκευωρία. Το πρώτο είναι ότι δεν υπάρχει κανένας ηθικός ή πολιτικός φραγμός για τον Μητσοτάκη και τους αυλικούς του. Ο Τσίπρας έφερε τα μνημόνια; Μια χαρά. Είναι τρομοκράτης; Δυο χαρές. Θα κάνουν ό,τι μπορούν, θα τσαλαπατήσουν ανθρώπους και την αλήθεια, θα πατήσουν κυριολεκτικά ακόμα και επί πτωμάτων, για να γλιτώσουν την επερχόμενη καταδίκη τους. Οσο μάλιστα πλησιάζουν οι εκλογές, τόσο πιο ακραίες προκλήσεις θα επιχειρήσουν. Το δεύτερο, που αφορά τον προοδευτικό χώρο, και ιδίως τον πιο επικίνδυνο αντίπαλο της φθοράς, την ΕΛΑΣ, είναι ότι πρέπει να τους ταράξουν στην ψυχραιμία. Και προσοχή στις πεπονόφλουδες….
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr