Φίλτατοι αναγνώστες, θαρρώ πως ήταν ένας πολύ ενδιαφέρων μουσικός Οκτώβριος. Τονίζω το «μουσικός». Με έναν γρήγορο υπολογισμό, τις προηγούμενες τριάντα ημέρες άκουσα έντεκα (!) ολοκληρωμένους δίσκους ξένων κυκλοφοριών. Έντεκα ωραίους, γεμάτους δίσκους που με έκαναν κι εμένα να νιώσω γεμάτη, χωρίς να πατήσω τον όρκο του slow listening που έχω δώσει στον εαυτό μου και στους απανταχού μουσικόφιλους.
Ο Οκτώβριος για μένα χωρίστηκε σε τρεις περιόδους. Πάμε λοιπόν να τις δούμε.
α΄ περίοδος — Αρχές Οκτωβρίου: Sivert Høyem, Meshell Ndegeocello, Benny Sings, Angus & Julia Stone, Victoria Monét
Από ωραίες έως φανταστικές οι διασκευές του Sivert Høyem και της Meshell Ndegeocello στους δίσκους “The Rest Of Sivert” και “Synonym”, αντίστοιχα. Ξεχωρίζω το “Synonym” για την πρωτοτυπία των διασκευών του και το μουσικό φάσμα που καλύπτει. Υπέροχη δουλειά!
Smooth αίσθηση από τα αδέλφια Stone στο “Karaoke Bar” το οποίο ηχογραφήθηκε μεταξύ Ελλάδας, Γαλλίας και Αυστραλίας. Και όταν λέμε Ελλάδα, εννοούμε Ύδρα. Και όταν λέμε Ύδρα, εννοούμε πολύ κοντά στο σπίτι του Leonard Cohen. Τον δίσκο τον άκουσα πολύ ευχάριστα. Ο ήχος τους είναι σαφώς ανανεωμένος, με synth-pop παραγωγές, ωστόσο η χημεία τους και εκείνη η ονειρική, κινηματογραφική αίσθηση που σου αφήνει αυτό το ντουέτο παραμένουν αναλλοίωτες.
Έπειτα, η Victoria Monét ήρθε με το ντεμπούτο της, “Frequency Of Love”, και έμεινε για ένα εικοσιτετράωρο στα ακουστικά μου. «Κλασική R&B καψούρα», το χαρακτήρισα και μου άρεσε γιατί τιμούσε τις προκατόχους της. Δεν το άκουσα ως αδυναμία να προχωρήσει πέρα από τις επιρροές της· περισσότερο ένιωσα πως ήθελε να κάνει ακριβώς έναν τέτοιο δίσκο.
Άλλος ένας δίσκος που μου έστειλε ο αλγόριθμος, χάρη στις ακροάσεις μου στην Baby Rose, ήταν το “22 Durnhum Dew” του Benny Sings. Ομολογώ πως τον Benny Sings δεν τον ήξερα. Ο δίσκος, όμως, μου άφησε μια τέτοια αίσθηση ανάλαφρης διάθεσης, που μπήκα στη διαδικασία να τον ψάξω και ανακάλυψα πως πρόκειται για τον δωδέκατο ολοκληρωμένο δίσκο του. Ο τίτλος παραπέμπει σε μια πραγματική διεύθυνση σπιτιού. Διαβάζω πως το άλμπουμ γεννήθηκε μέσα από την εμπειρία της αγοράς και της ανακαίνισης ενός σπιτιού στην εξοχή, με τη σύζυγο και την κόρη του να συμμετέχουν στη δημιουργία του. Η πατρότητα, η πληρότητα της ενήλικης ζωής και η καθημερινότητα βρίσκονται στο επίκεντρο των έντεκα κομματιών του. Ένα ευχάριστο sophisticated pop άλμπουμ, που σε χαλαρώνει και σου δημιουργεί την επιθυμία να επιστρέψεις στην ακρόασή του.
β΄ περίοδος — Μέσα Οκτωβρίου: ΜΟΝΟ FONTAINES D.C., ρε παιδιά!
Δεν θα πω ψέματα. Το φαινόμενο “Dopamine Chamber” ήρθε και σάρωσε κάθε άλλη κυκλοφορία, παλιά και καινούργια. Σας έγραψα αναλυτικά για τον πέμπτο ολοκληρωμένο δίσκο των Fontaines D.C. και, δεκαπέντε μέρες μετά, έχει κατασταλάξει μέσα μου η αίσθηση πως πρόκειται για έναν πολύ καλό δίσκο. Καταλαβαίνω την απογοήτευση μέρους του σκληρού πυρήνα των φαν του συγκροτήματος γι’ αυτό το ομολογουμένως mainstream άνοιγμα. Ωστόσο, στα δικά μου αυτιά, το άνοιγμα αυτό έγινε με ευφυΐα και χαρακτήρα, φανερώνοντας την ουσία της μπάντας πίσω από τον ήχο της. Και μερικές φορές αυτό είναι που με κάνει να αγαπώ πραγματικά μια μουσική, όποια ταμπέλα κι αν της βάλεις.
γ΄ περίοδος — Τέλη Οκτωβρίου: Tiwayo, Michael Kiwanuka, Rhye, Gotts Street Park, Daniele Luppi και, ανά τρία νέα κομμάτια, η φωνή του Grian
Τι; Θεωρείτε πως υπερβάλλω; Ειλικρινά, ανά τρία κομμάτια έβαζα κι ένα από το “Dopamine Chamber”. Τις περισσότερες φορές ήταν το “Where is Gone”. Προχωράμε, όμως.
Ο Tiwayo ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα και, με αφορμή αυτή τη μίνι συναυλία, άκουσα ξανά το “Outsider”, το οποίο κυκλοφόρησε και σε deluxe έκδοση. Και καθόλου outsider δεν το θεωρώ για τη λίστα με τους δίσκους της χρονιάς. Διαβάστε την ανταπόκριση, πατήστε play και θα καταλάβετε.
Ο Michael Kiwanuka επέστρεψε με το “FUDGE”. Σίγουρα δεν είναι κάτι που δεν έχεις ακούσει ξανά. Και, για μένα, το “Love & Hate” δεν το έχει ξεπεράσει κανένα επόμενο άλμπουμ του — ούτε το “FUDGE”. Έχω, όμως, μεγάλη πίστη στον Kiwanuka ως καλλιτέχνη. Το πέμπτο στούντιο άλμπουμ του με κέρδισε με έναν πολύ δικό του τρόπο: με τη γλυκύτητα, την εκφραστικότητα χωρίς φανφάρα και τη δύναμη των στίχων του. Οι συνθέσεις μου έδωσαν την αίσθηση μεγαλύτερης ελευθερίας, με τον ζεστό, αυθεντικό soul-folk χαρακτήρα του. Αν δεν είναι ό,τι πιο άρτιο έχει παραδώσει ο Kiwanuka, είναι σίγουρα από τα πιο αυθεντικά του.
Οι Gotts Street Park είναι ένα πολύ αγαπημένο μου σχήμα. Στο “Somewhere Between” κρατούν τον vintage soul-jazz χαρακτήρα τους, αλλά τον εμπλουτίζουν με folk και ψυχεδελικά στοιχεία. Ένας δίσκος ζεστός και γεμάτος, που σε κρατά κοντά του γιατί ο ήχος του αποτυπώνει αυτό που βλέπεις στο εξώφυλλο: μια μπάντα που παίζει μαζί και ηχογραφεί αναλογικά στο ίδιο δωμάτιο. Στα επιπλέον θετικά του δίσκου, οι συμμετοχές των Olive Jones, Celeste, Pip Millett και Matt Maltese!
Ο Daniele Luppi, με το “Wilma”, κατάφερε να ισορροπήσει εξαιρετικά τον ιταλικό κινηματογραφικό ήχο των ’70s με ψυχεδελικές, soul και pop παραγωγές. Στο πρότζεκτ συμμετέχουν δύο καλεσμένοι: ο γνώριμός μας, από τις προηγούμενες παραγράφους, Michael Kiwanuka και η Orion Sun. Νομίζω πως η δεύτερη ξεχωρίζει λίγο περισσότερο. Το ντουέτο τους, πάντως, “I Could Be The Sun, You Could Be The Moon”, είναι τόσο ανάλαφρο και γλυκό όσο ένα αυθεντικό ιταλικό gelato.
Το πρότζεκτ του Mike Milosh, “Rhye”, επέστρεψε με το “Joy II”. Μετά το εμβληματικό “Woman”, πίσω στο 2013, οι μετέπειτα δουλειές του μου φάνηκαν επιφανειακές και κάπως επαναλαμβανόμενες. Το τελευταίο άλμπουμ κινείται κι αυτό στο ίδιο alternative R&B, lo-fi ύφος.
Αλλά με τη μουσική πολλές φορές μού συμβαίνει ό,τι και με τους ανθρώπους. Ξέρεις τι έχουν να σου προσφέρουν. Τίποτα καινούργιο. Απλώς σου έχει λείψει η εκδοχή του τότε εαυτού σου. Και αυτό πάντα έχει κάτι να μου μάθει για μένα.
The post Κασέτα Οκτωβρίου: Ξένα κομμάτια σε Repeat (Πλευρά Α) appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα
