Ο τουρισμός –και φέτος– φαίνεται πως θα κάνει νέο ρεκόρ στις αφίξεις τουριστών και στα έσοδα. Πέρυσι, επίσης, κατέγραψε ιστορικά ρεκόρ. Το ίδιο συνέβη και τις προηγούμενες χρονιές, κάτι που σημαίνει ότι η λεγόμενη βαριά βιομηχανία της ελληνικής οικονομίας κάθε χρόνιο σπάει τα προηγούμενα ρεκόρ. Ο τουρισμός στη χώρα μας δεν αντιμετώπισε κρίση –ή αν την αισθάνθηκε ήταν ανεπαίσθητη– στα χρόνια των μνημονίων
Το γεγονός των θετικών επιδόσεων και των επαναλαμβανόμενων ρεκόρ σημαίνει ότι ο τουρισμός φέρνει πολύ χρήμα σε αυτούς –και δη στους πιο ισχυρούς– που τον διαχειρίζονται, αλλά αυτό δεν έχει το αποτύπωμα που θα έπρεπε στην ελληνική οικονομία. Ακόμη, οι υποδομές Υγείας στους τόπους υποδοχής έχουν τα μαύρα τους τα χάλια, ενώ είναι απολύτως αρνητική η επίδραση της τουριστικής κίνησης στον φυσικό πλούτο και ειδικότερα στην κατανάλωση νερού που έχει καταντήσει σπατάλη –κυρίως των νησιών.
Θα περίμενε, όμως, κανείς οι εργαζόμενοι στον τουρισμό να είναι πολύ καλά αμειβόμενοι και να βιώνουν πολύ καλές συνθήκες εργασίας. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, κάτι που επιβεβαιώνεται με ατράνταχτα στοιχεία στο σημερινό βασικό θέμα της εφημερίδας μας. Πίσω από τις επιδόσεις – ρεκόρ του τουρισμού κρύβονται άθλιες συνθήκες εργασίας και διαμονής των εργαζόμενων, εξαντλητικά ωράρια και φυσικά, το αυτονόητο σε μια τέτοια κατάσταση, εργατικά ατυχήματα. Φέτος, η εργασία ανηλίκων σε αυτόν τον κλάδο αυξήθηκε κατά 50% σε σχέση με πέρυσι, ενώ ταυτόχρονα διαπιστώνονται σοβαρή έλλειψη προσωπικού και σοβαρά προβλήματα στελέχωσης.
Η κατάσταση οδηγεί τους ξενοδόχους στην παραβίαση κάθε έννοιας εργασιακού δικαίου, στην παραβίαση των συλλογικών συμβάσεων και φυσικά στην παραβίαση του ωραρίου, χωρίς όμως όλα αυτά να φέρνουν ως αποτέλεσμα την αύξηση των αποδοχών των εργαζομένων. Στην πραγματικότητα η εντατικοποίηση της εργασίας και η υπερεξάντληση των εργαζομένων ένα αποτέλεσμα έχει: να φουσκώνει όλο και περισσότερο το πορτοφόλι των εργοδοτών.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός ή ευφυής για να καταλάβει γιατί γίνονται όλα αυτά. Η οικονομική επιτυχία του τουρισμού –πέραν του κάλλους της χώρας μας– βασίζεται πάνω στην απόλυτη αναρχία στην οποία αναπτύχθηκε ο κλάδος. Χωρίς σχέδιο, χωρίς ουσιαστικούς κανόνες και κυρίως χωρίς ουσιαστικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς από την Πολιτεία, ήταν και είναι φυσικό φαινόμενο, ως συνέπεια, το ξεζούμισμα των εργαζομένων.
Σε λίγους μήνες που θα δημοσιευτούν πληρέστερα οικονομικά στοιχεία, η κυβέρνηση θα θριαμβολογεί για τη «βαριά βιομηχανία» της ελληνικής οικονομίας. Και κάποιοι άλλοι θα κάθονται πάνω σε υπεργεμάτα χρηματοκιβώτια, όπου μέσα θα βρίσκονται τα ματωμένα από τον απλήρωτο ιδρώτα των εργαζομένων υπερκέρδη τους.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr