Η υπερκόσμια γαλήνη του προσώπου Της, συναφής με, αλλά και απομακρυσμένη από, τα γυναικεία πρόσωπα της καθημερινότητας, Μητέρα. Απ’ την Τήνο σού γράφω. Δεκαπενταύγουστος, μετά την αγρυπνία. Βλέπω και πάλι δίπλα μου να έχει ανοίξει το μαφόριο, το εξωτερικό ένδυμά της, για να μας πάρει στην αγκαλιά της, να μας ακούσει, να μας μιλήσει… Ακούς τι σου λέω; Συνέβη!
Στη Μονή Ξενοφώντος, στο αγιορείτικο μοναστήρι όπου συχνότερα καταφεύγω, μοναχοί, μεταξύ αυτών και Αμερικανός, κάτοχος ζηλευτών τίτλων οικονομικών, κοινωνικών σπουδών πριν αποφασίσει την ένταξή του στη μοναχική πολιτεία, μα και απλοί γεροντάδες που απαντούν «Χριστός Ανέστη γιε μου» όταν τους απευθύνεις «ευλογείτε», μου έχουν πει πως το μαφόριο στα εικονίσματα της Παναγίας είναι «το μέγα συριακό μαφόριο και των σημερινών έγγαμων γυναικών». Οι συμβολισμοί στις αποτυπώσεις Της «αποστολή τους έχουν να μας θυμίσουν πως η Παναγία είναι παλιά αλλά και σύγχρονη, παρούσα».
Εχω μοιραστεί με τους αναγνώστες της «Εφ.Συν.» πως έχω ισχυρό προσωπικό βίωμα. Η σκέψη, μ’ ερέθισμα τους υποβλητικούς ήχους-έννοιες και αυτού του Δεκαπενταύγουστου, επέστρεψε στον αγιορείτικο άπειρο χώρο, άπειρο χρόνο. Λες κι έχει φύγει ποτέ από εκεί… Παρούσα η μητρική παρουσία. Αθικτη ως αληθινή στα μάτια του λαού για τον οποίο κόπτεσαι…
Ας πάψεις να συγχέεις την αλήθεια με αρχιερείς, όσους συνεργάστηκαν με χούντες για να λες «όχι!». Αδελφό με μητέρα μας την Παναγία σε ένιωσα και αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο. Γι’ αυτό σου μιλώ έτσι…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr