Στη Νέα Υόρκη βρέθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να προεδρεύσει σε ανοιχτή συζήτηση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, με τίτλο «Διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας: Αναδυόμενες τεχνολογίες και θαλάσσια ασφάλεια», όπου κεντρικό ζήτημα ήταν ο αντίκτυπος των νέων τεχνολογιών στην προστασία της ναυσιπλοΐας και στη διεθνή σταθερότητα.Ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι «το Διεθνές Δίκαιο δεν μπορεί να εφαρμόζεται με επιλεκτικό τρόπο» και ότι «οι κανόνες που διέπουν τις θάλασσές μας δεν μπορούν να αναδιατυπωθούν ώστε να εξυπηρετήσουν τις φιλοδοξίες μεμονωμένων κρατών».
Χαρακτήρισε το τουρκολιβυκό μνημόνιο «κατάφωρη παραβίαση των θεμελιωδών αρχών του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας», σημειώνοντας ότι «είναι παράνομο, είναι αυθαίρετο και αντιβαίνει στη γεωγραφία την ίδια».
Είπε ότι Ελλάδα και Λιβύη είναι φυσικοί γείτονες στη θάλασσα, με αντικείμενες ακτές, και έχουν βάσει του Διεθνούς Δικαίου δικαίωμα να οριοθετήσουν τις θαλάσσιες ζώνες τους μέσω συμφωνίας. Αντίθετα, Τουρκία και Λιβύη δεν διαθέτουν αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές, επιχειρώντας ωστόσο να καθορίσουν ένα τεχνητό θαλάσσιο σύνορο. «Αυτό είναι παράλογο. Δεν υπάρχει προηγούμενο για μια τέτοια διαγώνια οριοθέτηση», τόνισε.
Ο κ. Μητσοτάκης υποστήριξε ότι οι δύο χώρες προσπάθησαν να χαράξουν σύνορο «ωσάν να μην υπάρχουν τα ελληνικά νησιά που βρίσκονται ανάμεσα στις ακτές τους». «Δεν πρόκειται για ακατοίκητους βράχους στη μέση της θάλασσας. Πρόκειται για ακμάζουσες κοινότητες, με ιστορία αιώνων, δυναμικές οικονομίες, όπου ζουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι», είπε.
Σχετικά με το νομικό πλαίσιο, επισήμανε ότι «η γεωγραφία δεν μπορεί να ξαναγραφτεί» και ότι «τα κυριαρχικά δικαιώματα δεν μπορούν να διαγραφούν με το να χαράσσονται αυθαίρετες γραμμές σε έναν χάρτη». «Το Διεθνές Δίκαιο είναι απολύτως σαφές: τα νησιά έχουν δικαίωμα σε θαλάσσιες ζώνες, συμπεριλαμβανομένης της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, οι σχετικές διατάξεις της οποίας αντανακλούν εθιμικό δίκαιο δεσμευτικό για όλα τα κράτη», κατέληξε. «Καμία συμφωνία μεταξύ δύο κρατών δεν μπορεί να στερήσει από τρίτο κράτος τα κυριαρχικά του δικαιώματα. Και καμία διμερής συμφωνία δεν μπορεί να υπερισχύει του Διεθνούς Δικαίου».
Διαβάστε περισσότερα
Thepressproject.gr