Μια φορά κι έναν καιρό, γεννήθηκε ένα κοριτσάκι. Κανείς δεν χάρηκε ιδιαίτερα, γιατί εκείνη η φορά ήταν μία από τις όλες φορές που γεννήθηκε ακόμα μια γυναίκα την οποία οι άντρες, μα και πάρα πολλές γυναίκες, δεν ξέρουν. Δεν ξέρουν ποια είναι και τι να την κάνουν… Εκείνο το κοριτσάκι, λοιπόν, που γεννήθηκε εκείνη τη φορά, σαν τις όλες φορές, μεγάλωσε. Και έγινε γυναίκες τέσσερις.
Η πρώτη έφτασε μέχρι τα 44. Τη μαχαίρωσε ένας άνδρας. Στον λαιμό. Με τα χέρια του. Στη Ροδόπη. Τη μέρα που θα κατέθετε αίτηση διαζυγίου ώστε να μην μπορεί να την αγγίξει πια. Λες και του ανήκε. Λες και ήταν ιδιοκτησία του. Γιατί αυτό το «λες» σ’ το λένε όλοι από γεννησιμιού σου: Είσαι άνδρας; Είσαι ιδιοκτήτης. Είσαι γυναίκα; Είσαι ιδιοκτησία. Αυτό σου «λεν». Ολοι. Με κάθε τρόπο. Και το μαθαίνεις καλά. Πολύ καλά το μαθαίνεις. Από γονείς, συγγενολόι, καθηγητάδες, δημοσιογράφους, καλλιτέχνες, γειτόνους και τριβόλους, κυβερνάρχες. Απ’ όλους!
Τον είχε καταγγείλει. Πολλές φορές. Για βρισίδι (που «λεν» πως δεν είναι και κάτι – άντρας είναι μωρέ, θα πει και μια κουβέντα παραπάνω), για βία, για για για… Τίποτα δεν έγινε. Ενα έγινε μονάχα: την έσφαξε. Ο γιος της την πήγε στο νοσοκομείο, η κόρη της τη βρήκε μαχαιρωμένη. Και κάπως έτσι, το παραμύθι συνεχίζεται.
Παραμυθάς είναι ένας συμπαθής γεράκος που έχει όνομα γένους θηλυκού (έτσι, για ξεκάρφωμα). Αυτός που τον λεν «πατριαρχία», υποτίθεται ότι πέθανε όταν αποκτήσαμε γυναίκες πρωθυπουργούς, γυναίκες πιλότους και Barbie με στηθοσκόπιο. Ωστόσο, σηκώνεται συχνότατα απ’ τον τάφο, τινάζει τα χώματα από πάνω του και ψιθυρίζει: «Είναι δικιά σου. Μόνο». Επειδή την παντρεύτηκες. Επειδή κοιμήθηκε μαζί σου. Επειδή κάποτε σου είπε «σ’ αγαπώ». Επειδή χθες έμεινε και σήμερα θέλει να φύγει. Να φύγει; Γελάει ο φαφούτης γεράκος. Δυνατά. Με χολή.
Η δεύτερη έφτασε ώς τα 45 της. Είχε αλλάξει σπίτι, είχε αλλάξει κλειδαριές, αλλά τη βρήκε. Την έριξε κάτω και την πυροβόλησε. Μετά, και τον εαυτό του. Τόσο δειλός. Τόσο λίγος. Είναι λίγοι. Είμαστε λίγοι. Φθηνοί. Γιατί ποτέ δεν μιλήσαμε καν για αντρική χειραφέτηση. Λες και μόνο η γυναικεία υπάρχει. Λίγοι. Και φθηνοί.
«Χρειάστηκαν πολλά χρήματα για να δείχνω τόσο φθηνή» απάντησε η τιτανοτεράστια Ντόλι Πάρτον σε έναν τιτανοβλάκα δημοσιογράφο που τη ρώτησε για τα στήθια της. Μήτε ο Ελβις δεν έφτανε την Πάρτον στο καλλιτεχνικό ανάστημα, την παρακαλούσε να του πουλήσει (ως δικό του ολοσχερώς) το «I will always love you», μα δεν του το ’δωκε ποτέ. Βλέπεις, ο λατρεμένος μας Ελβις ήταν τραγουδιστής μα όχι δημιουργός. Η Πάρτον ήταν και τα δυο. Και μόνο έδινε. Τα πάντα, παρεκτός των δικαιωμάτων των τραγουδιών της. Που ήταν έως τα τώρα Νο1 στα charts διαρκώς, για 35 χρόνια!
Οσο για την άλλη απίθανη, τη Γιαγιόι Κουσάμα, την τέταρτη πεθαμένη της παρέας, κακοποιήθηκε συναισθηματικά και επαγγελματικά απ’ όλη την Αμερική. Επειδή ήταν Γιαπωνέζα και γυναίκα, της έκλεβαν τις πρωτοποριακές της ιδέες, τις μοσχοπουλούσαν, λέγοντάς της ταυτόχρονα «μπράβο», ενώ η ίδια ψωμολύσσαγε. Μέχρι την απόπειρα αυτοκτονίας έφτασε, καθώς δεν τους άντεξε… Λίγοι.
Ωραία να θαυμάζουμε τη γυναικεία ελευθερία όταν είναι έκθεμα. Το πρόβλημα είναι όταν αποκτά διεύθυνση κατοικίας. Φωνή, σκέψη, αυτενέργεια. Κατεβάζω πρόταση: αν κάποτε θελήσουμε πραγματικά να φτιάξουμε ένα μνημείο στη γυναικεία χειραφέτηση, ας αφήσουμε τ’ αγάλματα. Μια πόρτα να φτιάξουμε. Ανοιχτή.
Και να φροντίσουμε, επιτέλους, η γυναίκα που την περνάει να φτάνει ζωντανή κι ολόκληρη στην άλλη πλευρά.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr