Ο σερβιτόρος φέρνει τον κατάλογο. Στο καφέ Ντε Φλορ, στη συνοικία Σεν Ζερμέν, στο Παρίσι. Καλοκαίρι, ο καιρός έχει δροσίσει. Κι όμως, οι διαδρομές του Παρισιού είναι κουραστικές, το μάτι αχόρταγο. Οι πόλεις, μικρές και μεγαλουπόλεις, κατακτιούνται μόνο με το περπάτημα.
Ο σερβιτόρος ευγενικός αλλά και ντυμένος με τη μεγάλη του ποδιά, έχει κανείς την αίσθηση ότι κουβαλάει στις τσέπες του, σ’ όλο του το σώμα, ήχους και μυρουδιές ενάμιση αιώνα, από τότε που ξεκίνησε να δέχεται πελάτες αυτό το περίφημο καφέ.
Ασυναίσθητα το βλέμμα καρφώνεται στη φράση «Μονοπάτια ελευθερίας». Ανήκει στον τίτλο ενός τετράτομου μυθιστορήματος του υπαρξιστή φιλοσόφου και πεζογράφου Ζαν-Πολ Σαρτρ. Σαν να τον βλέπω να πίνει τον καφέ του μαζί με τη σύντροφό του, τη Σιμόν ντε Μποβουάρ, κουβεντιάζοντας με την παρέα του για την ελευθερία και την κοινωνική ευθύνη. Οσο κι αν πέρασε η μπογιά του υπαρξισμού, η ευθύνη του ατόμου σε σχέση με τις επιλογές που κάνει παραμένει ενεργή. Πολύ περισσότερο αν αυτό συσχετιστεί με το γεγονός πως οι επιλογές μας δεν αφορούν μόνο τον εαυτό μας, αλλά επηρεάζουν και τους άλλους.
Αρκετά όμως ο υπαρξισμός. Μου το υπενθυμίζει το μιλφέιγ που παραγγείλαμε με τραγανά φύλλα σφολιάτας και πλουμιστή κρέμα βανίλιας. Ο άτιμος υπαρξισμός τρυπώνει και πάλι στη βανίλια βάζοντας τα δικά του ερωτήματα. Ποια είναι τα μονοπάτια ελευθερίας για έναν ταλαιπωρημένο πολίτη το καλοκαίρι του 2026; Μπορεί να ακολουθήσει αυτά τα μονοπάτια χωρίς χρήματα; Με βαριά τη διάθεση; Με τις κλαγγές των ξιφομαχούντων για την ψήφο του ή για την καταμέτρηση της βούλησής του στις καθημερινές δημοσκοπήσεις; Οσο κι αν κάποιοι πρωταγωνιστές στις μεγάλες λεωφόρους της πολιτικής κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να φαιδρύνουν την ατμόσφαιρα.
Σ’ αυτό το ασφυκτικό κοινωνικό περιβάλλον τα μονοπάτια τα καλοκαιρινά για να νιώσουν οι άνθρωποι στο σώμα και στην ψυχή τους δροσιά δεν είναι πάντα ορατά. Κοστίζουν πολύ οι παιδικές κατασκηνώσεις, οι διακοπές είναι πολυδάπανες. Οι τιμές στις ταβέρνες και σε ειδυλλιακά τοπία έχουν εκτοξευτεί στα ύψη.
Ομως χρειάζονται όλοι κάποιο μονοπάτι καλοκαιρινό, να ελαφρύνει η διάθεση, να ξεκουραστούν οι άνθρωποι. Να νιώθουν χαλαρότητα, να πάρουν τον καφέ τους κάτω από τον παχύ ίσκιο πλατάνου, να βρεθούν με συγγενείς και φίλους με ένα ποτό στο χέρι ή με ένα κρύο νερό.
Βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού. Ολοι χρειάζονται ένα καλοκαιρινό μονοπάτι, που θα τους απαλλάξει, έστω και για λίγο, από το δυσβάστακτο φορτίο της καθημερινότητας. Ενα μονοπάτι ελευθερίας για την ψυχή και το σώμα. Μπορεί να μην είναι το μεγάλο που υπόσχονται οι διαφημίσεις στην τηλεόραση. Θα είναι όμως το δικό μας.
Καλό καλοκαίρι.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr