Το αρχηγικό κόμμα του Αλέξη Τσίπρα έχει πάρει διαζύγιο με την Αριστερά και τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειονότητας της ελληνικής κοινωνίας. Η αμετάκλητη αυτή καταδίκη, η έξωση ούτως ειπείν από το εκκλησίασμα της Αριστεράς, ο αφορισμός των αιρετικών, ανήκει στη Νέα Αριστερά.
Η οποία, λίγες μέρες πριν, είχε κατατάξει την Αχτσιόγλου στην κατηγορία των αποσυνάγωγων, διότι τόλμησε να πει ότι παραιτήθηκε από τη Βουλή και από το συγκεκριμένο κόμμα γιατί δεν έβλεπε για τον εαυτό της «να έχει χρησιμότητα έτσι όπως είχαν γίνει τα πράγματα». Δεν έβλεπε για τον εαυτό της, άρα δεν έβλεπε και για την Αριστερά γενικώς, να έχει θέση στις κοινοβουλευτικές μάχες, ήταν το σκεπτικό της καταδικαστικής απόφασης.
Εχει ενδιαφέρον να το κάνει κανείς εικόνα. Κάποιοι συνεδριάζουν με καταθλιπτική σοβαρότητα, ανταλλάσσουν απόψεις και καταλήγουν στο καταδικαστικό πόρισμά τους: Ο Τσίπρας έχει πάρει διαζύγιο με την Αριστερά! Και με τη συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας. Μάλιστα. Αναγνωρίζουν δηλαδή στον εαυτό τους όχι μόνο μια άμωμη, άχραντη και αμόλυντη αριστεροσύνη, αλλά και το δικαίωμα να κρίνουν ποιος διαθέτει την ευλογία και ποιος όχι. Ποιος δικαιούται να λέει ότι είναι αριστερός και ποιος διαπράττει αντιποίηση ιδεών. Ποιος είναι τελικά αριστερός -ό,τι και να σημαίνει αυτό στο κεφάλι τους- και ποιος όχι. Και ύστερα ανακοινώνουν την απόφασή τους στην ελληνική κοινωνία. Που την περιμένει με αγωνία…
Σε κάτι τέτοιες καταστάσεις η πιο σώφρων πολιτική συμβουλή είναι να μην πηγαίνεις κόντρα. Ετσι είναι, αν έτσι νομίζουν. Αν βλέπουν τον εαυτό τους να κρατά τη ρομφαία και να διώχνει από το ιερό τους ασεβείς, γιατί να τους διαψεύσεις; Εφόσον ανακοινώνουν ότι ο Τσίπρας πήρε διαζύγιο, πήρε διαζύγιο. Εφόσον επιμένουν ότι η ΕΛΑΣ είναι αρχηγικό κόμμα, είναι. Εφόσον διατείνονται ότι η Αχτσιόγλου καταθέτει τα όπλα μπροστά στη Δεξιά, γιατί να τους στενοχωρήσεις επιμένοντας στο αντίθετο; Αν, με δυο λόγια, κάποιος κατασκευάζει ένα σύμπαν, στο οποίο ο ίδιος είναι κυρίαρχος, εκδότης ιδεολογικών διαβατηρίων, ου μην αλλά και διαζυγίων, ποιο το νόημα να επιχειρήσει κανείς να τον προσγειώσει στη μίζερη πραγματικότητα της ύπαρξής του;
Στο κάτω κάτω, δεν πρέπει και να τα μεγαλοποιούμε. Από συμβάντα του είδους σε όλες τις παρατάξεις, με την Αριστερά πρωταθλήτρια, ποτέ δεν είχαμε έλλειψη. Προδότες, λιποτάκτες και υποκριτές κοσμούν το σχετικό λίμπρο ντ’ όρο της πολιτικής μας ιστορίας.
Οσο μικρότερη επιρροή μάλιστα έχουν οι κριτές, όσο πιο απομονωμένοι αισθάνονται, τόσο πιο σίγουροι είναι για την απόλυτη αλήθεια τους. Και τόσο πιο αυστηροί στις καταδίκες τους, κάποτε με δραματικά αποτελέσματα. Και κάποτε με αδιάφορα -ευτυχώς- όπως στην περίπτωση της μικρής αλλά τίμιας Αριστεράς, που δηλώνει Νέα, αλλά μάλλον δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί πόσο παλιές είναι οι πρακτικές της.
Και εν τέλει, σε κάποιους που πιστεύουν ότι είναι αριστεροί εκδότες διαζυγίων, μια απάντηση μπορεί να δώσει κανείς: Λίγη σοβαρότητα ποτέ δεν βλάπτει. Ούτε την Αριστερά, αλλά ούτε και τους ληξίαρχους…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr