Η 29η Νοεμβρίου 1999 στο Σιάτλ ήταν μια υγρή, βροχερή μέρα. Οι διαδηλωτές εγκαταστάθηκαν στους κεντρικούς δρόμους, διαμαρτυρόμενοι για τη σύνοδο σε επίπεδο υπουργών του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου.
Πολλοί έκαναν και καθιστική διαμαρτυρία έξω από το κτίριο όπου θα λάμβανε χώρα η σύνοδος και δεν εννοούσαν να σηκωθούν και να φύγουν. Καθώς εμποδιζόταν η πρόσβαση των αντιπροσωπειών, η υπομονή του δημάρχου, Πολ Σελ, και του διοικητή της αστυνομίας της πόλης, Νορμ Στάμπερ, εξαντλήθηκε. Αυτό που επακολούθησε, μέχρι και τις 3 Δεκεμβρίου, έχει αποκληθεί και «Μάχη του Σιάτλ».
Αυτή η διαδήλωση θεωρείται ορόσημο για τις διαδηλώσεις της νέας εποχής. Από τη μία πήραν εκεί, για πρώτη φορά, μεγάλη δημοσιότητα οι Black Bloc, που αναμίχθηκαν με τα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης. Από την άλλη, η διαδήλωση αυτή αποτέλεσε το σημείο μηδέν για μια αστυνομία που άλλαξε εντελώς όψη. Για πρώτη φορά έγινε τόσο εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων, σπρέι πιπεριού, λαστιχένιων σφαιρών και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης. Εγινε δηλαδή αυτό που έκτοτε βλέπουμε συνεχώς στους δρόμους και στις οθόνες μας.
Ο Στάμπερ, που είχε τότε παραιτηθεί από το πόστο του, συνταξιούχος πλέον, δηλώνει τώρα μετανοημένος. Μιλώντας σε σειρά ντοκιμαντέρ του Πολ Μορεϊρά, ντοκιμαντερίστα με πλουσιότατο έργο, λέει ότι στη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε μετά, ρωτήθηκε από δημοσιογράφο αν λέει ειλικρινά ότι θεωρεί πως έπραξε σωστά. Τότε είχε πει ναι, αλλά του πήρε πέντε χρόνια να καταλάβει ότι ήταν ειλικρινής έναντι όλων, όχι όμως και απέναντι στον εαυτό του. «Γιατί να ρίξεις δακρυγόνα σε διαδηλωτές μη απειλητικούς και μη βίαιους;» αναρωτιέται. Και συνεχίζει: «Φέρθηκα ανόητα. Αν είχαμε την πρόθεση να εξάψουμε πάθη τέτοια που να οδηγήσουν σε καταστροφές, δεν θα μπορούσαμε να έχουμε επινοήσει κάτι διαφορετικό».
Εκτοτε τα πάντα άλλαξαν. Στις δημοκρατίες ο στρατός δεν βγαίνει στους δρόμους, ωστόσο η αστυνομία μοιάζει όλο και περισσότερο με στρατό. Εχει οπλισμό και εξοπλισμό αδιανόητο για τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, όταν σε εικόνες διαδηλώσεων της εποχής βλέπουμε αστυνομικούς άοπλους, με απλές στολές, καπέλα και εμφανή πρόσωπα. Πολλοί αστυνομικοί λένε ότι νοσταλγούν εκείνες τις διαδηλώσεις των εργατών, που ήταν ήρεμες και προβλέψιμες. Πλέον δεν υπάρχουν εργατικές διαδηλώσεις, στις διαδηλώσεις μετέχει ένα πλήθος ανθρώπων ποικίλων προελεύσεων και επαγγελμάτων, με κύριο χαρακτηριστικό την εργασιακή και οικονομική ανασφάλεια. «Υπάρχει ένα πλήθος από μοναχικούς θυμούς», λέει ο Στάμπερ.
Μετά τα κινήματα των «Κίτρινων Γιλέκων» στη Γαλλία, που και αυτά ξεκίνησαν έναν Νοέμβριο, του 2018, η κυβέρνηση Μακρόν παρήγγειλε 90 θωρακισμένα οχήματα, μικρά τανκς, για τη χωροφυλακή και για τις διαδηλώσεις στις πόλεις. Εχουν πολυβόλο (για τρομοκράτες), στα πλάγια εκτοξευτήρες δακρυγόνων (για διαδηλωτές), επίσης εκτοξευτήρες οβίδων κρότου-λάμψης και κάμερα 360 μοιρών. Κάθε τόσο κόβονται αυτιά, χέρια, βγαίνουν μάτια. Ηδη στις 8 Δεκεμβρίου 2018 η χρήση φλας-μπολ από τη γαλλική αστυνομία στέρησε την όραση σε 4 ανθρώπους.
Ας ελπίσουμε να μη γενικευτεί η τύφλωση. Να βλέπουμε, όσο γίνεται, καθαρά…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr