Της
ΝΑΓΙΑΣ ΓΡΗΓΟΡΑΚΟΥ
Βουλευτού ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ Λακωνίας,
Υπεύθυνης ΚΤΕ Πολιτισμού
Το πρόσφατο νομοσχέδιο του υπουργείου Πολιτισμού άξιζε πραγματικά μια ουσιαστική κοινοβουλευτική συζήτηση. Μέσα από τα 141 άρθρα του άγγιζε κρίσιμες πλευρές της πολιτιστικής πολιτικής, όπως η διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς, τον ΟΔΑΠ, οι ενάλιες αρχαιότητες, το Cash Rebate, το ΕΚΚΟΜΕΔ και πολλά ακόμη. Παρ’ όλα αυτά, συζητήθηκε σχεδόν αθόρυβα, στη σκιά της Συνταγματικής Αναθεώρησης, με διαδικασίες fast track, που δεν ευνοούσαν την επεξεργασία ή τη σύνθεση και τελικά… πέρασε νύχτα.
Και όχι μόνο. Η κυβέρνηση δεν απάντησε σε κανένα από τα ερωτήματα που πραγματικά τέθηκαν. Αντιθέτως, προτίμησε να στήσει απέναντί της μια βολική καρικατούρα της αντιπολίτευσης που δήθεν δεν θέλει αξιοποίηση του πολιτιστικού μας πλούτου, που στο άκουσμα της λέξης «εμπορικό» παθαίνει αλλεργία, που βλέπει παντού ξεπούλημα και ιδιωτικοποίηση. Και στη συνέχεια απάντησε σε αυτήν την καρικατούρα και δήλωσε δικαιωμένη!
Μόνο που το ΠΑΣΟΚ δεν είπε αυτά. Δεν είπαμε ότι αύριο πωλείται η Ακρόπολη. Δεν είπαμε ότι εκποιείται ο Μυστράς. Δεν είπαμε ότι ο πολιτισμός πρέπει να μείνει κλεισμένος σε αποθήκες, αδρανής και αποκομμένος από την κοινωνία. Ρωτήσαμε, όμως, επίμονα γιατί ιδρύεται μια νέα ανώνυμη εταιρεία για να αναλάβει λειτουργίες που κάνει ήδη ο ΟΔΑΠ; Γιατί μεταφέρεται το 95% των αρμοδιοτήτων του ΟΔΑΠ σε μια καινούργια εταιρική δομή; Αν ο ΟΔΑΠ πέτυχε, γιατί παρακάμπτεται; Αν δεν πέτυχε, γιατί η κυβέρνηση πανηγυρίζει; Αν το πρόβλημα είναι ότι φορτώθηκε πολλές αρμοδιότητες, γιατί δεν στελεχώνεται, δεν ενισχύεται, δεν αναβαθμίζεται;
Στα παραπάνω, η υπουργός Πολιτισμού κ. Λίνα Μενδώνη, αντί απάντησης, από τη μία παρουσίαζε τον ΟΔΑΠ ως επιτυχημένο οργανισμό, με αυξημένα έσοδα, έργα και ψηφιακές υποδομές, και αμέσως μετά υποστήριζε ότι χρειάζεται μια νέα ΑΕ δίπλα του, για να αναλάβει όλες τις κρίσιμες εμπορικές και επιχειρησιακές λειτουργίες.
Απάντηση δεν πήραμε βέβαια ούτε για το κόστος. Η νέα δημόσια ΑΕ ξεκινά με 3 εκατ. ευρώ μετοχικό κεφάλαιο από το Δημόσιο και τον ΟΔΑΠ και με μία έκτακτη επιχορήγηση άλλων 3 εκατ. από τον ΟΔΑΠ, προβλέπει προσωπικό, διοίκηση, λειτουργικά έξοδα, διαχειριστική αμοιβή. Πόσο θα κοστίζει κάθε χρόνο; Ποιο θα είναι το ανώτατο όριο των δαπανών της; Η κυβέρνηση, που ζητά κοστολόγηση από την αντιπολίτευση για κάθε πρόταση κοινωνικής πολιτικής, έφερε έναν νέο φορέα χωρίς να μας λέει τον λογαριασμό!
«Εδώ εφαρμόζεται η πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη», μας είπε η υπουργός για να υποστηρίξει το νομοσχέδιο. Αλλά ποια πολιτική; Αυτή του δήθεν πιο μικρού ή του λιγότερου κράτους; Καμία συνέπεια ούτε προς αυτό, γιατί στην πράξη το νομοσχέδιο δεν μικραίνει το κράτος. Το τεμαχίζει. Το απλώνει πλάγια, μέσα από νέες εταιρείες, νέα νομικά πρόσωπα, νέα διοικητικά συμβούλια, νέες θέσεις, νέες συμβάσεις, νέους ενδιάμεσους. Λιγότερο κράτος για τη σταθερή στήριξη του δημιουργού και του εργαζόμενου στον πολιτισμό. Λιγότερο κράτος, όταν πρόκειται για λογοδοσία και διαφάνεια. Περισσότερο κράτος όταν πρόκειται για δημόσιο χρήμα, αναθέσεις και «ευέλικτα», λιγότερο ορατά σχήματα.
Το ίδιο κενό απαντήσεων υπήρξε και στον οπτικοακουστικό τομέα. Το ΠΑΣΟΚ αναγνώρισε τη σημασία του Cash Rebate. Όμως η ένταξη ψυχαγωγικών προγραμμάτων, realities και τηλεπαιχνιδιών στην ίδια δεξαμενή δημόσιας ενίσχυσης με τον κινηματογράφο, το ντοκιμαντέρ, το animation και την ανεξάρτητη παραγωγή δημιουργεί σοβαρό ζήτημα πολιτιστικής στόχευσης. Ρωτήσαμε το αυτονόητο: Πώς θα έχουν πρόσβαση οι τηλεοπτικοί σταθμοί σε δημόσια ενίσχυση, όταν δεν έχει προηγουμένως διασφαλιστεί η πλήρης συμμόρφωσή τους με την υποχρέωση διάθεσης του 1,5% των ετήσιων διαφημιστικών εσόδων τους για κινηματογραφικά έργα; Και εδώ καμία απολύτως απάντηση. Ούτε καν μία νύξη.
Αντί για απαντήσεις, ακούσαμε χαρακτηρισμούς. Ακούσαμε έναν κυβερνητικό μονόλογο που κατηγορούσε σύσσωμη την αντιπολίτευση για προσκόλληση στο παρελθόν, για προγονοπληξία και μουμιοποίηση του πολιτισμού. Και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε η συζήτηση για το νομοσχέδιο.
Μόνο που αυτό δεν είναι διάλογος και απέχει πολύ από την καλή νομοθέτηση. Η κυβέρνηση δεν απάντησε στα ερωτήματα, απάντησε στον εαυτό της. Δεν υπερασπίστηκε ένα συνεκτικό σχέδιο πολιτιστικής πολιτικής, αλλά τις ιδεολογικές της εμμονές για αποτελεσματικές εταιρείες αντί για ενίσχυση δημόσιων οργανισμών, για «ευελιξία» αντί για καθαρή λογοδοσία και για εμπορική διαχείριση αντί για πραγματική πολιτιστική στρατηγική.
Είναι σίγουρο πως στον πολιτισμό αξίζει κάτι καλύτερο από αυτό. Όμως εξίσου σίγουρο είναι πως και στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες αξίζει να υπάρχει χώρος για ουσιαστική επεξεργασία, ακρόαση των ενστάσεων και απαντήσεις επί της ουσίας. Γιατί η ποιότητα της νομοθέτησης προφανώς δεν κρίνεται μόνο από το τι ψηφίζεται αλλά και από το πώς ψηφίζεται.
Αυτός ήταν, τελικά, ένας «πολιτισμένος» κυβερνητικός διάλογος.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
Ακολουθήστε το paron.gr στο Google News
➜
Ακολουθήστε το paron.gr στο MSN
➜
The post Ν. Γρηγοράκου: Ένας «πολιτισμένος» κυβερνητικός διάλογος appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα