Μας μιλούν για ανάπτυξη που καλπάζει κοντά στο 2%, για θεαματική μείωση του δημόσιου χρέους κατά 7,9 μονάδες του ΑΕΠ και για πρωτογενή πλεονάσματα-μαμούθ που αγγίζουν το 3,6%.
Ακούγοντας αυτούς τους αριθμούς, ένας ξένος παρατηρητής θα υπέθετε ότι η Ελλάδα ευημερεί. Η πραγματικότητα όμως, όπως την αποτυπώνει ακόμα και η φθινοπωρινή Εκθεση του Ελληνικού Δημοσιονομικού Συμβουλίου (ΕΔΣ), είναι παντελώς διαφορετική, διότι η ελληνική οικονομία ζει μια βαθιά υποκριτική διπλή ζωή.
Από τη μία πλευρά, το κράτος θησαυρίζει. Τα έσοδα από τον ΦΠΑ στο πρώτο εξάμηνο εκτοξεύτηκαν στα 14,58 δισεκατομμύρια ευρώ, ξεπερνώντας τον στόχο κατά εκατοντάδες εκατομμύρια. Πώς επιτεύχθηκε αυτό το «θαύμα»; Οχι μόνο από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, αλλά κυρίως επειδή οι τιμές των αγαθών διευρύνουν τεχνητά τη φορολογική βάση. Το κράτος, δηλαδή, λειτουργεί ως ο μεγαλύτερος «μαυραγορίτης» της κρίσης: όσο ακριβότερα πληρώνει ο πολίτης το ψωμί, το γάλα και το ρεύμα, τόσο περισσότερο φόρο εισπράττει το δημόσιο ταμείο για να εμφανίζει μετά περήφανα πλεονάσματα.
Από την άλλη πλευρά, στην απέναντι όχθη της πραγματικής ζωής βρίσκονται τα συντριμμένα νοικοκυριά. Η άνοδος των τιμών καταστρέφει την αγοραστική δύναμη, την ώρα που οι πραγματικές αμοιβές των εργαζομένων παρουσιάζουν την εξοργιστική, μηδενική αύξηση του 0,1%. Ενώ στην ευρωζώνη οι μισθοί ανασαίνουν, στην Ελλάδα παραμένουν καθηλωμένοι στον πάγο και η ιδιωτική κατανάλωση επιβραδύνεται δραματικά στο 0,9%.
Το εκρηκτικό κοκτέιλ συμπληρώνεται από την ενέργεια, που παραμένει ο βασικός τροφοδότης της ακρίβειας. Με τις τιμές της ενέργειας στην Ελλάδα να αυξάνονται κατά 10,6% στο οκτάμηνο, έναντι 6,6% στην ευρωζώνη, και τις υπηρεσίες εστίασης και στέγασης να καλπάζουν με αυξήσεις έως 9,5%, ο δομικός πληθωρισμός στο 3,2% επιβεβαιώνει ότι οι ανατιμήσεις έχουν διαλύσει πλέον όλο το φάσμα της αγοράς.
Και τι κάνει η κυβέρνηση απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα; Μας κουνάει το δάχτυλο για τη «δημοσιονομική σταθερότητα». Μας λέει ότι ο δημοσιονομικός χώρος εξαντλήθηκε, ότι οι καθαρές δαπάνες ξεπέρασαν τα όρια (8% έναντι 3,6%) και ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για ουσιαστικά μέτρα στήριξης. Με λίγα λόγια, το μήνυμα είναι σαφές: «Σφίξτε τα ζωνάρια».
Οταν τα φορολογικά έσοδα αυξάνονται επειδή ο κόσμος δεν μπορεί να αγοράσει τα βασικά και όταν το Ταμείο Ανάκαμψης φτάνει στο τέλος του χωρίς να έχουν λυθεί οι διαρθρωτικές αδυναμίες της παραγωγικότητας και των επενδύσεων, το αφήγημα της «ανάπτυξης» καταρρέει. Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλους αριθμούς που ευημερούν σε εκθέσεις, την ώρα που οι πολίτες φτωχοποιούνται. Ζητά πίσω το διαθέσιμο εισόδημα που της κλέβουν καθημερινά ο πληθωρισμός, η αισχροκέρδεια και η διαφθορά.
*Πολιτικής και οικονομικής αναλύτριας
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr
