Το ξεκίνημά του στην ΕΦΕΕ τού χάρισε τον αρχικό χαρακτηρισμό ως «μετριοπαθούς αριστερού διανοουμένου». Η αλλαγή του Γεωργίου Παπανδρέου τού χάρισε ένα διαβατήριο και την παρισινή περίοδο.
Κοσμογονικές οι αλλαγές, τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε κοινωνικο-πολιτικές εξάρσεις, και ο Στέλιος Ράμφος έγινε στόχος των εν τη αφελεία τους και ποικιλία των τάσεων αριστεριστών.
Ανακαλύπτει τους Σιτουασιονιστές, και απ’ αυτούς τον Κορνήλιο Καστοριάδη,
Κυκλοφορεί στους δρόμους του Μάη του ’68, ανακαλύπτοντας διασυνδέσεις της φύσης με τη νεο-πλατωνική φιλοσοφία. «Ξέρεις, εγώ τώρα είμαι Συντηρητικός», θα μου εξομολογηθεί μια μέρα περιπλάνησης στα δρομάκια των Εξαρχείων.
Στροφή στη φυσιολατρική «υγιεινή» διατροφή, θα μισήσει κάθε μορφής βία και θ’ αποκηρύξει τον Καστοριάδη και τον σταλινισμό που κρύβεται παντού. Οντως, από «επαναστάτης» γίνεται «συντηρητικός», σαν το καλοκαίρι που διαδέχεται την άνοιξη.
Οι κατά καιρούς «οπαδοί» του δεν τον αναγνωρίζουν και τον μισούν που τους εγκατέλειψε μόνους σε μια…ξεπερασμένη εποχή. Η νεο-χριστιανική εποχή θα εκφραστεί με πληθώρα διαφορετικών επιμέρους απόψεων και ο Στέλιος προχωράει μόνος, ανένδοτος στις μεταλλάξεις του και διατηρώντας την κρυφή και θανατηφόρα «αίσθηση του χιούμορ».
Σ’ ευχαριστώ, Στέλιο, ποτέ δεν θα σε ξεχάσω και θα χαίρομαι πάντα ανθρώπους να διαφωνούν κόσμια, δικαιώνοντας τον Διάλογο. Λόγο ύπαρξης του ίδιου του λόγου. Καλό σου ταξίδι. Τα συλλυπητήριά μου στην οικογένεια.
*Σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, θεωρητικός του κινηματογράφου
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr