Ενα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούσαν μέχρι τώρα όσοι προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν την προπαγάνδα της Ακροδεξιάς ήταν ότι τα κόμματά της απλώς «επενδύουν στην γκρίνια». Ο 36χρονος Ούλριχ Ζίγκμουντ, που κατόρθωσε να φτάσει μια ανάσα από την απόλυτη πλειοψηφία την περασμένη Κυριακή στη Σαξονία-Ανχαλτ συγκεντρώνοντας ποσοστό 44% στις κρατιδιακές εκλογές, μάλλον έχει μελετήσει αυτό το επιχείρημα για να καταφέρει να το ανατρέψει.
Η επιτυχία του δεν βασίστηκε στα αντανακλαστικά των «γκρινιάρηδων» και μόνο. Προφανώς και η δυσαρέσκεια που υπάρχει στην πρώην Ανατολική Γερμανία απέναντι στους «δυτικούς» είναι το υπόβαθρο της επιτυχίας της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) και του ίδιου προσωπικά.
Στη βάση της κοινωνίας, με… κέφι
Ομως ο επαγγελματίας αρωματοπώλης επιχείρησε να δώσει ένα θετικό «άρωμα» στην εκστρατεία του, που ήταν στοχευμένη και άρτια οργανωμένη. Φυσικά και έδωσε μεγάλο βάρος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά δεν περιορίστηκε μόνο σε αυτά. Η επαφή του με τη «βάση» ήταν καθημερινή και ξεπερνούσε τον παραδοσιακό από καθέδρας τρόπο που έχουν συνηθίσει ως βασικό εργαλείο τους οι παραδοσιακοί πολιτικοί. Πήγε σε στέκια, σε πλατείες και μαγαζιά, έβγαλε σέλφις, υπέγραψε αυτόγραφα σε δωρεάν μπλουζάκια, κέρασε μπίρες, «μοιράστηκε» την καθημερινότητά του με τους συμπατριώτες του από το καθημερινό τζόκινγκ μέχρι τις βόλτες με το μηχανάκι, ένα παλιό ανατολικογερμανικό Simson το οποίο έχει πλέον μετατραπεί σε καλτ σύμβολο βαμμένο στα χρώματα του κόμματος.
Το βασικό μήνυμα του Ούλριχ ήταν ότι «η ψήφος σου μετράει», «μπορούμε το αδύνατο», «όλα είναι δυνατά». Κατάφερε να αυτοπαρουσιάζεται όχι ως κομμάτι του πολιτικού συστήματος και μάλιστα του πιο επικίνδυνου, αλλά ως πολέμιός του, ως εκφραστής των επιθυμιών και αναγκών των απλών ανθρώπων. Ετσι πέτυχε να κινητοποιήσει περίπου 150.000 «μη ψηφοφόρους» των προηγούμενων εκλογών. Παρουσίασε σαν κινδυνολογία της απειλούμενης ελίτ τις προειδοποιήσεις για τους κινδύνους από μια ακροδεξιά κυβέρνηση. Μετέτρεψε σε δικά του πλεονεκτήματα τα επιχειρήματα των αντιπάλων.
Η απαξίωση της Ιστορίας
Ηταν πάντα ευδιάθετος και ετοιμόλογος, ποτέ δεν έχασε δημόσια την ψυχραιμία του, ακόμα και όταν τον ρωτούσαν για κάποιες «ιδέες» του που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν φιλοναζιστικές, όπως η άποψη ότι δεν χρειάζεται να αφιερώνεται τόσος χρόνος στα σχολεία για την ιστορία του Τρίτου Ράιχ.
Το μάρκετινγκ έτσι κι αλλιώς έχει περάσει στην πολιτική, όπως και η προσπάθεια, για την οποία δεν είναι ανεύθυνα και τμήματα της παραδοσιακής Δεξιάς, «να σταματήσουμε να συζητάμε διαρκώς και ενοχικά για το παρελθόν» και να κοιτάξουμε όλοι μαζί το μέλλον. Της πατρίδας. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τη Γερμανία.
Αλλά και οι ιδέες της AfD για το μέλλον μοιάζουν βγαλμένες από τη ναφθαλίνη, απλώς έχουν αποκτήσει άλλο περιτύλιγμα. Ο όρος «Remigration», που σημαίνει κάτι σαν αντιμετανάστευση, εννοεί την απομάκρυνση (απέλαση, εκδίωξη;) των μη Γερμανών από τη χώρα. Δεν έχουν άδικο μετανάστες που ζουν στη Σαξονία-Ανχαλτ να σκέφτονται ότι με τέτοια ρητορική αν κάποια στιγμή η AfD γίνει κυβέρνηση, τότε θα μπορούσαν οι πιο φανατικοί της να αρχίζουν να ονειρεύονται πογκρόμ.
Βεβαίως ο Ζίγκμουντ δεν πρόκειται να πει κάτι τέτοιο. Δεν ταιριάζει στην εικόνα της ευδιαθεσίας. Στοχεύει και στα απολιτίκ κοινά από τα οποία ζητά απλώς να του δώσουν την ψήφο τους. Αυτός ξέρει τι θα την κάνει μετά.
Ο Ζίγκμουντ είναι η ενσάρκωση μιας Ακροδεξιάς που έχει πλέον μάθει να λειτουργεί επαγγελματικά και όταν χρειαστεί και χειρουργικά. Αξιοποιεί όλα τα μέσα της σύγχρονης επικοινωνίας και διαφήμισης, δεν έχει πρόβλημα να καβαλήσει οποιοδήποτε λαϊκίστικο κύμα μπορεί να την πάει πιο ψηλά, έμαθε να χρησιμοποιεί μια γλώσσα που μπορεί να κερδίζει όλα τα ακροατήρια. Φοβίζει όλο και λιγότερους. Μπορεί να είναι ταυτόχρονα το κόμμα των 18ρηδων «χαβαλέδων», των εργατών, των φοβισμένων συνταξιούχων. Ο Ζίγκμουντ επιβεβαιώνει αυτό που λένε οι πολιτικοί επιστήμονες, ότι η AfD μετατρέπεται σε ένα «Λαϊκό Κόμμα» επειδή απλώνεται σε όλες τις βαθμίδες της κοινωνίας, ιδιότητα που έχουν απολέσει πλέον οι Σοσιαλδημοκράτες και εν μέρει και οι Χριστιανοδημοκράτες. Η AfD δεν είναι πια ένα κόμμα διαμαρτυρίας. Δηλώνει έτοιμη να κυβερνήσει.
Η Ακροδεξιά θα επιχειρήσει να «κλωνοποιήσει» τον Ζίγκμουντ για να κερδίσει κι άλλες σημαντικότερες εκλογικές μάχες. Ισως κάποιοι να ελπίζουν ότι απλώς πρόκειται για μια περαστική φιγούρα, σαν και αυτές που έχουμε δει και σε άλλους χώρους και σε άλλες χώρες. Η διαφορά εδώ είναι ότι ο συγκεκριμένος δεν προέκυψε από το πουθενά, αλλά είναι αποτέλεσμα μιας διαδικασίας πίσω από την οποία βρίσκεται ένα ολόκληρο σύστημα. Και πολλά λάθη από εκείνους που τάχα θέλουν να στήσουν ένα «Τείχος Δημοκρατίας».
Γιατί τoν επιλέξαμε
Γιατί πέτυχε την πρώτη νίκη από τις πολλές που ελπίζει να πετύχει η γερμανική Ακροδεξιά.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr