Νέα παράσταση στα social media έδωσε ο Άδωνις Γεωργιάδης, συνεχίζοντας την προσωπική του κόντρα με την Έλενα Ακρίτα. Αυτή τη φορά, ο υπουργός Υγείας δεν περιορίστηκε σε πολιτική απάντηση. Έβαλε στο τραπέζι εκλογικούς σταυρούς, λεξικά, συζύγους, πολιτικά «βαρίδια» και, φυσικά, το Νοσοκομείο Νίκαιας. Όλα σε μία ανάρτηση. Γιατί όταν είσαι υπουργός Υγείας, προφανώς πρέπει να έχεις άποψη επί παντός επιστητού.
Ο Γεωργιάδης φρόντισε αρχικά να μας ενημερώσει ότι εκλέγεται επί 20 χρόνια με «δεκάδες χιλιάδες ψήφους». Μια πληροφορία που προφανώς θεωρεί αρκετή για να συνοδεύει κάθε πολιτική του απάντηση. Μόνο που η εκλογή με σταυρό δεν μετατρέπει κανέναν σε υπεράνω κριτικής. Ούτε οι ψήφοι αποτελούν πιστοποιητικό ορθότητας. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, θα μπορούσαμε απλώς να καταργήσουμε τη Βουλή και να αφήσουμε τα excel των εκλογικών αποτελεσμάτων να κυβερνούν.
Στη συνέχεια ο υπουργός έπιασε τα λεξικά. Η μεγάλη εθνική μάχη της ημέρας δεν ήταν για το ΕΣΥ, τις ελλείψεις στα νοσοκομεία ή την ταλαιπωρία των ασθενών. Ήταν για το αν γράφεται «ζάπλουτος» ή «ζάμπλουτος». Κάπου ανάμεσα στα λήμματα και στις γλωσσικές αναλύσεις, χάθηκε και πάλι η λεπτομέρεια ότι ο άνθρωπος που κρατά το χαρτοφυλάκιο της Υγείας έχει πολύ πιο σοβαρά πράγματα να απαντήσει.
Αλλά η γλωσσολογία ήταν μόνο η προθέρμανση. Ο υπουργός πέρασε γρήγορα στους προσωπικούς χαρακτηρισμούς, αποκαλώντας την Ακρίτα «δοτή βουλευτή» και επιχειρώντας να ακυρώσει την πολιτική της παρουσία. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόση ενέργεια μπορεί να διαθέσει ένας υπουργός για να εξηγήσει γιατί ένας αντίπαλός του δεν είναι αρκετά σημαντικός για να τον κριτικάρει.
Το αποκορύφωμα ήταν η αναφορά στη σύζυγό του. Ο Γεωργιάδης κατηγόρησε την Ακρίτα ότι την έβαλε στη συζήτηση και μίλησε για υποκρισία. Ενδιαφέρον. Γιατί η πολιτική αντιπαράθεση έχει πλέον γίνει οικογενειακή υπόθεση, ενώ ο υπουργός που υποτίθεται ότι απαντά για τη δημόσια υγεία βρίσκει χρόνο να κάνει και προσωπική εκκαθάριση λογαριασμών στα κοινωνικά δίκτυα.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται το Νοσοκομείο Νίκαιας. Ο υπουργός δηλώνει ότι είναι «καλύτερα από ποτέ» και ότι πηγαίνει για εγκαίνια. Η φράση ακούγεται σχεδόν σαν διαφημιστικό σποτ: «Ελάτε, έχουμε εγκαίνια και όλα είναι τέλεια».
Μόνο που τα νοσοκομεία δεν κρίνονται από τις κορδέλες των εγκαινίων. Κρίνονται από το αν έχουν γιατρούς και νοσηλευτές, αν λειτουργούν οι κλινικές, αν υπάρχουν αξιοπρεπείς συνθήκες για ασθενείς και προσωπικό και αν ο πολίτης μπορεί να βρει περίθαλψη χωρίς να αισθάνεται ότι συμμετέχει σε κυνήγι θησαυρού.
Ο υπουργός, πάντως, έχει μια ενδιαφέρουσα στρατηγική: όταν δέχεται κριτική, απαντά για τους ψήφους του, όταν του μιλούν για πολιτική απαντά για λεξικά, όταν αναφέρονται στο έργο του μιλά για την Ακρίτα και όταν προκύπτει θέμα υγείας, καταλήγει στα εγκαίνια.
Ένα πράγμα μόνο δεν χρειάζεται να μας εξηγήσει: ότι είναι καλός στα social media. Αυτό το έχει αποδείξει.
Μας ενδιαφέρει περισσότερο να αποδείξει ότι είναι εξίσου αποτελεσματικός και εκεί που πραγματικά έχει σημασία: μέσα στα δημόσια νοσοκομεία.
Γιατί ο πολίτης που περιμένει στην ουρά των επειγόντων δεν ενδιαφέρεται πόσους σταυρούς πήρε ο υπουργός. Ούτε αν η Ακρίτα χρησιμοποίησε τη σωστή λέξη. Θέλει γιατρό, νοσηλευτή, αξιοπρεπή περίθαλψη και ένα ΕΣΥ που να λειτουργεί.
Και ίσως αυτό να είναι το μόνο debate που αξίζει πραγματικά να κερδίσει ο υπουργός.