Στις 24 Μαΐου 1968, ενώ το κίνημα του Μάη κορυφωνόταν παραλύοντας τη χώρα, ο Γάλλος πρόεδρος Σαρλ ντε Γκολ απηύθυνε διάγγελμα προς τον γαλλικό λαό, με το οποίο ανακοίνωσε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την έγκριση μεταρρυθμίσεων που τις συνέδεσε με την παραμονή του στην εξουσία. Δεν έπεισε κανέναν και η κρίση βάθυνε. Πέντε μέρες αργότερα, στις 29 Μαΐου 1968, «απέδρασε» ξαφνικά στο Μπάντεν Μπάντεν της Δυτικής Γερμανίας, έδρα των γαλλικών στρατιωτικών δυνάμεων «κατοχής», όπου συνάντησε τον στρατηγό Ζακ Μασί.
Οποιος και αν ήταν ο λόγος της «απόδρασής» του, οι εξελίξεις απέδειξαν ότι εκεί προετοίμασε το σχέδιο καταστολής του κινήματος του Μάη, πεπεισμένος ότι τη λύση θα έδιναν ο στρατός και οι δυνάμεις καταστολής. Χθες, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν απηύθυνε διάγγελμα προς τον γαλλικό λαό, εν μέσω μιας πανεθνικής κινητοποίησης, της οποίας το «κλίμα» θύμισε σε πολλούς τον Μάη του ’68.
Οι αναλογίες είναι πολλές, αλλά και οι διαφορές μεγάλες. Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για μια γνήσια λαϊκή εξέγερση. Με εμπροσθοφυλακή τη νεολαία, όπως και τότε, αλλά και με εμφατικό το εργατικό και πληβειακό στοιχείο.
Το ενδιαφέρον είναι πως ο γαλλικός «πετεινός», που από χλευαστικός χαρακτηρισμός των Ρωμαίων για τους φασαριόζους, γενναίους όσο και επιθετικούς και περήφανους Γαλάτες, έγινε στη συνέχεια, στα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης, σύμβολο της γαλλικής υπερηφάνειας και γενναιότητας, για ακόμα μια φορά «αφυπνίζει» την Ευρώπη. Η εξέγερση επεκτείνεται ή και συναντιέται με άλλα ρυάκια, στο Βέλγιο, την Ιβηρική, την Αλβανία, ενώ προδρομικά της σημάδια διακρίνονται ήδη και στη Γερμανία.
Οσο και να προσπαθούν οι κρατούντες να την αποδώσουν στην υποκίνηση του Μελανσόν στη Γαλλία ή σε άλλους υποκινητές σε άλλες χώρες, η πραγματικότητα και τα συνθήματα των διαδηλωτών καθιστούν πολύ καθαρό ποιοι είναι οι πραγματικοί «υποκινητές».
Είναι η αιώνια λιτότητα που προηγείται αλλά και ακολουθεί ενισχυμένη τις διαδοχικές κρίσεις και οδηγεί σε καθήλωση το εργατικό εισόδημα και σε κατάρρευση την Υγεία, την Παιδεία και το κοινωνικό κράτος· είναι η στροφή της ευρωπαϊκής πολιτικής προς τη στρατιωτικοποίηση και τη φανατική συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία εν μέσω προετοιμασιών για πόλεμο με τη Ρωσία, που αποθεώνει τις δαπάνες για εξοπλισμούς σε βάρος των κοινωνικών δαπανών· είναι η ευρωπαϊκή οικονομική και πολιτική παρακμή.
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τη συνέχεια. Γνωρίζουμε όμως ήδη ότι η αντιπολίτευση στις παρηκμασμένες πολιτικές ηγεσίες θα είναι στο εξής ηχηρή και από τα κάτω…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr