«Δεν θα λέμε για χρονολογίες. Θα λέμε… αόριστα!» Απέναντί μου ο γνωστός χορευτής, χορογράφος και ηθοποιός Δημήτρης Παπάζογλου μού δείχνει φωτογραφίες ξετυλίγοντας μια δημιουργική διαδρομή δεκαετιών. Ξεχωρίζει αυτές με την Αλίκη Βουγιουκλάκη («η πρώτη που με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε την ευκαιρία. Διαφορετικά δεν ξέρω ποια θα ήταν η μοίρα μου επαγγελματικά, όταν γύρισα από το εξωτερικό» λέει) και βέβαια με την επιστήθια φίλη του, τη Μαρινέλλα, της οποίας δηλώνει παντοτινός συνεργάτης – «δεν μπορώ να πω ήμουν – είμαι».
Στη Μαρινέλλα εξάλλου αφιερώνει και την ερμηνεία του στην παράσταση «Αυτή η νύχτα μένει» του Θ. Αλεξανδρή από το ΚΘΒΕ, σε σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού διευθυντή του Ασ. Πελτέκη, που έπειτα από έναν πρώτο κύκλο στη Θεσσαλονίκη έρχεται από αύριο και στην Αθήνα στο Δημοτικό Θέατρο «Ολύμπια». Αυτή ακριβώς η συμμετοχή του «σε ρόλο-έκπληξη» ήταν και η αφορμή για τη συνάντησή μας.
«Λέμε πως είναι ρόλος-έκπληξη διότι κανείς δεν περιμένει από τον Παπάζογλου να κάνει αυτό!» Υποδύεται τον Μάριο, υπαρκτό πρόσωπο στη Βέροια της δεκαετίας του 1980 που έγραψε ιστορία με τις εμφανίσεις του ντυμένος γυναικεία, εμπνευσμένος από τη Μαρινέλλα. «Με συγκινεί γιατί ο άνθρωπος αυτός κατάφερε να επιβιώσει και να έχει μεγάλη πορεία στην επαρχία. Μετέτρεψε το σκυλάδικο σε οικογενειακό μαγαζί. Αλλά και πόσους ανθρώπους έχει εμπνεύσει η Μαρινέλλα!». Μεγάλη πρόκληση για τον ίδιο να ερμηνεύει τον Μάριο με έμπνευση από εκείνην. «Την ξέρω πολύ καλά. Ξέρω όλα τα μυστικά και τις αντιδράσεις της. Αλλο μιμούμαι και άλλο προσεγγίζω συναισθηματικά αυτό που κάνω».
Λίγοι ίσως γνωρίζουν πως πριν αφοσιωθεί στο μιούζικαλ, για το οποίο έχει διακριθεί όσο λίγοι στην Ελλάδα, είχε υπάρξει υπότροφος στο μπαλέτο de la Jeunesse Romande της Λωζάννης, ότι στο Παρίσι σπούδασε κλασικό χορό με τον τότε διευθυντή της όπερας, R. Franquetti, αλλά και μοντέρνο χορό με τον P. Goss. Και ότι υπήρξε πρώτος χορευτής στο θέατρο τoυ Φράιμπουργκ της Γερμανίας και στο Statichebuuen Βέρνης.
«Δεν μπορείς να γίνεις γιατρός αν δεν σπουδάσεις κλασική ιατρική. Μετά παίρνεις ειδικότητα» μας λέει χαρακτηριστικά. «Το Φράιμπουργκ ήταν από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια για μένα. Θυμάμαι πόσο τρόμαξα όταν είδα για πρώτη φορά τη σκηνή: 30×30! Ενα παιδί τρομαγμένο ήμουν κι όταν επέστρεψα στην Ελλάδα. Είχα μεγάλη ανασφάλεια για το αν θα καταφέρω κάτι. Βέβαια ήμουν τυχερός γιατί ήμουν την κατάλληλη εποχή στο κατάλληλο σημείο. Μετά τη χούντα το ελεύθερο θέατρο χρειαζόταν μια φρεσκάδα, ανανέωση. Εγώ και ο Χάρης Μανταφούνης φέραμε έναν ευρωπαϊκό αέρα».
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη τον εμπιστεύτηκε στα τυφλά, παρότι «δεν με ήξερε. Της είμαι ευγνώμων γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να αποδείξω πρώτα στον εαυτό μου αν έχω προσόντα». Η Μαρινέλλα όμως, την οποία γνώριζε ήδη πολλά χρόνια πριν, χρειάστηκε περισσότερο χρόνο για να πειστεί. «Είχα ήδη κάνει την “Εύθυμη Χήρα”, το “Αννυ” και την “Εβίτα” με την Αλίκη. Ηθελε να είναι σίγουρη». Μετά υπήρξαν σεζόν που χορογραφούσε ταυτόχρονα και τις δύο μεγάλες σταρ, την Αλίκη στο θέατρο και τη Μαρινέλλα στο Ρεξ. Ομως «ποτέ δεν μετέφερα κουτσομπολιά».
Η δουλειά του άλλωστε στα νυχτερινά κέντρα αποτελεί μαζί με το θέατρο μια παράλληλη, εξίσου πλούσια διαδρομή. «Το θέατρο δεν είχε ποτέ χρήματα, παράλληλα έκανα και νυχτερινά κέντρα. Δεν μου αρέσει η λέξη μπουζούκια. Ηταν κέντρα πρώτης κατηγορίας με δομημένο πρόγραμμα, όπως η “Νεράιδα”, η “Φαντασία”, τα “Δειλινά”. Συνεργάστηκα πέρα από τη Μαρινέλλα, με τον Διονυσίου, τη Δούκισσα, τη Διαμάντη, τη Μοσχολιού, τον Καλογιάννη, τον Κοντολάζο, τον Δάκη. Υπήρχε το κουβέρ, ερχόταν ο κόσμος με τα καλά του. Υπήρχαν βέβαια και τα μαγαζιά δεύτερης και τρίτης κατηγορίας. Τότε δούλευαν όλα, και τα αναψυκτήρια. Τώρα δουλεύει το πρώτο όνομα δύο μέρες την εβδομάδα μόνο. Θυμάμαι καλοκαίρι του ‘89 ή του ‘90 είχα δουλέψει στο “On the Rocks” χωρίς ρεπό για 110 μέρες. Εχω ζήσει πολλές πλευρές της νύχτας. Βεβαίως νομίζω πως εγώ ήμουν στη νύχτα πάντα με την καθαρότητα της μέρας» λέει.
Εργαζόταν και ως χορευτής και ως χορογράφος έως το 2004. «Μετά η δουλειά μειώθηκε. Αρχισε ο χορογράφος να έχει μεγαλύτερη ζήτηση. Η εμφάνισή μου με βοηθούσε να είμαι “διπλοθεσίτης” διότι οι χορογραφίες δεν πληρωνόντουσαν – μη φανταστείς. Το γεγονός ότι χορογραφούσα και χόρευα μου έφερνε μεγαλύτερο μεροκάματο».
Ο ίδιος νιώθει συνεχιστής αλλά και τελευταίος μιας παράδοσης. «Νομίζω ότι ήμουν ο τελευταίος που συνέχισα την παράδοση του χορευτή-χορογράφου όπως ήταν ο Γιάννης Φλερύ και η Λίντα Αλμα, ο Μανώλης Καστρινός και η Χρυσούλα Ζώκα, ο Φώτης Μεταξόπουλος με τη Φοντάνα, ο Βαγγέλης Σειληνός με την Ελένη Προκοπίου και μετά τη Μαρία Ιωαννίδου».
Αναρωτιέμαι πόση τόλμη χρειαζόταν για ένα αγόρι την εποχή εκείνη να γίνει χορογράφος. «Εχω ένα ερώτημα μέσα μου. Αναρωτιέμαι ήτανε ο γκέι που με έκανε καλλιτέχνη ή ο καλλιτέχνης με έκανε γκέι; Kάνω κι εγώ τους απολογισμούς μου. Νομίζω ότι η ιδιαιτερότητά μου δεν ήταν μεγαλύτερη από την καλλιτεχνική μου έκφραση. Αυτό βεβαίως το καταλαβαίνεις αργότερα, γιατί όταν είσαι μέσα στο ποτάμι πρέπει να κολυμπήσεις. Δεν ξέρω λοιπόν αν ήταν τόλμη ή λίγο… τυχοδιωκτισμός. Γιατί αυτό δεν είναι επάγγελμα όπως ο γιατρός, ο υδραυλικός. Οπότε και τώρα αν με ρωτήσεις θα ήθελα να ξέρω χορό, αλλά να μην το έχω κάνει επάγγελμα».
Οπως εξομολογείται, δεν συνάντησε μεγάλες αντιρρήσεις από την οικογένειά του. «Αλλωστε εγώ συντηρούσα την οικογένειά μου, δηλαδή τη μαμά μου. Αλλά είχα έναν εξάδελφο, ο οποίος μόλις έμαθε ότι χορεύω ήρθε και με πλάκωσε στο ξύλο διότι “το παιδί θα μας βγει έτσι;” Η γνωστή ιστορία… Περάσανε τα χρόνια. Εγώ πια είμαι αυτός που είμαι και μια φορά που ήρθε η μαμά μου στο θέατρο της λέω “είδες μαμά, τελικά από τον χορευτή επιβιώσαμε”. Κι εκείνη με φίλησε. Δεν θα το ξεχάσω…
Σίγουρα εισέπραξα πολλή αγάπη από τη μαμά μου και αυτό με κάνει τυχερό σε έναν κόσμο σκληρό. Μπορεί να μην είμαι τόσο φιλάνθρωπος, να μην τρέχω να βοηθήσω οποιονδήποτε, αλλά προσπαθώ να μην είμαι άδικος και να κατανοώ την ανάγκη του άλλου να επιβιώσει. Καλά είναι τα μεγάλα λόγια, αλλά κανένας δεν έγινε καλλιτέχνης για να γίνει μεγάλος. Ακόμα και η Μαρία Κάλλας από ανάγκη επιβίωσης ξεκίνησε. Αυτός που λέει “είμαι της ποιότητας” έχει εξασφαλισμένο το μεροκάματό του από κάπου, είτε από το Δημόσιο, είτε από την οικογένεια. Αρα λοιπόν καλλιτέχνης μπορεί να είναι οποιοσδήποτε με αυτόν τον τρόπο. Ας βγει όμως στην αγορά να δει πόσα απίδια βάζει ο σάκος. Ετσι δεν είναι;»
Ο ίδιος δεν θεωρεί τον εαυτό του απλώς χορογράφο. «Είμαι ένας ολοκληρωμένος αρτίστας. Γι’ αυτό μ’ αρέσει η λέξη artist. Το “αρτίστας” είναι λίγο κακοφορεμένο στην Ελλάδα, θεωρείται δεύτερο. Αλλά οι Αμερικανοί είναι straight artist. Λοιπόν εγώ αυτό ήθελα να γίνω. Να χορεύω, να τραγουδάω, να παίζω». Ως ηθοποιός ξεκίνησε στον «Βολπόνε» σε σκηνοθεσία Μ. Βολανάκη, ενώ η συμμετοχή που ξεχωρίζει είναι στα «Κόκκινα φανάρια» σε σκηνοθεσία Β. Μπισμπίκη. «Μόλις έμαθα ότι θα το ανεβάσει τον πήρα τηλέφωνο και του είπα: “Θέλω να είμαι στην παράσταση”. Μου λέει “ναι”. Κι αυτό ήταν».
Info
Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας», Ακαδημίας 59. Παραστάσεις: Σάββατο 19, Κυριακή 20, Τρίτη 22, Τετάρτη 23, Πέμπτη 24, Παρασκευή 25, Σάββατο 26, Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου.
Διαβάστε περισσότερα