Οι ιστορικές μαθητικές διαδηλώσεις στη Γαλλία, πέραν των εξελίξεων που ήδη διαμορφώνουν εντός και εκτός της χώρας, φέρνουν και κάτι που είχαμε καιρό να δούμε: την καρναβαλική διάθεση των διαδηλωτών, το πάρτι που στήνεται εν μέσω διαδηλώσεων. Οσο και αν τα συστημικά ΜΜΕ επιλέγουν να δείχνουν σπασμένες βιτρίνες και πυρπολημένα δημαρχεία, οι μαθητές και οι διαδηλωτές επιλέγουν τον χορό, το τραγούδι και το στήσιμο μιας μεγάλης γιορτής πάνω στην ελπίδα ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.
Συνοδοιπόρος τους σε αυτό το ταξίδι, η «Ορχήστρα του Νέου Κόσμου» (Orchestre du Nouveau Monde), μια νεανική ομάδα περίπου 500 μουσικών-ακτιβιστών, μια ορχήστρα του δρόμου, μια σύνθεση ανθρώπων που παίζουν για την κοινωνική και κλιματική δικαιοσύνη. Είναι ένας «κόσμος με πολλές λάμψεις», όπως μου μεταφέρουν ότι λέει συχνά ο μαέστρος Ετιέν Ζαριέ (Étienne Jarrier) όταν θέλει να περιγράψει την ορχήστρα. «Ενας κόσμος με πολλές λάμψεις που θέλει να καταρρίψει την εικόνα του ελιτισμού στην κλασική μουσική, να μεταδώσει ελπίδα και να εκφράσει την οργή της», επισημαίνουν η συνθέτρια, ενορχηστρώτρια και μουσικός Ζουλιέτ Πενίν (Juliette Penin) και η μουσικός και φοιτήτρια στο Sciences Po, Γιουνά Λορί (Yuna Lory), μέλη της ορχήστρας που μίλησαν στην «Εφημερίδα των Συντακτών».
Η «Ορχήστρα του Νέου Κόσμου» στέκεται πάνω στις ιστορικές πλατείες του Παρισιού, περικυκλωμένη από διαδηλωτές, και ενισχύει το ηθικό ενός κινήματος που το κράτος του Μακρόν προσπαθεί με κάθε τρόπο να «τελειώσει»
Η «Ορχήστρα του Νέου Κόσμου» στέκεται πάνω στις ιστορικές πλατείες του Παρισιού περικυκλωμένη από διαδηλωτές και ενισχύει το ηθικό ενός κινήματος που το κράτος του Μακρόν προσπαθεί με κάθε τρόπο να «τελειώσει». Ανάμεσα στα δακρυγόνα της αστυνομίας που πέφτουν στα πεντάγραμμα, από τα βιολιά και τα γαλλικά κόρνα ακούγονται η Μασσαλιώτιδα, η Διεθνής, μελωδίες του Αζναβούρ και κινηματογραφικά χιτ.
Μια ορχήστρα κλασικής μουσικής γίνεται viral στο διαδίκτυο. Σας βλέπουμε στις πλατείες, ανάμεσα στους διαδηλωτές, να παίζετε τα μουσικά θέματα από τους «Avengers», το «Hunger Games», το «Star Wars». Γιατί επιλέγετε αυτά τα soundtrack για μια τέτοια εξέγερση;
Ζουλιέτ Πενίν: Θέλαμε να δημιουργήσουμε το «πρωτότυπο soundtrack» των διαδηλώσεων, επειδή πολλοί νέοι όταν ξεκίνησαν οι κινητοποιήσεις συνδύαζαν τα κομμάτια αυτά με τα βίντεο που μοιράζονταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και έτσι βλέπαμε τις αναρτήσεις τους, όπου πολλοί επέλεγαν π.χ. το κεντρικό μουσικό θέμα από τους «Avengers», λόγω της σκηνής στην ταινία όπου όλοι οι υπερήρωες ενώνουν τις δυνάμεις τους για έναν κοινό σκοπό. Κι έτσι ακριβώς είναι και αυτές οι κινητοποιήσεις: ένωση δυνάμεων για έναν κοινό σκοπό. Οι νέοι επιλέγουν το soundtrack τους και εμείς ακολουθούμε. Δεν θέλουμε να τους κλέψουμε τη δόξα. Αυτός είναι ένας δικός τους αγώνας, μια δική τους διαμαρτυρία.
Και όσον αφορά το θέμα του «Star Wars» για παράδειγμα;
Ζ.Π.: Το θέμα του John Williams στο «Star Wars» είναι σαν ας πούμε το θέμα του «Κακού». Πριν από πολλά χρόνια, είχε ξεκινήσει στη Γαλλία ως αστείο, όπου ο Darth Vader και αυτή η μουσική υπόκρουση αντιπροσωπεύουν τους αστυνομικούς των CRS (σ.σ. των γαλλικών ΜΑΤ). Πλέον το μουσικό αυτό θέμα στρέφεται τόσο εναντίον της αστυνομίας όσο και ενάντια στον φασισμό. Οι μαθητές το χρησιμοποιούν για να καταδείξουν τη βία της κυβέρνησης και των αστυνομικών δυνάμεών της απέναντι στους διαδηλωτές, η οποία είναι φασιστική.
Δεν μπορώ να μη ρωτήσω για το «Emmenez-moi» του Σαρλ Αζναβούρ, ένα τραγούδι του 1968 που έχει εξελιχθεί σε άτυπο ύμνο της εξέγερσης. Πώς κατέληξε αυτό το τραγούδι να μετατραπεί σε είδος διαμαρτυρίας;
Ζ.Π.: Πολλοί άνθρωποι στη Γαλλία, ειδικά οι ηλικιωμένοι και οι δεξιοί, λένε συνέχεια ότι «παλιά τα πράγματα ήταν καλύτερα». Παρελθοντολογούν συνεχώς. Οπότε η επιλογή ενός παλιού τραγουδιού είναι από μόνη της μια πολιτική πράξη, έχει δηλαδή πολιτικό νόημα, γιατί οι αναφορές «τους» (των νοσταλγών μιας άλλης Γαλλίας) γίνονται αναφορές ενός κινήματος της νεολαίας. Το τραγούδι πραγματικά περιγράφει τον αγώνα των νέων. Αρχικά, ο Αζναβούρ ήταν μετανάστης από την Αρμενία. Δεύτερον, το τραγούδι μιλάει για έναν λιμενεργάτη που παλεύει με την εργασιακή του εξαθλίωση. Τρίτον, το τραγούδι αυτό είναι πάρα πολύ γνωστό. Τα παιδιά το μαθαίνουν στο Δημοτικό, στις αίθουσες της χορωδίας ή στο μάθημα της μουσικής. Αλλά οι στίχοι περιγράφουν πραγματικά όλο τον αγώνα των νέων.
Γιουνά Λορί: Είναι εξαιρετικά σημαντικό να έχουμε στο ρεπερτόριό μας και παλιά τραγούδια, ώστε να επικοινωνούμε και με τις άλλες γενιές.
Αναφέρατε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως ένα εργαλείο αυτής της εξέγερσης. Βλέπουμε πως στα συστημικά ΜΜΕ στη Γαλλία (αλλά και στην Ευρώπη), η εξέγερση παρουσιάζεται με μια αρνητική χροιά, καθώς δίνεται έμφαση στις εικόνες βίας. Πώς επηρεάζουν τα κοινωνικά δίκτυα τον αγώνα σας;
Γ.Λ.: Ναι, τα κοινωνικά δίκτυα παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο. Τα συστημικά ΜΜΕ στη Γαλλία όντως μιλούν για την αστυνομία και τη «βία» που δέχεται από τους διαδηλωτές, για τη βίαιη συμπεριφορά των μαθητών Λυκείου και όχι για τα αιτήματά τους. Μέσω των σόσιαλ μίντια, μοιραζόμαστε υλικό με σκηνές βίας από την αστυνομία προς τους μαθητές, οργανωνόμαστε προς τα σημεία συνάντησης κ.ο.κ. Ακόμα και για την Ορχήστρα, με ένα βίντεο στο Instagram, καταφέραμε να προσελκύσουμε πολύ κόσμο στις συναυλίες συμπαράστασης στις πλατείες.
Εχει πολύ ενδιαφέρον ό,τι συμβαίνει στη Γαλλία και για ακόμη έναν λόγο. Παρότι το μέλλον μοιάζει είτε ακυρωμένο είτε ζοφερό, βλέπουμε τους Γάλλους μαθητές να μετατρέπουν τις μεγάλες διαταξικές διαμαρτυρίες σε πάρτι. Αυτό φέρνει και μια συζήτηση περί αισιοδοξίας του αγώνα, περί πίστης σε ένα καλύτερο μέλλον. Αλήθεια, πώς πιστεύετε ότι θα είναι η Γαλλία μετά από αυτό το κίνημα; Θα επιτευχθούν οι στόχοι; Θα επιτευχθεί κάποια αλλαγή;
Γ.Λ.: Ναι, πιστεύω ότι η αλλαγή θα έρθει και όντως πιστεύω ότι ορισμένοι στόχοι θα επιτευχθούν. Διαφορετικά δεν θα σταματήσουμε, διότι στο τέλος τέλος, είναι και ένας καθημερινός αγώνας και θα τον συνεχίσουμε. Ειδικά τώρα. Τώρα που σε έξι μήνες θα έχουμε προεδρικές εκλογές. Οσον αφορά το μέλλον: Προσωπικά ελπίζω σε ένα καλύτερο μέλλον και ελπίζω και στον αγώνα που διεξάγεται αυτή τη στιγμή. Είναι τρελό αυτό που συμβαίνει. Οι μαθητές του Λυκείου εφαρμόζουν νέους τρόπους διαμαρτυρίας και είναι υπέροχο, αλλά ναι, πρέπει να διατηρήσουμε αυτόν τον αγώνα μακροπρόθεσμα, ενόψει εκλογών.
Ζ.Π.: Θα σου πω. Στη Γαλλία χρησιμοποιούμε μια φράση: λέμε ότι ζούμε στη «La France a Macron», «στην κατά Μακρόν Γαλλία», προσπαθώντας να αντικατοπτρίσουμε την κρίση δημοκρατίας στη Γαλλία και τη δεκαετή πολιτική του μακρονισμού που συνοψίζεται σε τρία ρήματα: απορροφώ, διατάζω, αποφασίζω. Εχω ελπίδα όμως για το κίνημα. Παρ’ όλα αυτά, έξι μήνες πριν από τις εκλογές, ο προϋπολογισμός για το 2027 που προβλέπει μειώσεις στις κοινωνικές δαπάνες κατά €54 δισ. ευρώ ακόμα συζητείται στην Εθνοσυνέλευση και έχει προκληθεί σφοδρή σύγκρουση μεταξύ των κομμάτων και των συνδικάτων.
«Εμείς λέμε ότι ζούμε “στην κατά Μακρόν Γαλλία”, προσπαθώντας να αντικατοπτρίσουμε την κρίση δημοκρατίας στη χώρα και τη δεκαετή πολιτική του μακρονισμού που συνοψίζεται σε τρία ρήματα: απορροφώ, διατάζω, αποφασίζω»
Οπως για παράδειγμα στον τομέα της εκπαίδευσης έχει ήδη γίνει πρόταση για περισσότερα χρήματα, αλλά δεν είναι περισσότερα σε απόλυτους αριθμούς κι επιπλέον με τα περισσότερα σχολεία και υποδομές να μένουν εκτός από τις αυξήσεις αυτές. Απλά η κυβέρνηση του Μακρόν θα κάνει αυτό που κάνει πολύ καλά: «en même temps», δηλαδή «όλα ταυτόχρονα». Ενας τρόπος άσκησης της πολιτικής με τον οποίο ο Μακρόν και οι κυβερνήσεις του άσκησαν σκληρή πολιτική βία. Η πολιτική βία δεν περιορίζεται μόνο στους δρόμους με τους διαδηλωτές, είναι παντού και πραγματικά τεράστια. Η χρήση για παράδειγμα του άρθρου 49.3, με τη διακοπή της συζήτησης στην Εθνοσυνέλευση και την υιοθέτηση του νόμου δίχως πλειοψηφία, είναι πολιτική βία, είναι σαν ένα πραξικόπημα.
Θα ήθελα να κλείσουμε τη συνέντευξη με το όνομα της ορχήστρας – και μπορώ να πω ότι με διασκέδασε πολύ. «Η Ορχήστρα του Νέου Κόσμου». Ποιου «Νέου Κόσμου»; Πώς μοιάζει αυτός; Μπορείτε να τον οραματιστείτε;
Ζ.Π.: Ο Νέος μου Κόσμος θα είναι με ανθρώπους που είναι ευτυχισμένοι. Πέρα από την κυβέρνηση και τις διαμαρτυρίες, οι άνθρωποι δεν είναι πραγματικά ευτυχισμένοι. Θέλω απλά οι άνθρωποι όλου του κόσμου να είναι ευτυχισμένοι. Στον δικό μου κόσμο, για παράδειγμα, νιώθω μεγάλη χαρά όταν παίζω μουσική. Νιώθω ευτυχισμένη που υπάρχω και που κάνω κάτι. Ξέρω, δεν είναι εύκολο να το λέω, επειδή πολλοί άνθρωποι δεν το έχουν αυτό. Νομίζω ότι πρέπει να επανασυνδεθούμε με αυτό το κομμάτι της προσωπικότητάς μας. Εύχομαι απλά οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους απόψεις, να είναι απλά ευτυχισμένοι.
Γ.Λ.: Ναι. Σκέφτομαι διάφορα βασικά για τον «Νέο Κόσμο», αλλά νομίζω ότι ιδανικά ο Νέος Κόσμος θα ήταν στην ουσία ένας κόσμος χωρίς αδικίες όσον αφορά το φύλο, την κοινωνική τάξη, τη φυλή. Στον δικό μου Νέο -ιδανικό- Κόσμο, η αποικιοκρατία δεν υπάρχει πια. Σε αυτό τον κόσμο κυριαρχούν η χαρά, ο αγώνας και η μουσική. Είμαστε ιδεαλιστές, το ξέρουμε, και όχι ρεαλιστές. Είναι στόχοι και οράματα αυτά που θέλουμε να επιδιώξουμε και όχι κάτι που μπορούμε να έχουμε, ας πούμε, αύριο. Καταλαβαίνεις;
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr