Χρόνο με τον χρόνο ξεδιπλώνεται μεθοδευμένα και συστηματικά το σχέδιο της κυβέρνησης για τον ιστορικό χώρο του Πολυτεχνείου και όσα αυτός συμβολίζει με πρόθυμο εκφραστή τον πρύτανη του ΕΜΠ. Ποτέ η Δεξιά δεν μπόρεσε να χωνέψει τον τρόπο με τον οποίο η ελληνική κοινωνία αγκάλιασε την εξέγερση του Νοέμβρη του ’73, αλλά και τη διαχρονική σημασία εκείνου του αγώνα για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες εδώ και 53 χρόνια τώρα.
Η απέχθειά της παραμένει αμείωτη, από εκείνο το μακρινό 1974 και τον πρώτο εορτασμό μέχρι τις μέρες μας, αφού κάθε Νοέμβρη έρχονται ξανά στην επιφάνεια οι ευθύνες της, τις οποίες μάταια επιχειρεί να αποκρύψει και να θάψει για πάντα στη λήθη. Πόσο μάλλον όταν εκείνα τα συνθήματα «ΕΞΩ αι ΗΠΑ» και «ΕΞΩ το ΝΑΤΟ», γραμμένα στην Πύλη με την κόκκινη μπογιά του αγωνιστή φοιτητή Γιάννη Καΐλη, ξυπνούν εφιάλτες και ραγίζουν τη βιτρίνα της κανονικότητας που οι κυβερνώντες επιδιώκουν να διατηρήσουν ανέπαφη.
Ο επιχειρούμενος εξευγενισμός της ευρύτερης γειτονιάς των Εξαρχείων, μέσω της κατασκευής του σταθμού μετρό ακριβώς πάνω στην πλατεία, της μετατροπής του κτιρίου Γκίνη σε συνεδριακό κέντρο, της «ισόγειας» επέκτασης του Αρχαιολογικού Μουσείου και των μελλοντικών σχεδίων ανάπλασης της Πατησίων, προϋποθέτει ένα Πολυτεχνείο απονευρωμένο, ήσυχο και «ακίνδυνο». Στην ίδια λογική εντάσσεται και η απαράδεκτη πρόταση μεταφοράς της Σχολής Αρχιτεκτόνων από το κτίριο Αβέρωφ στα πίσω κτίρια του συγκροτήματος, η οποία είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας και έχει προκαλέσει εύλογα ερωτήματα.
Η πρωτοφανής απόφαση του πρύτανη να κλειδώσει τα κτίρια και να επιβάλει ωράριο λειτουργίας, σαν άλλος δικτάτορας -θαρρείς και είναι ιδιοκτήτης του «μαγαζιού» του-, ισοδυναμεί με ευθεία και απροκάλυπτη επίθεση στο ίδιο το νόημα της εξέγερσης. Πρόκειται για μια ενέργεια που στρέφεται εναντίον όλων όσοι εξακολουθούν να αγωνίζονται, εμπνεόμενοι από τα ίδια οράματα. Μια προκλητική ενέργεια που ανασύρει από τις πιο σκοτεινές σελίδες της πρόσφατης Ιστορίας τη φράση «…διότι δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις», προσβάλλοντας κατάφωρα τη μακρόχρονη δημοκρατική παράδοση του Ιδρύματος στο οποίο εξελέγη πρύτανης.
Ξεχνά, όμως, ο ανιστόρητος πρύτανης και οι συν αυτώ κυβερνώντες, που τον καθοδηγούν, πως, ό,τι κι αν κάνουν και όσα κατασταλτικά μέτρα κι αν επιστρατεύσουν, η Ιστορία γράφεται πάντοτε μέσα από τους καθημερινούς αγώνες των λαών ενάντια στην αδικία, την παραχάραξη των γεγονότων και την καταπάτηση της ελευθερίας. Γιατί η αλήθεια δεν χειραγωγείται, ούτε φιμώνεται.
*Αρχιτέκτoνας, ομότιμος καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr