Πριν από λίγες μέρες, μου ζητήθηκε από την Ιρανική τηλεόραση να στείλω ένα σύντομο βίντεο στο οποίο να σχολιάζω την επίσκεψη στην Ελλάδα και της δηλώσεις του αμερικανού ΥπΕξ, Νάρκο Ρούμπιο. Την προβολή του βίντεο θα ακολουθήσει συζήτηση μέσω διαδικτύου που θα προβληθεί στην ίδια εκπομπή.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι προϊόν της απομαγνητοφώνησης και μετάφρασης του βίντεο αυτού, με προσθήκη μίας παραγράφου (με πλάγια γράμματα) το περιεχόμενο της οποίας θα τεθεί στη συζήτηση.
Δεδομένου ότι το αρχικό κείμενο απευθύνεται σε Ιρανικό κοινό, χρησιμοποιώ σε αυτό κάποιες εκφράσεις που μεταδίδουν με συνοπτικό και εύληπτο τρόπο κάποιες ιδέες. Αν απευθυνόμουν σε άλλο κοινό, θα έλεγα τα ίδια πράγματα, με διαφορετικές διατυπώσεις.
Πριν από μία εβδομάδα, ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών, Νάρκο Ρούμπιο, μίλησε – υποτίθεται – στον λόφο της Πνύκας, τη γενέτειρα της αθηναϊκής δημοκρατίας.
Όταν σχολιάζει κανείς μια ομιλία, είναι πάντα χρήσιμο να γνωρίζει ποιος την εκφώνησε. Μια ομιλία περί ηθικής από τον Ιμάμη Χουσεΐν θα είχε εντελώς διαφορετικό νόημα από την ίδια ομιλία αν εκφωνούνταν από τον Γιαζίντ (*).
Ποιος είναι, λοιπόν, ο Ρούμπιο; Η πραγματικότητα είναι ότι ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών προέρχεται από οικογένεια εμπόρων ναρκωτικών. Κατόπιν δικής του εισήγησης, ο Τραμπ απένειμε χάρη στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας, Χουάν Ορλάντο Ερνάντες, ο οποίος εξέτιε ποινή κάθειρξης 45 ετών στις ΗΠΑ για κατηγορίες σχετικές με ναρκωτικά. Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι ο Νάρκο φροντίζει τους συνεργάτες της οικογενειακής του επιχείρησης. Όπως και να ‘χει, αυτή η οικογενειακή επιχείρηση χάρισε στον Ρούμπιο το προσωνύμιο «Νάρκο» στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Φλόριντα.
Ας περάσουμε τώρα στην ίδια την ομιλία.
Όπως ακριβώς και ο χώρος όπου μίλησε – η «fake» Πνύκα -, έτσι και ολόκληρη η ομιλία του Νάρκο ήταν fake.
Γιατί fake ο χώρος; Διότι, αν παρακολουθήσει κανείς το βίντεο της ομιλίας του Ρούμπιο, θα διαπιστώσει ότι βρισκόταν δίπλα ακριβώς στο Αστεροσκοπείο Αθηνών. Το πρόβλημα είναι ότι το Αστεροσκοπείο δεν βρίσκεται στην Πνύκα, αλλά λίγο παραδίπλα. Ο Νάρκο και οι ντόπιοι υποτελείς του του επέλεξαν τον χώρο του Αστεροσκοπείου επειδή είναι ψηλότερος και προσφέρει καλύτερη θέα προς την Ακρόπολη. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η επιλογή της τοποθεσίας κρύβει έναν συμβολισμό: ο Νάρκο ενδιαφέρεται για την εικόνα και όχι, βέβαια, για την ιστορία ή τη δημοκρατία. Πράγμα που έχει και τα θετικά του, καθώς η εμμονή του με τις εντυπώσεις τον εμπόδισε να βεβηλώσει την Πνύκα.
Επιστρέφοντας στην ίδια την ομιλία:
Η προσπάθειά του να παρουσιάσει το ένδοξο παρελθόν της Αρχαίας Ελλάδας ως δικαιολογία για τις πολιτικές της αμερικανικής αυτοκρατορίας απέτυχε παταγωδώς. Αν μη τι άλλο, η ιστορία αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που θα ήθελε εκείνος.
Ο Νάρκο αναφέρθηκε στους Περσικούς Πολέμους της Ελλάδας, οι οποίοι έλαβαν χώρα πριν από περισσότερα από 2.500 χρόνια.
Σε εκείνους τους πολέμους, μια μικρή δημοκρατία – οι πολίτες της οποίας γνώριζαν ότι η πατρίδα τους και το πολίτευμά της άξιζαν τη θυσία ακόμα και της ίδιας τους της ζωής για την προστασία τους – επέφερε μια ταπεινωτική ήττα στη μεγαλύτερη και πιο ένδοξη αυτοκρατορία της εποχής της. Οι αναλογίες με το σήμερα είναι εντυπωσιακές.
Οι πολίτες της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν έχουν ήδη επιφέρει αρκετές ταπεινωτικές ήττες στην αυτοκρατορία των ΗΠΑ και στους σιωνιστές συμμάχους της. Την έχουν ήδη γονατίσει και σύντομα θα της επιφέρουν την τελική ήττα, η οποία πιθανότατα θα οδηγήσει στην κατάρρευσή της.
Ο Νάρκο μίλησε επίσης για την καταστροφή της Αθήνας από τα στρατεύματα του Ξέρξη. Το υπονοούμενο ήταν, φυσικά, ένας μηρυκασμός των φληναφημάτων του Χάντινγκτον περί «σύγκρουσης των πολιτισμών». Φυσικά, απέφυγε να αναφερθεί στην αντίστροφη όψη αυτής της καταστροφής: την καταστροφή του ανακτόρου της Περσέπολης από τον Αλέξανδρο, τον κατεξοχήν «δυτικό» —σύμφωνα με την αμερικανική ανάγνωση της ιστορίας— βασιλιά της Μακεδονίας.
Ο Νάρκο και το αφεντικό του, ο ψυχικά ασταθής Τραμπ, δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν ως κληρονόμοι οποιουδήποτε πολιτισμού. Αντιθέτως, οι πράξεις και οι απειλές τους συνδυάζουν τα χειρότερα στοιχεία του Ξέρξη, του Αλεξάνδρου, του Ρωμαίου Σύλλα, του Χουλαγκού και του Αττίλα του Ούννου. Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, ωστόσο, τα εγκλήματά τους δεν οφείλονται στα ζητήματα ψυχικής υγείας του Τραμπ – οι προκάτοχοί τους διέπραξαν παρόμοια εγκλήματα χωρίς το ελαφρυντικό της ψυχικής ασθένειας.
Τόσο ο Νάρκο όσο και ο συντάκτης των λόγων του πιθανότατα αγνοούν ότι οι αρχαίοι Έλληνες έτρεφαν μεγάλο θαυμασμό για τους Πέρσες συγχρόνους τους. Ακόμη και ο απολίτιστος —αλλά όχι αμόρφωτος— Αλέξανδρος εκτιμούσε ιδιαίτερα τον Κύρο τον Μέγα.
Ο Νάρκο αναφέρθηκε εν παρόδω στη μεσαιωνική περίοδο. Εδώ θα ήταν χρήσιμο να είχε σταθεί λίγο περισσότερο. Επρόκειτο για τους «σκοτεινούς χρόνους» για τη Δύση. Ήταν, ταυτόχρονα, η εποχή κατά την οποία ο ισλαμικός πολιτισμός διέσωσε —και εξέλιξε— την κληρονομιά του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Και ήταν επίσης η εποχή κατά την οποία οι Σταυροφόροι —για τους οποίους νιώθουν περηφάνια τόσο ο Νάρκο όσο και οι υποστηρικτές του από το κίνημα MAGA – αφού νίκησαν και κατέλαβαν τη Μααρέτ αλ-Νουμάν, την πόλη των ποιητών στη Συρία, μαγείρεψαν και έφαγαν τους κατοίκους της (**).
Αυτό το «περιστατικό» θα ήταν πολύ πιο κατάλληλο ως πηγή έμπνευσης για τις πολιτικές του Νάρκο και του αφεντικού του, απ’ ό,τι η ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας.
Ο Νάρκο έκανε επίσης μια σύντομη αναφορά στον Λεωνίδα και το έπος των Θερμοπυλών. Κατά πάσαν πιθανότητα έμαθε γι’ αυτό – ο ίδιος ή ο κειμενογράφος του – από ταινίες του Χόλιγουντ. Τέτοιες ταινίες, βέβαια, δεν πρόκειται να τους διδάξουν για τον Αριοβαρζάνη (***), τον Πέρση ήρωα που καθήλωσε τα εισβάλλοντα στρατεύματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου για έναν ολόκληρο μήνα.
Η πραγματικότητα είναι ότι οι ιστορίες της Αρχαίας Ελλάδας και της Περσίας, καθώς και οι πολιτισμοί τους, παρά τις διαφορές τους, είχαν πολλά κοινά στοιχεία…
Πέρα από το κείμενο της ομιλίας που εξεφώνησε ο Νάρκο κάπου κοντά στην Πνύκα, ενδιαφέρον έχει βέβαια και το πολιτικό περιεχόμενό της. Στην πραγματικότητα, παρακολουθήσαμε την ομιλία του εκπροσώπου μίας νικημένης αυτοκρατορίας, που διατάσσει και εκλιπαρεί ταυτόχρονα τους υποτελείς του να “σταθούν στο ύψος των ιστορικών τους ευθυνών” και να πάνε να “καθαρίσουν” για λογαριασμό της, εκεί που η ίδια η αυτοκρατορία αδυνατεί να το πράξει…
————
Μιας και βρίσκομαι εδώ, επιτρέψτε μου να πω λίγα λόγια για την τύχη των πολιτιστικών θησαυρών – εν προκειμένω της Ακρόπολης – σε ένα κράτος υπό καθεστώς υποτέλειας, όπως είναι η Ελλάδα αυτή την περίοδο.
Καταρχάς, επιχείρησα να γυρίσω το προηγούμενο βίντεο στον λόφο της Πνύκας. Με εμπόδισε ένας φύλακας, ο οποίος μου είπε ότι κάτι τέτοιο δεν συνάδει με την ιερότητα του χώρου. Αποδεκτό. Δεν ίσχυσε βέβαια το ίδιο για τον κατά συρροήν δολοφόνο που επισκέφθηκε τον χώρο και μίλησε εκεί πριν από μία εβδομάδα. Εννοείται ότι ο φύλακας, ο οποίος έκανε τη δουλειά του με ευσυνειδησία, δε φέρει ευθύνη για το τελευταίο.
Αν ήθελα να γυρίσω αυτό το βίντεο εντός της Ακρόπολης, μπροστά από τον Παρθενώνα – πέρα από το γεγονός ότι θα με εμπόδιζαν – θα έπρεπε να καταβάλω 30 ευρώ για το εισιτήριο εισόδου, καθώς και άλλα 30 για τον συνεργάτη μου που με βοηθά με το βίντεο. Το συνολικό ποσό των 60 ευρώ αντιστοιχεί σε 18 εκατομμύρια τομάν. Όπως καταλαβαίνετε, είναι σχεδόν αδύνατο για μια ελληνική οικογένεια να επισκεφθεί τους αρχαιολογικούς θησαυρούς της χώρας της.
Αυτό προέκυψε κατόπιν εντολής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς μέχρι τότε η είσοδος στα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους ήταν δωρεάν για τους Έλληνες πολίτες. Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαμαρτυρήθηκε, υποστηρίζοντας ότι επρόκειτο για παράνομη διάκριση μεταξύ Ευρωπαίων πολιτών, με αποτέλεσμα να αναγκαστούμε να πληρώνουμε το ίδιο αντίτιμο με τους ξένους επισκέπτες.
Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση στο ζήτημα. Η ελληνική κυβέρνηση –όπως και οι δυτικές κυβερνήσεις εν γένει – βρίσκεται σε πόλεμο με τον πολιτισμό. Διότι ο πολιτισμός – όπως έχει καταδείξει και αποδείξει, κατά κύριο λόγο, το Ιράν – διαθέτει μια απελευθερωτική δύναμη. Επομένως, επιδιώκουν να μας εμποδίσουν να γνωρίσουμε το παρελθόν και τον πολιτισμό μας, φοβούμενοι μήπως αντλήσουμε από αυτά έμπνευση για έναν απελευθερωτικό αγώνα.
Σημειώσεις
(*) Οι αντίπαλοι (ο δεύτερος δι’ αντιπροσώπου) στην μάχη της Καρμπαλά, η οποία για τους Σιίτες είναι η αρχετυπική σύγκρουση ανάμεσα στο καλό και το κακό.
(**) Στο “συμβάν” αυτό, ένα ανάμεσα σε πολλά κατορθώματα του δυτικού πολιτισμού αναφέρεται εκτενώς, με επαρκή τεκμηρίωση από πρωτογενείς πηγές, ο Χριστιανός Λιβανέζος Αμίν Μααλούφ, στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του “Οι Σταυροφορίες από τη σκοπιά των Αράβων”.
(***) Την ύπαρξη και το έργο του Αριοβαρζάνη (οπως και πολλά άλλα, βέβαια) πληροφορήθηκα πρόσφατα από τον εξαιρετικό Ιρανολόγο Αλέξη Λεκάκη-Κερκυραίο.
The post Ο Νάρκο Ρούμπιο και η Αρχαία Ελλάδα appeared first on iskra.
Διαβάστε περισσότερα