Νίκο Κλεισιώτη, μετά από τόσα χρόνια στην ποίηση, τι ήταν αυτό που σας έκανε να νιώσετε ότι αυτοί οι στίχοι έπρεπε να γίνουν τραγούδια;
Δεν ξεκίνησα γράφοντας στίχους με σκοπό να γίνουν τραγούδια. Οι περισσότεροι γεννήθηκαν ως ποιήματα, από προσωπική ανάγκη να εκφράσω σκέψεις και συναισθήματα που δύσκολα λέγονται στην καθημερινότητα.
Κάποια στιγμή όμως ένιωσα ότι αυτά τα κείμενα μπορούσαν να πάνε παρακάτω – ζητούσαν μια δεύτερη ζωή. Η μουσική έχει την ικανότητα να φτάνει πιο πέρα από το χαρτί. Οταν γνώρισα τον Αντώνη, κατάλαβα ότι βρέθηκε ο άνθρωπος που μπορούσε να δώσει αυτή τη δεύτερη ζωή, χωρίς να αλλοιώσει την ψυχή των στίχων. Ανάμεσα σε πολλά ποιήματα, επιλέξαμε εκείνα που είχαν αυστηρή ρίμα, μέτρο και έναν εσωτερικό μουσικό παλμό. Κυρίως όμως εκείνα που κουβαλούσαν δυνατά ανθρώπινα συναισθήματα: τον πόνο της απουσίας, την προσμονή, την ελπίδα, την αγάπη, τη νοσταλγία. Πιστεύω ότι ένα τραγούδι δεν γεννιέται μόνο από ωραίους στίχους. Χρειάζεται να υπάρχει ένα συναίσθημα που να ζητά να ειπωθεί δυνατά. Αυτά τα ποιήματα είχαν αυτή την ανάγκη.
● Πώς συναντήθηκε η δική σας ποιητική με τη μουσική γλώσσα του Αντώνη Μιτζέλου;
Εγώ έψαχνα κάποιον που να «ακούει» τις λέξεις. Ο Αντώνης έψαχνε λόγο που να του αφήνει χώρο να εμπνευστεί, να τον προκαλεί, να τον συγκινεί. Εκεί συναντηθήκαμε. Δεν ξεκινήσαμε από τη μουσική, ούτε από την ποίηση. Ξεκινήσαμε από το συναίσθημα. Και όλα τα υπόλοιπα ήρθαν από μόνα τους.
Υπάρχουν συνθέτες που μόλις διαβάσουν έναν στίχο, αρχίζουν να γράφουν μουσική. Ο Αντώνης έκανε το αντίθετο. Αφησε πρώτα τους στίχους να καθίσουν μέσα του. Σαν να βάζεις ένα καλό κρασί να αναπνεύσει πριν το δοκιμάσεις. Δεν βιάστηκε να τους μελοποιήσει, προσπάθησε πρώτα να τους καταλάβει. Και πιστεύω ότι αυτό ακούγεται στον δίσκο.
● Σήμερα η μουσική βιομηχανία μοιάζει να αναζητά το άμεσο και το γρήγορο. Υπάρχει ακόμη χώρος για τον λυρισμό;
Πιστεύω πως ναι, ίσως μάλιστα περισσότερο από ποτέ. Σήμερα η τεχνολογία δίνει τη δυνατότητα να δημιουργείται μουσική πιο γρήγορα, πιο εύκολα και πιο μαζικά από οποιαδήποτε άλλη εποχή. Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό. Αντιθέτως, έχει ανοίξει τον δρόμο σε πολλούς νέους δημιουργούς που παλαιότερα ίσως να μην είχαν ποτέ την ευκαιρία να εκφραστούν. Το αποτέλεσμα όμως είναι ότι ζούμε μέσα σε μια τεράστια πληθώρα τραγουδιών. Κάθε μέρα γεννιούνται εκατοντάδες καινούργια. Το δύσκολο σήμερα δεν είναι μόνο να γράψεις ένα καλό τραγούδι. Είναι να μπορέσει να βρει τον δρόμο του μέχρι τον άνθρωπο που έχει πραγματικά ανάγκη να το ακούσει.
Για μένα, λοιπόν, ο λυρισμός δεν κινδυνεύει από την εποχή. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η ορατότητα. Να μπορέσει ένα τραγούδι που έχει ψυχή να ξεχωρίσει μέσα στον τεράστιο όγκο της καθημερινής παραγωγής. Αυτό είναι και το μεγάλο στοίχημα του «Ρόδινου Φεγγαριού». Οχι να φωνάξει πιο δυνατά από τα άλλα τραγούδια, αλλά να βρει αθόρυβα τη θέση του στις καρδιές των ανθρώπων.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr