Είναι γνωστή η εμμονή πολλών να αρνούνται τον όρο γυναικοκτονία. Ισχυρίζονται πως είναι αρκετός ο χαρακτηρισμός ανθρωποκτονία. Λησμονούν βέβαια πως στην περίπτωση αυτή οι γυναίκες σκοτώνονται γιατί θεωρούνται κτήματα των αντρών. Οι γυναίκες δεν μπορούν να έχουν βούληση, υπάρχουν στη ζωή για να ικανοποιούν τις ορέξεις των αντρών. Αυτή η αντίληψη ανιχνεύεται παντού.
Οι γυναικοκτονίες δοκιμάζουν όλους τους θεσμούς: τη δημόσια διοίκηση, τη Δικαιοσύνη, τη Βουλή, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Αλλά και τους πολίτες. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Ομως αυτή η κρατούσα αντίληψη επανέρχεται με την υπόθεση Αλτουσέρ που στραγγάλισε τη σύζυγό του Ελέν Λεγκοτιέν στο διαμέρισμά τους στο Παρίσι το 1980.
Ο Αλτουσέρ ήταν φιλόσοφος, εμβληματική προσωπικότητα στον χώρο της μαρξιστικής ανάλυσης, με πολλούς διανοούμενους να τον θεωρούν -δικαίως- ως ανανεωτή των μαρξιστικών σπουδών. Υπέφερε από μανιοκαταθλιπτική διαταραχή κι έναν χρόνο μετά τον φόνο κρίθηκε «ποινικά ακαταλόγιστος» και ο φάκελος για τη δολοφονία της συζύγου του αρχειοθετήθηκε. Επανέρχεται η υπόθεση στην επικαιρότητα χάρη στην έκδοση ενός σχετικού βιβλίου από τον Καναδό Φράνσις Ντιπουί-Ντερί. Οι «Νησίδες» της «Εφ.Συν.» προβάλλουν το θέμα στο ένθετο του περασμένου Σαββατοκύριακου.
Με αφορμή όλα αυτά ανακύπτουν διάφορα ζητήματα. Ενα απ’ αυτά είναι η σχέση του καλλιτεχνικού και επιστημονικού έργου με τον βίο του δημιουργού/επιστήμονα αλλά και διασημότητας (celebrity). Το έργο του Αλτουσέρ είναι πολύ σημαντικό. Η αρχειοθέτηση της δολοφονίας σχετίζεται με την κομβική θέση του στη γαλλική κοινωνία; Με άλλα λόγια μπορεί η φήμη, οι διασυνδέσεις -πολιτικές και επικοινωνιακές- να επηρεάσουν τη Δικαιοσύνη. Η ιστορία της εγκληματολογίας έχει τέτοια παραδείγματα. Αντρες με ισχύ κοινωνική, οικονομική και κύρος στην κοινωνία να αντιμετωπίζονται με κατανόηση για τον διαπραχθέντα φόνο ή τα αδικήματα του βιασμού και της κακοποιητικής συμπεριφοράς.
Τελευταία και στη χώρα μας η Δικαιοσύνη ενίοτε είναι πολύ επιεικής με κακοποιητές, εν δυνάμει δολοφόνους ψυχών. Αλλες φορές γίνεται αδυσώπητη φορτώνοντας όλες τις αστοχίες σε «μικρούς διαβόλους» που έχουν στοχοποιηθεί για κάποια, συχνά αδιευκρίνιστη, παραβατικότητα.
Το χειρότερο που γίνεται στην περίπτωση αυτή είναι ότι μετακυλίονται οι ευθύνες για ό,τι συνέβη στο θύμα. Καλλιεργείται κλίμα συμπάθειας για τον θύτη, του οποίου καταστρέφεται η ζωή.
Το ίδιο συνέβη και στην περίπτωση του Αλτουσέρ. Καμία αναφορά στο θύμα, τη Λεγκoτιέν. Που ήταν μια σπουδαία κοινωνιολόγος. Επινόησε ο ίδιος τον όρο «μασκουλινισμός» κόντρα στον όρο «φεμινισμός». Για όλα δεν φταίνε οι άντρες, οι γυναίκες είναι οι θύτες.
Ισως η υπόθεση «Λεγκoτιέν – Αλτουσέρ» μπορεί να βοηθήσει στην ανατοποθέτησή της, ώστε κάθε μορφή εξουσίας να μη γίνεται ο φερετζές κάθε μορφής παραβατικής και εγκληματικής συμπεριφοράς. Κριτήριό μας γι’ αυτό δεν μπορεί να είναι το έργο, αλλά η πράξη.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr