Το 1607, ο Κλάουντιο Μοντεβέρντι παρουσίασε στη Μάντοβα τον Ορφέα, ένα έργο που έμελλε να αποτελέσει σταθμό στην ιστορία της όπερας. Περισσότερους από τέσσερις αιώνες αργότερα, το έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά από την Εθνική Λυρική Σκηνή, σε μια διεθνή συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Γκλάιντμπορν και τη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης. Ο Ουίλλιαμ Κέντριτζ σκηνοθετεί τον μύθο του μουσικού που κατεβαίνει στον Άδη για να φέρει πίσω την Ευρυδίκη, δημιουργώντας έναν σκηνικό κόσμο όπου τα σχέδια με κάρβουνο, οι κινούμενες εικόνες και η ζωντανή δράση συναντούν τη μουσική του Μοντεβέρντι.
Στον ρόλο του Ορφέα συναντάμε τον τενόρο Χρήστο Κεχρή, που έχει μακρά παρουσία στην Εθνική Λυρική Σκηνή από τα πρώτα του βήματα. Η νέα αυτή παραγωγή στάθηκε αφορμή για να συνομιλήσουμε για το έργο, τον ρόλο και τη διαδρομή ενός ερμηνευτή στον κόσμο της όπερας. Ακολουθούν τα όσα ενδιαφέροντα μοιράστηκε μαζί μας.
φωτό Γ. Αντώνογλου
Υπηρετείς τη σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής από το 2009, πώς αισθάνεσαι σε αυτή τη φάση της καριέρας σου που θα ερμηνεύσεις τον Ορφέα;
Η σχέση μου με την Εθνική Λυρική Σκηνή ξεκίνησε μάλιστα λίγο νωρίτερα, την περίοδο 2007–2008, με τις πρώτες μου εμφανίσεις στην τότε Πειραματική Σκηνή. Εκεί ο Θόδωρος Αντωνίου, διευθυντής τότε της Πειραματικής Σκηνής, με εμπιστεύτηκε, ανοίγοντάς μου τον δρόμο προς το λυρικό θέατρο, μέσα μάλιστα από ένα έργο αβανγκάρντ, Ο τσάρος φωτογραφίζεται του Κουρτ Βάιλ, και μια σύγχρονη όπερα, Χορεύουμε; του Γιώργου Βασιλαντωνάκη, σε παγκόσμια πρεμιέρα. Την επόμενη σεζόν, το 2009, ακολούθησε το ντεμπούτο μου στην Κεντρική Σκηνή, με την Αριάδνη στη Νάξο του Ρίχαρντ Στράους, σε σκηνοθεσία του Philippe Arlaud. Από τότε έχει εξελιχθεί ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζω τη μουσική και αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου ως ερμηνευτή. Σήμερα διαθέτω περισσότερα ερμηνευτικά εργαλεία και μεγαλύτερη ελευθερία να τα χρησιμοποιώ. Εκείνο όμως που παραμένει σταθερό είναι η περιέργεια. Όσο προχωρώ, τόσο περισσότερο διαπιστώνω ότι η εμπειρία και η ωριμότητα, αντί να εξαντλούν τα ερωτήματα, γεννούν διαρκώς καινούργια.
Η πρόταση για τον Ορφέα ήρθε σε μια περίοδο κατά την οποία η προσοχή μου ήταν στραμμένη στη σύγχρονη μουσική και ιδιαίτερα στον Κύκλο Εργαστηρίων Σύνθεσης της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ, όπου είχα αναλάβει πέρσι, όπως και φέτος, τον ρόλο του βασικού ερμηνευτή και εισηγητή, συνεργαζόμενος στενά με τους συνθέτες πάνω στις φωνητικές και ερμηνευτικές δυνατότητες, και στις τεχνικές γραφής για τη φωνή στη σύγχρονη όπερα. Η νοητή μετάβαση από αυτή την ενασχόληση στην προοπτική να εργαστώ την επόμενη σεζόν πάνω σε ένα έργο του 1607 μου υπενθύμισε πόσο ξεχωριστή είναι αυτή η δυνατότητα που προσφέρει το επάγγελμά μου: να βρίσκομαι άλλοτε στο πιο πρόσφατο κεφάλαιο και άλλοτε στην αρχή μιας μουσικής ιστορίας τεσσάρων αιώνων. Είναι μια δυνατότητα που εξακολουθεί να με συναρπάζει.
Χρήστος Κεχρής – φωτό Γ. Αντώνογλου
Ο Ορφέας του Μοντεβέρντι γράφτηκε το 1607, θεωρείται έργο σταθμός στην ιστορία της όπερας. Τι πιστεύεις είναι αυτό που κάνει αυτή την ιστορία τόσο δυνατή ώστε, τέσσερις αιώνες μετά, να εξακολουθεί να μας συγκινεί και να μας αφορά;
Ο Ορφέας του Μοντεβέρντι αποτελεί ένα καθοριστικό βήμα στη διαμόρφωση του είδους. Για πρώτη φορά σε τέτοιο βαθμό, η μουσική, ο λόγος και η δραματική δράση συγκροτούν ένα ενιαίο εκφραστικό σύνολο. Η μελωδία, η αρμονία, η ενορχήστρωση και η ίδια η ανθρώπινη φωνή αποκτούν συγκεκριμένη δραματουργική λειτουργία. Η μουσική δεν συνοδεύει απλώς το δράμα, αλλά συμμετέχει ενεργά στην εξέλιξή του. Όσο για τον ίδιο τον μύθο, πιστεύω ότι η δύναμή του βρίσκεται στις βαθιά ανθρώπινες αντιφάσεις που αποκαλύπτει. Ο Ορφέας επιχειρεί να ανατρέψει το αναπόφευκτο, να υπερβεί τον θάνατο χάρη στην αγάπη και την τέχνη του. Κι ενώ η μουσική του κατορθώνει να συγκινήσει ακόμη και τις δυνάμεις του Κάτω Κόσμου, ο ίδιος δεν καταφέρνει να υπερβεί την ανθρώπινη αμφιβολία. Αυτή η αντίφαση, ανάμεσα σε όσα μπορούμε να ονειρευτούμε και σε όσα αντέχουμε να πιστέψουμε, είναι ίσως ένας από τους λόγους που ο μύθος εξακολουθεί να μας αφορά.
Είναι έργο σταθμός ο Ορφέας γιατί θεωρείται το σημείο γέννησης της όπερας ως ολοκληρωμένης δραματικής τέχνης. Υπάρχουν ιδιαίτερες φωνητικές και ερμηνευτικές προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει ένας τενόρος σε ένα έργο πρώιμης μπαρόκ εποχής;
Στον Μοντεβέρντι, η μελωδία γεννιέται από την προσωδία και τη ρητορική του κειμένου. Ο τραγουδιστής καλείται να χειριστεί τη φωνή του με μεγάλη ευελιξία, ώστε να αποδώσει τις λεπτές μεταβολές του συναισθήματος και της δραματικής έντασης. Αυτό προϋποθέτει εξοικείωση με μια διαφορετική φωνητική αισθητική, με τις πρακτικές του ιστορικού τραγουδιού, τον αυτοσχεδιασμό και την τέχνη του μουσικού στολισμού. Η δεξιοτεχνία εδώ δεν αποτελεί αυτοσκοπό, αλλά μέρος της εκφραστικής γλώσσας του έργου. Η ενορχήστρωση του Μιούλι για σύγχρονη ορχήστρα, που δημιουργεί ένα νέο ηχητικό περιβάλλον γύρω από τη μουσική του Μοντεβέρντι, μου έθεσε ένα ενδιαφέρον ερώτημα: πώς μπορεί μια σύγχρονη ορχήστρα να συνομιλήσει με ένα έργο του 1607, διατηρώντας την ιστορική του ταυτότητα; Αν κάνω την ίδια αναγωγή στη φωνή, προκύπτει ένα αντίστοιχο ερώτημα: πώς μπορεί να βρεθεί η ισορροπία ανάμεσα στην ιστορική ερμηνευτική πρακτική και στις δυνατότητες που έχει αποκτήσει η φωνητική τέχνη μέσα από τέσσερις αιώνες εξέλιξης; Αμφιβάλλω ότι το ένα αποκλείει το άλλο. Άραγε η γνώση της παράδοσης δεν μπορεί να συνυπάρχει δημιουργικά με τη σημερινή μας εκφραστική αντίληψη; Αν μη τι άλλο, αξίζει να εξερευνήσουμε τις δυνατότητες μιας τέτοιας συνάντησης. Για μένα, λοιπόν, η ουσιαστική πρόκληση είναι να αφομοιώσω αυτή τη μουσική γλώσσα σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μπορώ να εκφράζομαι μέσα από αυτή με φυσικότητα και ελευθερία, σεβόμενος την ιστορική της ταυτότητα και διατηρώντας ζωντανή και άμεση τη σχέση της με το σημερινό ακροατήριο.
Πώς διαβάζεις την ιστορία του Ορφέα; Είναι μια ιστορία για την αγάπη που δεν δέχεται την απώλεια ή για την ανθρώπινη ανάγκη να βεβαιωθούμε ότι αυτό που αγαπάμε είναι ακόμα εκεί ή κάτι άλλο;
Διαβάζω τον μύθο του Ορφέα ως μια ιστορία για την ευάλωτη φύση του ανθρώπου και τη διαρκή προσπάθειά του να υπερβεί τα όριά της. Ο άνθρωπος δημιουργεί, ανακαλύπτει, κατακτά, διευρύνει συνεχώς τα όρια του εφικτού, αλλά πίσω από κάθε επίτευγμα εξακολουθεί να υπάρχει η ίδια εύθραυστη ύπαρξη, αντιμέτωπη με τον φόβο, την αβεβαιότητα και τη θνητότητα. Στον Ορφέα, που ο Στρίτζο αποκαλεί ημίθεο, αυτή η ένταση αποκτά μυθολογική υπόσταση μέσα από τη συνύπαρξη του θεϊκού και του ανθρώπινου στοιχείου. Η μουσική του κατορθώνει να συγκινήσει τις δυνάμεις του Κάτω Κόσμου και να ανατρέψει, έστω προσωρινά, την τάξη των πραγμάτων. Κι όμως, την κρίσιμη στιγμή, ο ίδιος παραμένει ευάλωτος στην αμφιβολία και στον φόβο της απώλειας. Η δύναμη που του επιτρέπει να επιχειρήσει το αδύνατο δεν αρκεί για να τον απαλλάξει από τα ανθρώπινα όριά του. Αυτό είναι για μένα το συγκλονιστικό στοιχείο της ιστορίας. Ο Ορφέας δεν χάνει την Ευρυδίκη επειδή του λείπει η δύναμη να την ανακτήσει. Τη χάνει τη στιγμή που αποδεικνύεται ότι ακόμη και οι πιο εξαιρετικές δυνατότητες δεν μπορούν να καταργήσουν την ανθρώπινη ευαλωτότητα. Και ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη τραγικότητα του μύθου: ότι ο άνθρωπος μπορεί να μεταμορφώνει τον κόσμο γύρω του, αλλά δεν μπορεί να αλλάξει όσο θα ήθελε τον ίδιο του τον εαυτό.
φωτό Γ. Αντώνογλου
Η περίφημη άρια Possente spirto είναι μία από τις δοκιμασίες του Ορφέα γιατί πρέπει να συγκινήσει και να πείσει τις δυνάμεις του Κάτω Κόσμου, τον ίδιο τον Χάροντα. Πώς προσεγγίζεις αυτή την απαιτητική στιγμή; Σκέφτεσαι την τεχνική της φωνής ή προσπαθείς να μπεις στο μυαλό ενός ανθρώπου που παλεύει απεγνωσμένα ν’ αλλάξει τη μοίρα του;
Για μένα, η τεχνική ασφάλεια είναι προϋπόθεση της ερμηνευτικής ελευθερίας. Πιστεύω ότι η συναισθηματική αλήθεια μιας ερμηνείας δεν προϋποθέτει την ολοκληρωτική ταύτιση του ερμηνευτή με τον ήρωα. Ο τραγουδιστής χρειάζεται να διατηρεί τη διαύγεια και τον έλεγχο των εκφραστικών του μέσων, ώστε να μπορεί να οργανώνει συνειδητά την ερμηνευτική του πράξη. Προσωπικά, αναζητώ αυτή την απόσταση που μου επιτρέπει να παραμένω τεχνικά ασφαλής και ταυτόχρονα εκφραστικά ελεύθερος. Το συναίσθημα είναι αυτό που επιδιώκω να μεταδώσω, όχι απαραίτητα αυτό που πρέπει να βιώνω ο ίδιος σε όλη του την ένταση. Δεν συμμερίζομαι την αντίληψη ότι όσο περισσότερο υποφέρει συναισθηματικά ο ερμηνευτής, τόσο πιο αληθινή γίνεται η ερμηνεία του.
Στο Possente spirto, ωστόσο, υπάρχει μια ιδιαιτερότητα που βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: ο ερμηνευτής υποδύεται έναν ήρωα που χρησιμοποιεί ακριβώς την ίδια τέχνη με εκείνον. Στις περισσότερες όπερες ο τραγουδιστής χρησιμοποιεί τη φωνή του για να αποδώσει τις πράξεις ενός χαρακτήρα. Στον Ορφέα, όμως, το τραγούδι είναι η ίδια η πράξη του χαρακτήρα. Ο Ορφέας προσπαθεί να συγκινήσει και να πείσει τον Χάροντα χρησιμοποιώντας τη μουσική του, ενώ την ίδια στιγμή εγώ, ως ερμηνευτής, επιχειρώ με τα ίδια ακριβώς μέσα να συγκινήσω το ακροατήριο. Δημιουργείται έτσι μια ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στη σκηνική πραγματικότητα και στην πραγματικότητα της παράστασης. Η προσπάθεια του ήρωα και η προσπάθεια του τραγουδιστή συναντιούνται. Για μένα, αυτό αποτελεί ένα σπάνιο και βαθιά συγκλονιστικό βίωμα. Τα όρια ανάμεσα στον ερμηνευτή και στον ήρωα μοιάζουν να καταργούνται, όχι επειδή ταυτίζονται συναισθηματικά, αλλά επειδή μοιράζονται την ίδια πράξη.
φωτό Β. Ισάεβα
Τι είναι αυτό που αναζητάς εσύ στην τέχνη απεγνωσμένα;
Δεν αισθάνομαι ότι αναζητώ κάτι απεγνωσμένα μέσα από την τέχνη. Εκείνο που με κινητοποιεί είναι περισσότερο η περιέργεια, η επιθυμία να ανακαλύπτω διαρκώς αυτό που δεν γνώριζα ότι έψαχνα. Η τέχνη δεν μας προσφέρει μόνο αυτό που αναζητούμε, αλλά ενίοτε μας αποκαλύπτει την ίδια την αναζήτηση και γεννά ερωτήματα που δεν γνωρίζαμε ότι είχαμε. Η συγκίνηση που μπορεί να μας προκαλέσει ένα έργο δεν χρειάζεται να είναι ευχάριστη ή καθησυχαστική. Αν μας αναστατώσει, αν μας προκαλέσει αμηχανία, αν ακόμη συναντήσει την αντίστασή μας, μπορεί παρ’ όλα αυτά να έχει επικοινωνήσει μαζί μας με έναν βαθιά ουσιαστικό τρόπο. Αυτή η απρόβλεπτη φύση της καλλιτεχνικής εμπειρίας με γοητεύει. Αναζητώ τις ανατροπές, τις εκπλήξεις, το αναπάντεχο που μπορεί να κλονίσει κάτι που θεωρούσα δεδομένο, να με οδηγήσει να επανεξετάσω τις ίδιες μου τις πεποιθήσεις, ακόμη και να διαφωνήσω με τον ίδιο μου τον εαυτό.
Ο Ορφέας κατεβαίνει στον Άδη για να φέρει πίσω την Ευρυδίκη, μόνο του όπλο είναι η φωνή και η μουσική του. Αν μπορούσες εσύ να χρησιμοποιήσεις τη φωνή σου για να φέρεις πίσω μια στιγμή ή κάτι που έχεις χάσει, τι θα διάλεγες;
Με αυτή την ερώτηση συνειδητοποιώ ότι η μουσική διαθέτει μια ιδιότητά της πολύ πιο αληθινή και αναγνωρίσιμη από τη μαγική δύναμη που θα ευχόμασταν να έχει για να μας φέρνει πίσω μια στιγμή ή κάτι που χάσαμε. Είναι η δυνατότητά της, στο άκουσμα ενός ήχου, μιας μελωδίας ή ενός τραγουδιού, να μεταφέρει εμάς πίσω στο παρελθόν. Να μας επιστρέψει σε μια στιγμή που έχει περάσει, να μας θυμίσει ένα αγαπημένο πρόσωπο ή να ξυπνήσει ένα συναίσθημα που κάποτε νιώσαμε. Νομίζω ότι όλοι έχουμε βιώσει κάτι τέτοιο, όπως συμβαίνει καμιά φορά με μια μυρωδιά ή μια γεύση που ξαφνικά ανασύρει μια ολόκληρη ανάμνηση. Και το συναρπαστικό είναι ότι δεν θυμόμαστε απλώς κάτι που συνέβη. Μπορούμε για μια στιγμή να αισθανθούμε ξανά την ατμόσφαιρα εκείνης της εμπειρίας. Η μουσική μπορεί να μην επιστρέφει το παρελθόν σε εμάς. Μας επιτρέπει όμως να επιστρέψουμε εμείς σε αυτό.
φωτό Γ. Αντώνογλου
Στην παράσταση του Ουίλλιαμ Κέντριτζ, τα σχέδια με κάρβουνα ζωντανεύουν, αλλάζουν, υπάρχει μια διαρκής μεταμόρφωση του σκηνικού. Πώς θα είναι να τραγουδάς μέσα σε έναν τόσο διαφορετικό σκηνικό κόσμο; Σε βοηθά να μπεις στον ρόλο ή σου δημιουργεί και επιπλέον προκλήσεις;
Στον σκηνικό κόσμο του Κέντριτζ, η εικόνα βρίσκεται σε διαρκή μεταμόρφωση, όπως και η ίδια η μουσική. Τα σχέδια γεννιούνται, σβήνονται, αφήνουν ίχνη, ξαναπαίρνουν μορφή. Αυτή η αδιάκοπη δημιουργική διαδικασία συνδέεται βαθιά με τον Ορφέα, έναν ήρωα που επιχειρεί να μεταμορφώσει την πραγματικότητα μέσα από την τέχνη του. Ως ερμηνευτής, δεν αντιμετωπίζω αυτό το εικαστικό περιβάλλον ως κάτι εξωτερικό προς τη δράση μου. Η εικόνα, η κίνηση και η μουσική αποτελούν διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας δραματουργικής σκέψης. Δεν πρόκειται λοιπόν για έναν σκηνικό κόσμο στον οποίο πρέπει να προσαρμοστώ, αλλά για έναν κόσμο στον οποίο η ίδια η πράξη του τραγουδιού αποκτά επιπλέον διαστάσεις.
Ο Ορφέας έχει μια βασική εντολή: να μην γυρίσει να κοιτάξει πίσω του. Εσύ πόσο εύκολα αφήνεις πίσω σου έναν ρόλο όταν τελειώνει; Έχει τύχει ποτέ να κουβαλάς μαζί σου τον ρόλο και στο σπίτι;
Δεν παίρνω έναν ρόλο στο σπίτι επειδή δυσκολεύομαι να αποδεσμευτώ από αυτόν. Συμβαίνει όμως κάποιες φορές να τον προσκαλώ στην καθημερινότητά μου όσο ακόμη τον δημιουργώ, στη διάρκεια των προβών. Δεν προσπαθώ μόνο να μπω εγώ στον κόσμο του χαρακτήρα, αλλά δοκιμάζω να φέρω εκείνον στον δικό μου, να παρατηρήσω πώς θα αντιδρούσε έξω από τις προκαθορισμένες συνθήκες του έργου. Αυτό μου συμβαίνει κυρίως με κωμικούς ή πιο αρχετυπικούς χαρακτήρες, όπου η διαδικασία αποκτά κάτι από την ελευθερία του παιχνιδιού. Είναι ένα είδος νοητικού πειράματος, στο οποίο δοκιμάζω διαφορετικές συμπεριφορές, υπερβάλλω και ανακαλύπτω απρόσμενες πλευρές του χαρακτήρα. Δεν πρόκειται για ταύτιση μαζί του, αλλά για μια συνειδητή διερεύνηση, κατά την οποία παραμένω ταυτόχρονα παρατηρητής και δημιουργός. Από αυτή τη διαδικασία προκύπτει συχνά υλικό που αξιοποιώ στη σκηνική διαμόρφωση του ρόλου. Στη διάρκεια των παραστάσεων, η ερμηνεία εξακολουθεί φυσικά να εξελίσσεται, αλλά αυτή η ανάγκη να δοκιμάζω τον χαρακτήρα στην καθημερινότητά μου υποχωρεί. Επιστρέφω στο σπίτι χωρίς να κουβαλώ το βάρος του ρόλου. Το μόνο βάρος που κουβαλώ συνήθως είναι εκείνο της κούρασης.
φωτό Γ. Αντώνογλου
Ο Ορφέας πιστεύει πως με τη μουσική του μπορεί να καταφέρει το αδύνατο. Έχεις ζήσει κάποια στιγμή πάνω στη σκηνή που ένιωσες ότι η μουσική έκανε κάτι που δεν μπορούσες να εξηγήσεις με λόγια;
Η δύναμη της μουσικής δεν περιορίζεται σε όσα συμβαίνουν πάνω στη σκηνή. Με συγκινούν ιδιαίτερα οι περιπτώσεις όπου η μουσική και το θέατρο γίνονται εργαλεία επικοινωνίας, συμμετοχής και κοινωνικής ένταξης. Υπάρχουν καλλιτεχνικές πρωτοβουλίες, εθελοντικές ομάδες και εκπαιδευτικά προγράμματα που προσφέρουν σε ανθρώπους από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες τη δυνατότητα να εκφραστούν, να ακουστούν, να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και να ανακαλύψουν νέες προοπτικές στη ζωή τους. Έχουμε δει την τέχνη να δημιουργεί κοινότητες, να δίνει διέξοδο σε ανθρώπους που βρίσκονται αντιμέτωποι με δύσκολες συνθήκες, να ανοίγει δρόμους εκεί όπου οι κοινωνικές συνθήκες μοιάζουν να τους έχουν αποκλείσει. Και όταν βλέπεις ανθρώπους να ξαναβρίσκουν την όρεξη για ζωή, παιδιά να χαμογελούν ξανά, να ανακαλύπτουν δυνατότητες που πίστευαν πως είχαν χάσει, αντιλαμβάνεσαι πόσο βαθιά μπορεί να επιδράσει η τέχνη στην ανθρώπινη ζωή. Αυτές είναι για μένα οι πιο συγκλονιστικές αποδείξεις της δύναμής της. Και πράγματι, υπάρχουν στιγμές που τα λόγια δεν αρκούν για να τις περιγράψουν.
Μετά από μια βραδιά όπου έχεις τραγουδήσει για τον έρωτα, τον θάνατο, την απώλεια, την αθανασία, τι σε επαναφέρει πιο γρήγορα στην πραγματικότητα; Τι κάνεις για ν’ αποφορτιστείς μετά τις παραστάσεις σου;
Η σκηνή είναι κι αυτή μέρος της πραγματικής μου ζωής. Προσπαθώ να διατηρώ μια υγιή αίσθηση του μέτρου και να αποφεύγω την παγίδα της αντίληψης ότι ο καλλιτέχνης ζει σε έναν δικό του, ξεχωριστό κόσμο, έξω από τις συνθήκες και τις απαιτήσεις της καθημερινής ζωής. Δεν με αντιπροσωπεύει αυτή η εικόνα. Αντιμετωπίζω την τέχνη μου με μεγάλη σοβαρότητα και αφοσίωση, αλλά δεν θεωρώ ότι η ιδιότητα του καλλιτέχνη με τοποθετεί μακριά από την πραγματικότητα. Όσο για την αποφόρτιση, με δύο παιδιά στο σπίτι, επτά και τεσσάρων ετών, ομολογώ ότι δεν έχω ακόμη εξακριβώσει προς ποια κατεύθυνση λειτουργεί.
φωτό Β. Ισάεβα
Info παράστασης:
Ορφέας – Κλάουντιο Μοντεβέρντι, Συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Γκλάιντμπορν και τη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης | 30 Οκτωβρίου 2026 & 1, 4, 6, 8, 10, 12, 14 Νοεμβρίου 2026 | Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ
The post Ο Χρήστος Κεχρής μιλάει για τον «Ορφέα» του Μοντεβέρντι σε σκηνοθεσία Ουίλλιαμ Κέντριτζ που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Εθνική Λυρική Σκηνή appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα