Με μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποχαιρέτησε τον πατέρα της η δημοσιογράφος Σία Κοσιώνη, ο οποίος έφυγε σήμερα από τη ζωή, περιγράφοντας την προσωπικότητα και τις στιγμές που σημάδεψαν τη σχέση τους.
Μέσα από τα λόγια της σκιαγραφεί έναν άνθρωπο πολυπράγμονα, ανεξάρτητο, δημιουργικό και αφοσιωμένο στην ιατρική, αλλά κυρίως έναν πατέρα που φρόντιζε να βρίσκεται κοντά στα παιδιά του, ακόμη και μετά από εξαντλητικές ημέρες εργασίας.
Η δημοσιογράφος αναφέρεται στη διαδρομή του, από τους αμπελώνες της Νεμέας και τις σπουδές στην Ιατρική Αθηνών μέχρι την επαγγελματική του πορεία στα νοσοκομεία της πρωτεύουσας. Παράλληλα, θυμάται τις πολλές ασχολίες και τα ταλέντα του, από την ξυλουργική και τη ζωγραφική μέχρι τη μουσική, αλλά και τις μελωδίες που έπαιζε με τη φυσαρμόνικα για να νανουρίζει τα παιδιά του.
Ιδιαίτερη θέση στην ανάρτησή της έχουν οι προσωπικές τους αναμνήσεις, όπως ο χορός τους υπό τους ήχους του τραγουδιού «Sara perché ti amo», αλλά και το παράδειγμα ζωής που, όπως τονίζει, της άφησε. Η Σία Κοσιώνη εκφράζει τη δυσκολία της να αποδεχθεί την απώλεια, βρίσκοντας ωστόσο παρηγοριά στο γεγονός ότι ο πατέρας της έφυγε πλήρης, έχοντας αφήσει πίσω του την αγάπη και το έργο του.
«Για μένα θα είσαι πάντα ολοζώντανος μέσα μου», γράφει χαρακτηριστικά, κλείνοντας το αποχαιρετιστήριο μήνυμά της με τη φράση: «Ώρα καλή πατέρα μου».
Αναλυτικά η ανάρτηση της Σίας Κοσιώνη:
Δεν ξέρω αν πίστευες στα αλήθεια ότι ήσουν ο James Bond, όμως εμάς όλους μας είχες πείσει. Έζησες τρεις ζωές σε μια. Από τους αμπελώνες της Νεμέας στην Ιατρική Αθηνών και από εκεί στα μεγαλύτερα νοσοκομεία της Αθήνας και στην αγαπημένη σου Μπουμπουλίνας 18.
Κόντρα στα προδιαγεγραμμένα της μοίρας. Επισήμως γιατρός. Και αυτοδίδακτος γεωπόνος, χτίστης, ξυλουργός, μηχανικός, μουσικός, ζωγράφος, ψάλτης και πόσα ακόμη ξεχνάω… Ατρόμητος ταξιδευτής.
Αλλαζονικά αυτάρκης και ανεξάρτητος. Επιδεικτικά ολιγαρκής. Σκληρός και ανθεκτικός, όσο και ευαίσθητος. Λιγομίλητος και ουσιαστικός. Πάντα γοητευτικός και αστείος. Όσο αργά κι αν τελείωνες από τους ασθενείς σου θα ερχόσουν στο δωμάτιο μας και θα μας έπαιζες νανουρίσματα με τη φυσαρμόνικα. Η ίδια φυσαρμόνικα που αργότερα πρωταγωνίστησε σε γάμους, βαφτίσεις, τόσες χαρές και τόσες λύπες.
Δυσκολεύομαι να δεχθώ ότι αυτή τη φορά δεν θα γυρίσεις. Αλλά με παρηγορεί που φεύγεις πλήρης, ήρεμος, γεμάτος αγάπη αλλά και επιτεύγματα που θα σε κρατήσουν ζωντανό στις καρδιές πολλών ανθρώπων.
Όσων σε αγάπησαν, όσων βοήθησες και υπηρέτησες μέσα από την επιστήμη σου.
Για μένα θα είσαι πάντα ολοζώντανος μέσα μου. Η φωνή σου, το βλέμμα σου, οι σιωπές σου, οι μελωδίες σου, ο αστείος χορος μας με το Sara perche ti amo. Κυρίως το παράδειγμα σου. Πάντα το έλεγες εσύ κάθε φορά που φεύγαμε. Ήρθε δυστυχώς η ώρα να στο πω εγώ. Ώρα καλή πατέρα μου.
View this post on Instagram
