– old boy –
Ένα από τα πλέον ανδροκρατούμενα επαγγέλματα – ιδιότητες, αυτό του κινηματογραφικού σκηνοθέτη, έχει αρχίσει σταδιακά να ανδροκρατείται κάπως λιγότερο. Κοιτάζοντας τη λίστα των ταινιών για τις οποίες είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε τον τελευταίο χρόνο βλέπω να βρίσκονται μέσα της ταινίες όπως «Ο Ήχος της Πτώσης» της Γερμανίδας Μάσα Σιλίνσκι, ο «Άμνετ» της Kινέζας Κλόι Ζάο, «Το Αριστερό μου Χέρι» της Tαϊβανέζας Σι-Τσινγκ Τσου, το «Αν Είχα Πόδια θα σε Κλωτσούσα» της Αμερικανίδας Μαίρη Μπρόνστιν, «Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ» της Τυνήσιας Κάουτερ Μπεν Χάνια, η «Βασίλισσα του Βαμβακιού» της Σουδανορωσίδας Σουζάνα Μιργκάνι, το «Ταιριάζουμε;» της Κορεάτισσας Σελίν Σονγκ, το “Sorry, Baby” της Αμερικανίδας Έβα Βίκτορ, το “Put Your Soul in your Hand and Walk” της Ιρανής Σεπιντέ Φαρσί, το «Βερμίλιο: Η Νύφη του Βουνού» της Ιταλίδας Μάουρα Ντελπέρο, το “The Ugly Stepsister” της Νορβηγίδας Εμίλιε Μπλίχφελντ, το “Democracy, My Ass” της Λιβανεζοκαναδής Άμπερ Φάρες, το «Όλα Όσα Φανταζόμαστε ως Φως» της Ινδής Παγιάλ Καπάντια.
Τρεις απ’ αυτές, δυο ντοκιμαντέρ και μια ταινία βασισμένη σε αληθινά περιστατικά («Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ», το “Put Your Soul in your Hand and Walk” και το “Coexistence My Ass”) έχουν ως ηρωίδες δυο αληθινές γυναίκες κι ένα αληθινό κορίτσι. Η εξάχρονη δολοφονημένη στη Γάζα Χιντ Ρατζάμπ, η εικοσιπεντάχρονη δολοφονημένη στη Γάζα Φατιμά Χασούνα, η Ισραηλινή αντιφρονούσα Νόαμ Σούστερ-Ελιάσι. Οι πόλεμοι ήταν πάντα βασικά ανδρικό σπορ, η πολεμική δολοφονική βία κι αν έχει υπάρξει ανδροκρατούμενη δραστηριότητα. Ίσως η γυναίκα της χρονιάς είναι μια γυναίκα πίσω από μια κάμερα που καταγράφει την ιστορία μιας γυναίκας ή ενός κοριτσιού μπροστά από αυτήν, είτε να αντιστέκεται στον πόλεμο, είτε να τον υφίσταται, να εκτελείται, να βομβαρδίζεται. Ή ίσως είναι κάποια άλλα κορίτσια, σε ένα Δημοτικό σχολείο θηλέων στο Ιράν, που δεν πρόλαβαν να απελευθερωθούν από το θεοκρατικό καθεστώς, καθώς φαίνεται πως βομβαρδίστηκαν κατά λάθος από τους απελευθερωτές τους.
Πέπη Νικολοπούλου
Τον τελευταίο καιρό έχω πιάσει τον εαυτό μου να σταματά σχεδόν καθημερινά στο πρόσωπό της καθώς σκρολάρω το feed μου. Μια εικόνα από ενημέρωση του Λευκού Οίκου, ένα απόσπασμα από συνέντευξη, μια σύντομη αντιπαράθεση μπροστά στις κάμερες. Την παρατηρούσα κάθε μέρα όλο και πιο προσεκτικά: ο τρόπος που στέκεται, η ατάραχη φωνή της, οι κοφτές της ερωτήσεις. Άμεση, ετοιμόλογη, χωρίς περιττό θεατρικό τόνο.
Από τις γυναίκες που ξεχώρισα μέσα στο 2025 είναι η Kaitlan Collins. Η Collins είναι παρουσιάστρια στο CNN αλλά ταυτόχρονα έχει και τον ρόλο της ανταποκρίτριας του Λευκού Οίκου – ένας συνδυασμός που σπάνια συναντάται στη σύγχρονη τηλεοπτική δημοσιογραφία. Παρουσιάζει καθημερινά την εκπομπή The Source ενώ συνεχίζει να καλύπτει ενεργά τον Λευκό Οίκο, θέτοντας ερωτήσεις σε ένα από τα πιο φορτισμένα πολιτικά περιβάλλοντα των τελευταίων ετών, απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ και την κυβέρνησή του. Παρά τα όσα ξέφρενα συχνά ακούγονται σε αυτές τις δημόσιες τοποθετήσεις από την εκπρόσωπο του Λευκού Οίκου, παρά την ένταση που συχνά προκαλείται από τον ίδιο τον Πρόεδρο των ΗΠΑ εκείνη παραμένει ατάραχη και επιμένει. Δεν υψώνει τον τόνο. Επιμένει απλώς να ρωτά. Ακόμη κι όταν δέχεται επιθέσεις ή χαρακτηρισμούς όπως “fake news”, επανατοποθετείται με την ίδια καθαρότητα και ψυχραιμία.
Η Kaitlan Collins γεννήθηκε το 1992 στην Αλαμπάμα και σπούδασε στο University of Alabama. Αρχικά είχε επιλέξει να σπουδάσει χημεία, όμως σύντομα συνειδητοποίησε ότι την ενδιέφερε περισσότερο η πολιτική και η δημόσια συζήτηση, και στράφηκε στη δημοσιογραφία και τις πολιτικές επιστήμες. Μετά τις σπουδές της ξεκίνησε να καλύπτει την αμερικανική πολιτική σκηνή και το 2017 εντάχθηκε στο CNN, όπου εξελίχθηκε σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες ανταποκρίτριες του Λευκού Οίκου. Μπορεί να μην αποτελεί παράδειγμα θάρρους με την έννοια του ηρωισμού ή της αυτοθυσίας. Είναι όμως σημαντικό να αναγνωρίζουμε το σθένος του καθενός να επιτελεί τον ρόλο που έχει αναλάβει μέσα σε μια κοινωνία, ιδιαίτερα όταν αυτός συνδέεται με ένα δημόσιο λειτούργημα. Να συνεχίζει, ακόμη κι όταν το περιβάλλον είναι θορυβώδες ή εχθρικό. Να επιμένει στη δουλειά του, παρά τις τρικλοποδιές ή τις παγίδες που μπορεί να εμφανιστούν στον δρόμο του.Σε μια εποχή όπου η δημόσια συζήτηση συχνά μετατρέπεται σε θέαμα, η παρουσία της Kaitlan Collins θυμίζει κάτι απλό αλλά ουσιαστικό: ότι η δημοσιογραφία παραμένει, πάνω απ’ όλα, η επίμονη προσπάθεια να φωτιστεί η αλήθεια και να κρατηθεί ο δημόσιος διάλογος ζωντανός.
Κωστής Καλογρούλης
Αρχικά θα έγραφα για άλλο πρόσωπο, αλλά όταν παρακολούθησα μαγεμένος τον τελικό του καλλιτεχνικού πατινάζ γυναικών στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Μιλάνο και συνειδητοποίησα ότι δεν γίνεται να μην γράψω για τις γυναίκες που πρωταγωνίστησαν σε έναν ιστορικό τελικό και ανέβηκαν στο βάθρο.
Στην τρίτη θέση ήρθε η 17χρονη Ιαπωνέζα Άμι Νακάι στην πρώτη της εμφάνιση σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Το νάζι της μετά το ελεύθερο πρόγραμμα και τα λάθη που έκανε κέρδισαν κάθε θεατή, όμως ωχριούσε μπροστά στην ασυγκράτητη χαρά όταν συνειδητοποίησε ότι πήρε το χάλκινο, δείχνοντας μια ακαταμάχητη παιδικότητα και την αρχή μιας σπουδαίας καριέρας.
Στη δεύτερη θέση ήρθε η συμπατριώτισσά της Καόρι Σακαμότο, ένας θρύλος του παγκόσμιου πατινάζ που συμμετείχε στους τρίτους Ολυμπιακούς της Αγώνες και είχε ανακοινώσει την απόσυρσή της μετά το πέρας αυτών. Όντας η πρώτη αθλήτρια μετά από μισό αιώνα που κερδίζει τρεις συνεχόμενους παγκόσμιους τίτλους στο πατινάζ και έχοντας συγκεντρώσει πάνω από δέκα μετάλλια σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις, της έλειπε μονάχα το χρυσό στους Ολυμπιακούς. Βγαίνοντας στο ελεύθερο πρόγραμμα υπό την Εντίθ Πιαφ και το Je ne regrette rien, σηματοδοτώντας έτσι το κύκνειο άσμα μιας θρυλικής καριέρας χωρίς να μετανιώνει για τίποτα, η Σακαμότο έκανε μόλις ένα λάθος που της στοίχισε το χρυσό για μόλις ενάμιση βαθμό. Οι λυγμοί της στο τέλος οφείλονταν στο ότι μόλις ολοκλήρωσε τον τελευταίο της αγώνα και συγκίνησαν τους πάντες, έστω κι αν παρά την σχεδόν τέλεια εμφάνιση άγγιξε αλλά δεν κέρδισε το μοναδικό μετάλλιο που της έλειπε.
Και πάμε τώρα στην χρυσή Ολυμπιονίκη Αλίσα Λιου, την πρώτη Αμερικανίδα που κερδίζει χρυσό στο ατομικό γυναικών μετά από είκοσι τέσσερα χρόνια. Η Αλίσα, μόλις είκοσι ετών τώρα, είχε κερδίσει το εθνικό πρωτάθλημα των ΗΠΑ στα δεκατέσσερα και το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου στα δεκαέξι(!) πριν σοκάρει την κοινή γνώμη ανακοινώνοντας την απόσυρσή της, την οποία και αιτιολόγησε με το επιχείρημα ότι δεν γίνεται η ζωή σου να είναι αποκλειστικά το πατινάζ λες και είσαι μια μηχανή που οφείλει απλά να προπονείται και να διαγωνίζεται (σαφείς οι μπηχτές στον τρόπο που αναγκάζονται να μεγαλώσουν αθλητές του υψηλότερου επιπέδου της ηλικίας της). Στους φετινούς Ολυμπιακούς επανήλθε μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια αποχής απελευθερωμένη, ακομπλεξάριστη, επικοινωνιακή με το κοινό, με δίχρωμα μαλλιά και ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Στον τελικό μας έδωσε μια μνημειώδη εμφάνιση που θα μείνει στην ιστορία ακριβώς επειδή συμβόλιζε τη χαρά του αθλήματος και όχι το παραλυτικό άγχος των διαγωνιζόμενων σε κλουβί. Η ίδια χόρευε στον πάγο σαν κάτι ρευστό, αδύνατον να καλουπωθεί και να περιοριστεί, διασκεδάζοντας εκατομμύρια τηλεθεατές αλλά κυρίως τον εαυτό της.
Η φωτογραφία των τριών αθλητριών στο βάθρο να σχηματίζουν μια ενιαία καρδιά είναι η φωτογραφία της διοργάνωσης και μια ιστορική στιγμή για τον γυναικείο αθλητισμό.
Κατερίνα Παρρή
«Πήγε να κοιμηθεί εκείνο το βράδυ χωρίς να ξέρει ότι βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο, χωρίς να ξέρει ότι ήταν η τελευταία της μέρα. Την επόμενη ημέρα η μητέρα μου δολοφονήθηκε στη μέση του δρόμου με 17 μαχαιριές και αφέθηκε εκεί για ώρες με ένα μαχαίρι καρφωμένο στην κοιλιά της», είπε στο μικρόφωνο η Ντανάι Τζέσικα ή αλλιώς Στεφανία -20 ετών- στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Λόγια για τη μητέρα της, Ενκελέιντα, 40 ετών, την οποία ο πατέρας της και πρώην σύζυγος στις 16 Μαΐου του 2024 δολοφόνησε στη συμβολή της οδού Πάρνηθος και Αριστοτέλους, στο Μενίδι. Πρώτη φορά η η Τζέσικα (Στεφανία) Ντανάι μίλησε δημόσια για τον θάνατο της μητέρας της, στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Γυναικοκτονίες: 8 + 1 ιστορίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο» (14.01.2026) και αυτό γιατί όπως είπε το θεώρησε απαραίτητο.
Κατάφερε να περιγράψει την αγριότητα κι αθλιότητα του συμβάντος, κατάφερε μαζί με τα δάκρυα και τους λυγμούς της να πει όλα όσα είχε γράψει και να ζητήσει στο τέλος της ομιλίας της πολύ συγκεκριμένα πράγματα από την Ευρώπη. Είναι η γυναίκα που θαύμασα για τη δύναμη της και την υπεράνθρωπη ανθρωπιά της να μιλήσει ως παιδί μιας γυναικοκτονίας τονίζοντας ότι «Τα παιδιά των γυναικοκτονιών δεν είναι παράπλευρες απώλειες, είναι και αυτά θύματα». Ενώ με τις θέσεις της και όλα όσα ζητάει θέλει να προλάβει να σταματήσει την ίδια φρικαλεότητα για την επόμενη γυναίκα. Αναρωτιέμαι πώς καταφέρνεις να σταθείς μπροστά σε κόσμο, με τον λυγμό σου, μέχρι να αρθρώσεις όλο το μήνυμα που ζητάς να ακουστεί; Πώς γίνεται να είσαι τόσο γενναία; Πώς μπορείς να ξεστομίζεις όλα όσα έκαναν στη μητερα σου και να τα ακούς να ηχούν από το μικρόφωνο σε ένα κοινοβούλιο… «Αγωνίστρια» σαν τη μητερα σου, όπως ακριβώς την αποκάλεσες.
Ζωή Λυμπέρη
Την γνώρισα μέσα από την οθόνη λίγες μέρες πριν, στο ντοκιμαντέρ της Άιβι Μίροπολ «Ρώτα την Ι Τζιν / Ask E. Jean», που με τη διεθνή πρεμιέρα του άνοιξε το 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. E. Jean Carroll ή αλλιώς η μοναδική γυναίκα που κέρδισε τον Ντόναλντ Τραμπ δύο φορές σε δικαστική αίθουσα ασκώντας του μήνυση για σεξουαλική κακοποίηση και συκοφαντική δυσφήμιση.
Η 83χρονη σήμερα, Αμερικανίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας, ήταν από τις πρώτες που έβαλαν την υπογραφή τους σε περιοδικά όπως το Esquire ή το Playboy τις δεκαετίες ’70-’80, ενώ είχε την μακροβιότερη στήλη στο Elle με τίτλο “Ask E. Jean” (από το 1993 έως το 2020), που αργότερα μεταφέρθηκε και τηλεοπτικά. Πάντα με όπλο τη δυναμική της προσωπικότητα και το χιούμορ της, σατιρικά και ειρωνικά σχόλια -για πολλούς αμφιλεγόμενα και προκλητικά- αλλά σταθερά μια φωνή που ξεχώριζε, υπέρμαχος της ανεξαρτησίας, της χειραφέτησης των γυναικών.
Το 2019 κατηγόρησε τον Τραμπ ότι τη βίασε το 1996 στα δοκιμαστήρια ενός πολυκαταστήματος της Νέας Υόρκης, κατέγραψε την ιστορία της στο βιβλίο της “What Do We Need Men For? A Modest Proposal” και φωτογραφήθηκε για το περιοδικό New York Magazine με το φόρεμα που φορούσε όταν είχε δεχτεί τη σεξουαλική επίθεση.
Η απάντηση που πήρε: “She’s not my type”. Aκολούθησαν τρομακτικά, εξεφτελιστικά σχόλια και απειλές για τη ζωή της. Το 2020 έχασε τη δουλειά της αλλά δεν δίστασε να βρεθεί στη δικαστική αίθουσα παρουσία του κακοποιητή της, να παραδεχτεί ότι ένιωσε ντροπή, φόβο, ενοχή.
Ο Τραμπ καταδικάστηκε στις δύο δίκες που πραγματοποιήθηκαν και κλήθηκε να καταβάλει ως αποζημίωση συνολικά 83,3 εκατομμύρια δολάρια, ποσό μεγαλύτερο και από αυτό που επιβλήθηκε στον O. J. Simpson, όπως σημειώνεται στο ντοκιμαντέρ. Ωστόσο μέχρι και σήμερα, η E. Jean Carroll δεν έχει λάβει ούτε σεντ.
Η σκηνοθέτιδα Άιβι Μίροπολ έχει μιλήσει για τη δυσκολία να βρεθεί διανομή για το ντοκιμαντέρ, αλλά και για πολλούς ανθρώπους που συνάντησαν στη διαδρομή αυτή, ακόμα και Αμερικανούς, που δεν γνώριζαν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είχε κριθεί ένοχος για σεξουαλική επίθεση, ούτε και το όνομα της Carroll. Σκοπός τους λοιπόν από τον Αύγουστο του 2025, που κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ, είναι να φωτίσουν αυτόν τον αξιοθαύμαστο αγώνα και να του δώσουν τη φωνή που του αξίζει.
«Όταν πλησίασα για πρώτη φορά την Ελίζαμπεθ Τζιν για να τη ρωτήσω αν θα συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ, μου απάντησε “θα προτιμούσα να φάω το παπούτσι μου”, διότι ακόμη και οι πιο θαρραλέοι υπέρμαχοι της δικαιοσύνης μπορεί να μη θέλουν να γυριστεί μια ταινία για τη ζωή τους», αναφέρει η Άιβι Μίροπολ. «Ωστόσο, επέμεινα και τελικά την έπεισα. Έγινε δική μου ευθύνη να μεταφέρω την ιστορία της, αλλά και να την πείσω πόσο σημαντικό θα ήταν να τη μοιραστεί με όλους μας. Αν ήταν τώρα εδώ μαζί μας, θα μας προέτρεπε αφενός να αγανακτήσουμε, αλλά ταυτόχρονα να παραμείνουμε αισιόδοξοι, να εμπνευστούμε από τον αγώνα της, να γελάσουμε και να απολαύσουμε την ιστορία της».
Σε έναν κόσμο λοιπόν, που ο Τραμπ πρωταγωνιστεί και είναι η αιτία για πολλά από τα δεινά που τον πλήττουν καθημερινά, επιλέγω να θυμάμαι το όνομα αυτής της γυναίκας, της γεννημένης το ’43, για τη δύναμη που είχε να τοποθετείται στο τότε, να αγωνίζεται στο τώρα και να παραμένει πρωτοπόρα.
Στέλιος Παρρής
Η Rosalía δεν είναι πλέον μια pop star, είναι μια γυναίκα πια που βούτηξε σε μια βαθύτερη αναζήτηση, σχεδόν πνευματική. Απέδειξε με το άλμπουμ της LUX, ότι ο πολιτισμός στην ψηφιακή εποχή μπορεί να παραμείνει οργανικός και ανθρώπινος. Στο LUX καταργεί τα σύνορα μεταξύ των ειδών, δεν μιξάρει λατιν ήχους και reggaeton αλλά σαν αλχημίστρια εξερευνα τον μυστικισμό και ενώνει ύμνους εκκλησιαστικούς, ρυθμούς συμφωνικούς, avant garde και ηλεκτρονική μουσική. Σε έναν κόσμο που πολώνεται η Rosalía προτείνει ως έναν εννιαίο παγκόσμιο τόπο τη μουσική. Η χρήση ποικίλων γλωσσών (13 τον αριθμό), οι συνεργασίες με καλλιτέχνες του παγκόσμιου χάρτη και η χρήση της συμφωνικής ορχήστρας την καθιστούν μια πρέσβειρα του πλουραλιστικού πολιτισμού.
Στο οπτικό κομμάτι του δίσκου η Rosalía δεν είναι χρωματιστή, έχει γίνει δωρική, θυμίζει σχεδόν γλυπτό της αρχαιότητας κι ας φοράει ρούχο μοναχής. Δεν φοβάται να ωριμάσει καλλιτεχνικά αφαιρώντας τα περιττά μένοντας στην ουσία της δημιουργίας υπογραμμίζοντας έτσι την στροφή της προς την «θρησκευτική» αφοσίωση στην τέχνη. Κεντρικό σημείο αναφοράς το single Berghain, μια συνεργασία σταθμός με την Bjork και τον Yves Tumor. Ο τίτλος μπορεί να παραπέμπει στο θρυλικό techno club του Βερολίνου μα εκείνη το χρησιμοποιεί με τη γερμανική κυριολεκτική του σημασία, ορεινό δάσος. Η στιγμή που αφήνει ο άνθρωπος πίσω του την εικόνα που δείχνει στον κόσμο και έρχεται αντιμέτωπος με τον πραγματικό του εαυτό. Όπως και στο κλαμπ οι κοινωνικοί ρόλοι, οι ταυτότητες, η δημόσια εικόνα καταρρέουν. Είσαι ο αληθινός, εσύ και ο ρυθμός. Η πρόσφατη εμφάνιση της Rosalia στα Brit Awards 2026, όπου ερμηνεύει το Berghain ζωντανά ήταν σαν να ρίχνεις μια κλεφτή ματιά στο μέλλον. Η Bjork ξεχωρίζει και παραμένει στη σκηνή, αφού τραγουδάει τους στίχους «ο μόνος τρόπος να σωθούμε είναι μέσω θεϊκής παρέμβασης, ο μόνος τρόπος να σωθώ είναι μέσω θεϊκής παρέμβασης», για να χορέψει με το techno remix κι ας είναι πίσω πίσω. Έχουν προηγηθεί οι στίχοι στα γερμανικά από τη χορωδία «ο φόβος του είναι ο φόβος μου, η οργή του είναι η οργή μου, η αγάπη του είναι η αγάπη μου, το αίμα του είναι το αίμα μου». Στιγμή τέχνης που αποτυπώθηκε ήταν αυτή η περφόρμανς της Rosalía και της Bjork. Στη σκηνή πάνω πολυμελής συμφωνική ορχήστρα, χορωδία που καταλήγει να χορεύει ξέφρενα techno και μια Bjork βγαλμένη από τον δικό της μοναδικό πλανήτη να συνδράμει σε ένα τραγούδι που οι τελευταίοι του στίχοι λένε “I will fuck you till you love me”. Στίχοι που από μένα τουλάχιστον παίρνουν το βραβείο της χρονιάς. Η Rosalía ευτυχώς δεν μας πιέζει να την αγαπήσουμε τα καταφέρνει μια χαρά από μόνη της πια. Απολάμβανα τον ήχο της από τα πρώτα της άλμπουμ, μία γυναίκα της εποχής της ήταν που με το άλμπουμ της LUX κοίταξε το μέλλον. Το δικό της ως καλλιτέχνιδα και της ανθρωπότητας.
Λευτέρης Αναγνωστόπουλος
Το «28 Μέρες Μετά» είναι από εκείνες τις ταινίες που έχουν επηρεάσει τόσο πολύ το είδος των ταινιών τρόμου με κεντρική θεματολογία τα ζόμπι, που όταν τελικά τη δεις αφού έχεις ήδη δει όσες την έχουν εμπνεύσει, αισθάνεσαι λες και έχεις δει την ταινία εκατό φορές. Αυτό βέβαια δεν είναι πρόβλημα της ταινίας της ίδιας, αλλά ένα παράσημο. Έχουν δανειστεί τόσες φορές στοιχεία της που έχουν καταλήξει να υπάρχουν κλώνοι της. Αφού όλοι παριστάνουμε πως το «28 Εβδομάδες Μετά» δεν υπάρχει (και καλά κάνουμε), ο Danny Boyle επέστρεψε στο franchise με το «28 Χρόνια Μετά», μια ταινία που προσωπικά πιστεύω πως όχι μόνο κατάφερε να είναι ισάξια της πρώτης, αλλά να είναι και μία από τις καλύτερες μεταποκαλυπτικές ταινίες που έχουν δημιουργηθεί. Το σίκουέλ της, «Ο Ναός των Οστών», ανακοινώθηκε ότι θα κυκλοφορήσει έναν χρόνο αργότερα, αλλά τα σκηνοθετικά καθήκοντα αυτή τη φορά θα τα αναλάμβανε η Nia DaCosta, η οποία χρόνια τώρα έχει αναλάβει άλλα δύο franchises, όπως το Candyman του 2021 και το The Marvels του 2023, χωρίς κάποια ιδιαίτερη καλλιτεχνική ή εμπορική επιτυχία. Αφού η πίεση είναι μεγάλη και οι απαιτήσεις πολλές, το κερασάκι στην τούρτα είναι πως «Ο Ναός των Οστών» είχε ημερομηνία κυκλοφορίας τον Γενάρη του ’26 και όπως όλοι ξέρουν το Χόλιγουντ επιλέγει να βγάζεις τις χειρότερες ταινίες του τους πρώτους δύο μήνες του χρόνου… αλλά ευτυχώς η Nia DaCosta κατάφερε να παραδώσει όχι μόνο ένα εξαιρετικό σίκουελ, αλλά και την καλύτερη ταινία της καριέρας της μέχρι στιγμής! Η DaCosta πήρε το καταπληκτικό 28 Χρόνια Μετά και το έκανε να πετάξει. Κατάφερε να χαρίσει στο σινεμά δύο από τις καλύτερες σκηνές της χρονιάς από τον πρώτο μήνα και να εξερευνήσει το μεταποκαλυπτικό είδος των ταινιών με ζόμπι με έναν τρόπο που είναι μοναδικός. Ένα πραγματικό κατόρθωμα που σε μερικά χρόνια θα γεννήσει τους δικούς της μιμητές, όπως έκανε η πρώτη ταινία το 2002.
Σοφία Τριάντου
Υπάρχουν γυναίκες που τολμούν να ταξιδέψουν τη ζωή τους, που τολμούν να την αλλάξουν. Που ξαναρχίζουν από την αρχή, όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί το επιλέγουν. Η Αλεξάνδρα Κατζίλι είναι μία από αυτές. Με ρίζες από τη Σύμη και το Παρίσι, μεγάλωσε ανάμεσα σε δύο κουλτούρες και επέλεξε να ανοίξει τον ορίζοντά της ακόμη περισσότερο. Σπούδασε Διεθνείς Επιχειρήσεις στη Σορβόννη και αισθητική στη σχολή Elysées Marbeuf. Διακρίθηκε με την πρώτη θέση στον διαγωνισμό Golden Hand της Γαλλικής Ακαδημίας Spa, αλλά δεν σταμάτησε εκεί. Έζησε και εργάστηκε οκτώ χρόνια στην Ασία, σε ένα από τα πιο απαιτητικά περιβάλλοντα πολυτελούς φιλοξενίας. Εκπαιδεύτηκε στην Ακαδημία Chivasom, στη Bali Spa Academy και στη σχολή μασάζ Wat Po. Συνεργάστηκε με κορυφαίες γαλλικές εταιρείες και τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως International Training Manager της Biologique Recherche, εκπαιδεύοντας επαγγελματίες σε όλο τον κόσμο. Κι όμως, η πιο γενναία της απόφαση δεν ήταν ένα βραβείο ή μια διεθνής θέση. Ήταν η επιστροφή στην Ελλάδα, ένα νέο ταξίδι ζωής για ακόμα μια φορά. Μετά την πανδημία, αποφάσισε να αλλάξει ρυθμό ζωής. Να επιστρέψει στην Ελλάδα, με την οικογένειά της. Να δημιουργήσει κάτι δικό της. Ένα κέντρο αισθητικής κομψό, ουσιαστικό, με χαρακτήρa, όπως και η ίδια θα πω. Στη Ρόδο και στην Αθήνα, χτίζει καθημερινά έναν χώρο φροντίδας με υψηλά πρότυπα, αλλά με μια μοναδική επικοινωνία. Καθημερινά γνωρίζοντας πολλές γυναίκες, σκέφτομαι ότι σίγουρα δεν είναι μόνο οι γυναίκες που βλέπουμε στα social media. Είναι και εκείνες που εργάζονται με απίστευτο μεράκι, που εξελίσσονται, που σπουδάζουν, που ταξιδεύουν, που ρισκάρουν, που επιστρέφουν, που ξαναχτίζουν από την αρχή. Και είναι πολλές. Περισσότερες απ’ όσες νομίζουμε. Κάποιες από αυτές βρίσκονται δίπλα μας καθημερινά, χωρίς να διεκδικούν τα φώτα της δημοσιότητας. Συντροφιά με τις γνώσεις τους και την τόλμη. Η Αλεξάνδρα είναι μία από αυτές τις γυναίκες.The post Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας 2026: Οι συντάκτες του ελc γράφουν για τις Γυναίκες που ξεχώρισαν με την παρουσία τoυς appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα