Σε όσους ασχολούνται στοιχειωδώς με αυτό που αποκαλείται πολιτική το ερώτημα που πλανάται είναι αν θα γίνουν εκλογές τον Οκτώβριο, κατά το σενάριο που έχει «πουλήσει» το Μαξίμου, ή θα πάνε για τον Μάρτιο κατά το εναλλακτικό σενάριο του Μαξίμου. Αγνοώ πόση σημασία έχει μια διαφορά 4-5 μηνών. Με εξαίρεση το γεγονός πως το σενάριο του Μαρτίου επιτρέπει στη Μητσοτάκης Α.Ε. να μοιράσει χρήμα και χάντρες στους ιθαγενείς στα πρότυπα των εκλογών του 2023.
Το δεύτερο που απασχολεί τους ελάχιστα πολιτικοποιημένους είναι πού θα κάτσει η μπίλια μεταξύ παλαιών και νέων κομμάτων, των ήδη ανακοινωθέντων, αυτών που θα ανακοινωθούν προσεχώς, αυτών που θα διαλυθούν κι αυτών που θα απορροφηθούν από άλλα. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό οι πιθανοί «μετρήσιμοι» από τους δημοσκόπους σχηματισμοί που θα φτάσουν στην D Day των εκλογών κυμαίνονται μεταξύ 12 και 15. Ασαφές πώς ακριβώς θα διαταχθούν στην παραδοσιακή κλίμακα Δεξιάς – Αριστεράς. Ποιος θα τεθεί στο άκρο δεξιό της κλίμακας; Η Λατινοπούλου ή το υποθετικό κόμμα Σαμαρά; Κι εκεί στο Κέντρο ποιος θα προηγείται, το ΠΑΣΟΚ ή η ΕΛΑΣ;
Αυτό που δεν απασχολεί ούτε τους κατά συνθήκη πολιτικοποιημένους ούτε τους επαγγελματίες της πολιτικής -δημοσκόπους, δημοσιολόγους, μιντιάρχες και τους ίδιους τους πολιτικούς- είναι αν σε όλη αυτή τη διεργασία διασώζεται μια στάλα πολιτικής: θέσεις, προτάσεις, προγράμματα που αποκαλύπτουν ποιος είναι με ποιον και εναντίον ποιου στην άβυσσο των κοινωνικών ανισοτήτων. Όλα τα υπόλοιπα είναι πασαρέλα. Παρα-πολιτική και αντι-πολιτική.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr